!!!!!!!!

♥

Can't Take My Eyes Off You
You're just too good to be true.
Can't take my eyes off of you.
You'd be like heaven to touch.
I wanna hold you so much.
At long last love has arrived.
And I thank God I'm alive.
You're just too good to be true.
Can't take my eyes off of you.

Chcę siąść z nim nad jakimś jeziorem, otulić się kocem, pić coś dobrego i mocnego, do wykrzywienia buzi i jarać jointa, takiego relaksu mi teraz trzeba, takiego, jakiego nie daje nawet zimny prysznic po wysiłku na siłowni, jak rozsmarowanie na udach i brzuchu Ziaji rozgrzewającej, jak posmarowanie miejsc intymnych imbirem podczas seksu, jak picie kawy w słoneczny zimny poranek, jak stanięcie na szczycie po długim pokonywaniu szlaku i jak gorący obiad po 14 godzinach poza domem. Chcę wyłączyć myślenie i mieć gdzieś wszystko, co mnie wkurwia i dołuje, okręcać myśli wokół kropel wody i obok jego śliny i czuć jego fajny zapach.

''Jesteśmy młodzi. Powinniśmy za dużo pić. Powinniśmy się źle zachowywać i ruchać się do upadłego. Imprezy są dla nas. Tak to już jest. Kilkoro z nas przedawkuje, albo zwariuje... Ale Karol Darwin powiedział: „Nie zrobisz omletu bez rozbicia kilku jajek.” I o to właśnie chodzi, o rozbijanie jajek! A przez jajka mam na myśli rozpierduchę na przyjęciu pierwszej klasy. Gdybyście mogli się zobaczyć! Łamiecie mi serce. Nosicie swetry! A mieliśmy wszystko! Zjebaliśmy swoje życie szybciej i lepiej, niż jakiekolwiek pokolenie przed nami. Byliśmy tacy piękni! Jesteśmy zjebami. Ja jestem zjebem i planowałem taki być nim skończę 20 lat, może nawet przed 30. I prędzej ruchnę moją matkę, nim pozwolę jej, albo komukolwiek innemu, odebrać to mi!''

 

~ Pół dnia spędziłam w kuchni, gotując swój pierwszy w życiu rosół, który... wyszedł pyszny, robiąc zapiekankę ziemniaczaną, sałatkę z porem i piekąc tartę ze szpinakiem. Byłam jak nakręcona i to gotowanie dawało mi tyle radości, to czekanie, czy rosół wyjdzie smaczny, doprawianie, zapach szpinaku i czosnku z patelni, zaparowane okna. Nie spodziewałam się po sobie takich zdolności kulinarnych ;) najważniejsze, że moi domownicy są zadowoleni, Tata stwierdził, że rosół jest przepyszny, Mama, że cudowny i śmiała się, że od dziś jest całkowicie wyręczona w gotowaniu. Ta tarta przyszła mi na myśl kiedy zobaczyłam w zamrażarce szpinak, a ta ostatnia, zjedzona u Karoliny mi tak zasmakowała, że nie mogłam sobie odmówić przyrządzenia własnej.


~ Przez dwie godziny rozmawialiśmy z Darkiem o rzeczach, które chciałabym w nim zmienić, niestety - wyszło, jak myślałam. Nie zrozumiał chyba nic. No i prawie się pokłóciliśmy, na szczęście jednak rozmowa na dobranoc przebiegała już w wesołej atmosferze.


~ Jutro mam kolejne jazdy, na których mam zamiar zostać rozpierdalaczką parkowania skośnego i równoległego tyłem. Jakoś słabo to widzę.


~ Jazdy kończę o 13, z Darkiem umówiłam się o 15:20, bo dopiero wtedy będzie na Kleparzu po pracy i myślałam, że przez te 2 godziny pójdę sobie do Muzeum Fotografii, ale oczywiście musi być w poniedziałki i wtorki zamknięte.


