W cieniu nieprzyjemnych myśli, smutnych wiadomości, głębokich przemyśleń i dołujących wniosków przyszła piękna, przedwiosenna niedziela. Bezchmurne niebo i piękne słońce, wciskające się do pokoju na siłę i zostawiające ciepło na czarnych, 'podomowych' legginsach, w których stoję przy oknie z błogą miną, bo tak ciepło mi w uda.

Wczoraj, korzystając z przypływu słonecznej energii zebrałam się nawet do dokładnego wyczyszczenia sekretarzyka, wytrzepania futrzaka z podłogi, solidnego wytarcia kurzy, przemycia parkietu a nawet.. umycia w pokoju okna, dość zapuszczonego po zimie. W pokoju zapanował porządek, jakiego dawno tu nie widziano. I zastanawia mnie tylko, skąd się dziś rano wziął ten potężny bałagan!

Sobotni wieczór spędziłam z Karoliną, zapakowałam pod pachę ciastka, jakieś inne przekąski i Perłę Miodową i przegadałyśmy wieczór analizując, zastanawiając się, dyskutując i wspominając, bo jeszcze niedawno za licealnych czasów paliłyśmy we trójkę, z Martą, na tym balkonie na Olszy skręty, czy imprezując z nowo poznanymi facetami, a dziś już ja jestem na ostatnim roku studiów, Karolina zaraz przeprowadza się do Wrocławia, Marta odcięła się, poświęcając swój czas dzieciakom z Siemachy i Pawłowi. Jeszcze niedawno we trójkę żegnałyśmy na tym balkonie lato, korzystając z jego ostatnich, ciepłych chwil, Marta miała na sobie tą piękną pomarańczową marynarkę z różowym podszyciem. Tęsknię za tymi czasami i ta tęsknota sprawia, że zastanawiam się, czy tak naprawdę życie, które teraz planuję uwzględnia takie piękne chwile, czy też jest już ułożone tylko na stabilizację, pracę i jego towarzystwo.

W oczach zaszkliło się wczoraj, kiedy Karolina przedstawiając tak proste wnioski, mówiąc tak prawdziwe słowa, pokazała mi, że wie wszystko, jakby siedziała w głębi mnie i widziała wszystko od mojej strony. I wiem, że to co mówiła było takie prawdziwe i stuprocentowe, a mimo wszystko, nawet ta wiedza nie pozwala mi podjąć jakichkolwiek decyzji i zastanowić się głębiej, czy to w czym obecnie jestem, to to, czego oczekuję od swojego życia.

Dość chyba tych przemyśleń, w taki piękny dzień nie można się smucić i skazywać się na życiowe rozterki. Muszę pomyśleć, gdzie mogę wybrać się z Darkiem na popołudniowy spacer, chyba przetestujemy wreszcie Cupcake Corner Bakery na Szewskiej, wchłoniemy przy tym trochę Starego Miasta krakowskiego i pobędziemy we dwójkę.

Tymczasem mój zygokaktus, kwiatek, który w chwili kupienia go przeze mnie był malutki i nie dawałam mu po przekwitnięciu niemal żadnych dalszych szans, miałam go nawet wyrzucić, bo nawet po przesadzeniu do większej doniczki nie wykazywał woli życia, tymczasem wystarczyło mu trochę ciepła i słońca, by zachwycał mnie teraz przepięknymi kwiatami w moim ukochanym kolorze!