1. Jeśli coś robisz, nie ściemniaj, tylko daj z siebie minimum 120%
Niby banał. Tylu już mądrzyło się na ten temat. Znajdź swoje talenty i
je pielęgnuj. Tyle że nie chodzi tylko o talenty. Jeśli już w coś się
pakujesz, nie rób tego od 9 do 17, żyj tym. Nawet jeśli masz się spalić,
drąż temat, nie odpuszczaj. Ciśnij, aż wyciśniesz. Nie łam się i nie
daj się innym. Grasz w grę – staraj się zostać mistrzem, dowiedz się jak
najwięcej o tym, czym się zajmujesz. Rozkminiaj temat, szukaj
informacji. Ten punkt jest nierozłącznie związany z następną lekcją,
której mi udzielono.
2. Jeśli coś Cię przerasta, odpuść to
Czyli w bardziej klasycznym wydaniu: miej wyjebane, a będzie ci dane.
Rób to, w czym jesteś dobry i co cię interesuje, ale nie skupiaj się i
nie spinaj na innych tematach. To zupełne przeciwieństwo dewizy
pokolenia 30+, które w szklanych biurowcach, w zapoconych kjubikalach, w
zatłoczonych windach, na arkuszach Excela i odcinkach bankowych odciska
się słynnym: zesraj się, a nie daj się. Nie pakuj energii w coś, do
czego nie jesteś przekonany. Nie rób nic totalnie na siłę, bo żyłka ci
pęknie. Skup się na rzeczach, na które masz wpływ. Nie oznacza to
oczywiście zachęty do niestarania się. Chodzi o to, że nie warto się
poświęcać, by zadowolić innych i starać się tylko dla samego starania.
Twoja praca powinna przynieść konkretny efekt. Przenoszenie tony węgla
łyżeczką do herbaty nie ma sensu.
3. Nie sil się na obiektywizm
W zalewie pseudopsychologii i poradnikowej rzeczywistości dla
ustatkowanych mamusiek trudno jest powiedzieć na jednym z kinderbalów,
że przyłożyło się dziecku szmatą w łeb. Co dopiero przyznać się, że
człowieka krew zalewa, gdy musi być poprawny politycznie, gdy musi
wyważać racje, wszystkie za i przeciw. Gdy jego jedyne i wyjątkowe
patrzenie/paczanie na świat jest znaturalizowane przez aparat opresji i
bezwzględnej standaryzacji. Prawda jest jednak taka, że nie ma prawdy
obiektywnej, że w życiu nie piszemy reportaży, które pokazują naszą
egzystencję i podjęte przez nas decyzje w różnych perspektywach,
analizują je i przepuszczają przez filtry polaryzacyjne, które usuwają
odblaski i odpały, przegięcia i subiektywizmy. Moja racja jest
najmojsza, nasza najnaszejsza. I nie ma innej opcji. Możemy się uczyć,
zmieniać, ale nigdy nie będziemy obiektywni. Im wcześniej się do tego
przyznamy i to zaakceptujemy, tym dla nas lepiej. Jeśli coś ci
przeszkadza, krzycz, nie siedź cicho. Otwórz japę, mów i drzyj się
głośno, bo nikt nie zrobi tego za ciebie.
4. Kochaj rodziców
Nie zwalaj na nich winy za swoje porażki życiowe. Kochaj ich
bezwarunkowo, dziękuj im za to, że cię wychowali, pamiętaj o ich
urodzinach.
5. Nie bój się swojej wyobraźni i uwierz do cholery w jednorożce
Nie daj sobie wmówić, że trzeba być poważnym, że marzenia nie są
praktyczne. Otwórz głowę i daj wylecieć nawet najbardziej popapranym
myślom. Nie bój się ich i miej odwagę się z nimi zmierzyć. Możesz
odkryć, że lubisz Tomasza Niecika albo świeżą brukselkę. Nie bój się
wierzyć w jednorożce, kucyki pony i potwora spaghetti. Tańcz w deszczu i
całuj się pod rynną. Napisz wiersz, pomaluj ścianę, ale zrób coś DKN,
bo życie to coś więcej niż cyklinowanie podłogi i wczasy w Egipcie.
Z wykopu