~ W weekend mam kolokwium z polityki turystycznej i nie muszę chyba nic dodawać, bo sama nazwa brzmi poważnie, dodatkowo prowadząca to suka i zadaje mnóstwo pytań z ustaw. Fajnie, że dziś miałam się uczyć, czego nie zrobiłam. A jeszcze w piątek OBOWIĄZKOWO mam donieść fragment pracy magisterskiej, który miałam zanieść już tydzień temu, ale jakoś nie było mi po drodze do gabinetu promotora i wiem, że się wkurzy więc muszę go udobruchać dobrym, konkretnym fragmentem pracy.


~ Idę spać, bo wstaję o 7:30 (!!!!!) a już 00:32. Tragedia.

John Ramsey, profesjonalny „czyściciel – odgraczacz’ podaje kilka prostych przykładów na idealną szafę:


- Rób małe porządki, ale stosunkowo często w ten sposób unikniesz megabałaganu.W przypadku ubrań – reguła jest prosta – jeden ciuch kupujesz, jeden - wyrzucasz.
- Decyduj o zakupach z wyprzedzeniem.
- Pomyśl, że ubrania to tylko… niewielka część Twojej osobowości.
- Po sprzątnięciu w szafie napawaj się poczuciem wolności.


Psychologowie podkreślają, że bałagam w szafie jest symptomem braku ładu we wszystkich innych dziedzinach życia, takich jak zarządzanie finansami, dbanie o zdrowie czy dobre relacje z bliskimi.

pijana :D

...... nie tylko szczęściem ;D

dzień dobry,


kocham.


...z wzajemnością :)

~ Od rana siedzę z zamiarem napisania dziś całego podrozdziału pracy magisterskiej o tytule 'fotografia turystyczna', ale mój wewnętrzny leń zwycięża wszystko i tylko spogląda z nieukrywanym zadowoleniem na zegarek wskazujący kolejne minuty i godziny (14:53, 16:57, 17:49, 18:44 i 20:03), podczas których nie zrobione zostało nic. Wciąż tylko siedzę i wymyślam, co tu teraz zrobić, żeby nie zaczynać. Choć kiedy już zacznę, reszta pójdzie gładko, bo materiałów mam dość sporo, w tym jeden niezastąpiony artykuł pana Isańskiego pod tytułem "Związki turystyki z fotografią w społeczeństwie informacyjnym. Globalne i lokalne przemiany pod wpływem rozwoju nowych technologii informacyjnych i ich wykorzystaniu w turystyce". Co prawda mnóstwo tu zbędnych informacji, ale da się wyłapać kilka istotnych fragmentów, które teraz muszę już tylko przerobić swoimi słowami. Tylko coś ciężko się zmobilizować do napisania pierwszych tych kilku pierwszych słów, tytułem wstępu.


~ Myśli mam dziś w zupełnie innym miejscu niż fotografia turystyczna. Mieszczą się w Passacie, na przednim siedzeniu, tuż przy wjeździe na naszą działkę, obracają się w niebieskich oczach i w ciepłych dłoniach głaszczących moje policzka, czują ciepło i nie wiem, czy to ciepło emanuje od środka, czy to może ciepło spowodowane ogrzewaniem samochodu. A może to ciepło wynika z szerokich ramion, moich najukochańszych, które tak mocno mnie przytulają i powtarzają ciepłe słowa? Może wciąż są wynikiem wspomnienia wyznania tęsknoty? A może zaraz schłodzą je moje ‘nagle-pojawiające się-obawy’? Chcemy być ze sobą, ale wszystkie dalsze wydarzenia zostawiamy czasowi. On chyba najlepiej to poukłada. Rozwieje obawy, albo je wzmocni, poukłada albo porozrzuca, rozjaśni lub rzuci cień, wyprostuje lub poskręca w supły. Zobaczymy, Kochanie.


~ Obecność Rafała zaczyna drażnić, jego pewność siebie temperuję stwierdzeniem, że spotykam się z Darkiem i ucinam rozmowy, komplementy Tomka już nie robią takiego wrażenia. W głowie mam już tylko Mężczyznę Numer Jeden.


~ Przemek zadzwonił dziś z informacją, że kupił mi htc wildfire i jak tylko przyjedzie do niego, wyśle mi go kurierem. I nie chce słyszeć nic o zwracaniu pieniędzy. To prezent. Już nie mogę się go doczekać!! :)


~ Właśnie przypomniałam sobie, że do niedzieli muszę oddać sprawozdanie z wizyty w Termie Bania, świetnie, przecież mi się nie chce tego pisać w ogóle. Też sobie wymyślają ci wykładowcy.


~ Przyszedł rachunek za wodę i zostałam poinformowana przez Tatę, jak ma od tej chwili wyglądać moja kąpiel. Hahaha.


~ Jutro mam kolejną jazdę, ciekawe, kiedy zaczniemy skośne parkowanie, kopertę i inne duperele, które obowiązują na egzaminie. Bo póki co dalej nie ogarniam rond. W ogóle myślałam nad wykupieniem lekcji u innego instruktora, on coś kiepsko mi te ronda tłumaczy, zawsze tak samo i ciągle mi podpowiada, co mam robić tak, że ja w ogóle nie mam czasu się zastanowić jak skręcić. Chociaż i tak robię to zawsze źle. Muszę moje samochodowe trasy planować tak, żeby omijać wszystkie ronda.


~ Po jazdach planuję wizytę w czytelni i przeglądnięcie materiałów do pracy, biorę laptop, może uda mi się coś napisać na gorąco, ale słabo to widzę. Popołudniu mam jechać na 3 godzinki do Mazurków, a w ciągu dnia chcę znaleźć jeszcze czas na zjedzenie czegoś z Nim. Albo chociaż chwilę, żeby mnie przytulił.











Do zrobienia w najbliższym czasie:


- tortilla miodowo - orzechowa,
- muffinki z gruszkami i imbirem,
- krem z pomidorów z mozarellą,
- smoothie malina - arbuz,
- omlet biszkoptowy z truskawkami,
- biszkopt z kulkami rumowymi Casali (ewentualnie z tymi z wódką pomarańczową).

"Rzygam tym milionem gwiazd. Chcę tylko Ciebie."

"Kocham Cię, Julcia"


Boże, mój świat ma różowe kolory.

Oooooo, jak dobrze wstać w SOBOTĘ o 5 rano.....

11.11.11      11:11

~ Wczorajsza godzina na rolkach przypomniała mi, jak dobrze jest rozruszać swoje kości i mięśnie, zwłaszcza te pośladków :) dziś byłam tylko 45 minut, bo miałam iść jeszcze wieczorem, ale zerwał się taki mroźny wiatr, że nie wiem, czy jeszcze pójdę. Wieje jakby miał spaść śnieg.

~ Dzwonił dziś do mnie Darek i przegadaliśmy 40 minut, a przerwaliśmy tylko dlatego, że ktoś przyszedł do niego do pracy. Ostatnio dzwoni coraz częściej, cóż, może kiedyś jeszcze się nam uda. Bądź co bądź, wciąż nie widzę nikogo innego w moich myślach o przyszłości, on zajmuje tam męskie miejsce. On i Kubuś.

~ Dziś mam wielce optymistyczny dzień, mam ciepło w sercu (wykrakać) i pozytywne nastawienie wzrosło o kilkadziesiąt procent. A może w ogóle nie powinnam tego pisać i chwalić dnia przed zachodem słońca?

A pozostając w optymistycznym klimacie:

Cieszę się niesamowicie Darka szczęściem, ale to do zwariowania, wszyscy z mojego otoczenia zaraz mają śluby albo są już po nich, a ja nawet nie mam absztyfikanta. Wyjdzie na to, że będę musiała zapłacić jakiemuś kolesiowi, żeby się ze mną ożenił :D :D

~ W sobotę do Białki, a ja wciąż jestem blada jak ściana, a wielce miałam się smarować balsamem brązującym. Jutrzejsze popołudnie spędzę chyba na doprowadzaniu się do stanu 'jako-takiego", nie wiem jak, ale do soboty rana mam wyglądać co najmniej dobrze. Powodzenia, patrząc na stan, w jakim jest teraz moje ciało i moja cera :)

~ Pół dnia porządkowaliśmy dziś poddasze, do zwariowania, wywalanie gratów, które nagromadziły się przez 20 lat. Stare krzesła, jakieś wersalki, stoliki, kołdry i materace. I sterty ubrań, w których nikt nigdy nie będzie przecież już chodził. Pod dachem zrobiło się teraz tak przestronnie, że można by tam urządzić kolejny pokój.

~ Wczoraj Pawełek miał w przedszkolu swój pierwszy występ publiczny, na którym mówił "Katechizm polskiego dziecka". Mam nadzieję, że pozwoli mi kiedyś to nagrać, bo jak mówi "Czym ta ziemia? - Mą ĄCIŹNĄ (...) krfiom i biźnom" to padamy pod krzesła :))

~ Miałam iść w tym tygodniu do czytelni, do Pure i do muzeum fotografii, a nie poszłam nigdzie. Cała Julia. Ale w przyszłym tygodniu..... (taaaa.....). A tak na serio muszę iść do tego muzeum, muszą mi dać jakieś materiały, bo na 18 listopada obiecałam przynieść Różyckiemu caaały potężny fragment pracy magisterskiej, a ja jak zwykle nie mam nawet koncepcji co napisać.

~ Oglądam właśnie kubki termiczne na allegro, wszystko fajnie, ładnie, ale skąd mam wiedzieć, że nie będą takiej jakości jak te z McDonald`s?

~ A teraz zabieram się za uzupełnianie poprzednich notek, które już dawno powinny się tu znaleźć, a wciąż gnieżdżą się  w szufladce 'zaległe'.

A dziś miałam w pokoju gościa. Nie wiem skąd wziął się tu o tej porze roku.

Jak nie znoszę Gurala - muszę przyznać - kawałek mu się udał :)

Śniadanie.

~ Dziś mamy dzień pozytywnego nastawiania się. Ileż można się mazać za jakimkolwiek mężczyzną, skoro swoją postawą pokazuje, że nie jest tego wart? Od dziś bierzemy się do działania i ustalamy sobie cele na najbliższy czas.

1) Zapisać się do Pure, skoro połączy nas roczna umowa, że ja co miesiąc będę im dawać 99 zł, co będzie mnie motywowało do tego, by tam chodzić, to ja będę korzystać z ich usług aż do zerwania mięśni! I będę chodzić, mają tam zumbę, jogę, ćwiczenia na stepie, mnóstwo zajęć, które będą wypełniać mój czas i poprawiać sylwetkę (brzuch!)

2) Przegapiłam semestralny kurs językowy za 299 zł na Grouponie więc muszę polować, czy nie pojawi się znów coś podobnego. Żałuję bardzo, bo postanowiłam wykuć hiszpański od nowa, od podstaw, od zera. Może do tego dołączę później rosyjski albo niemiecki? Zobaczymy, czy Mama wyrazi chęć (i będzie miała na tyle cierpliwości), żeby nauczyć mnie któregoś z tych języków.

3) Zdam to durne prawo jazdy, wykuję każde krakowskie rondo i zdam, bo nie jestem złym kierowcą, a zdawały już nie takie oporne osobniki jak ja!

~ Poza tym byłam dziś chwilkę na rowerze, pozbierałam jakieś jesienne liście, robiąc z nich bukiet do pokoju, pojechałam wyrzucić do pojemnika kolejną porcję starych ubrań, wywaliłam zalegającą makulaturę i porobiłam wszystkie przelewy na allegro. Kombinuję co zrobić z gorsetem, który jest na mnie za mały w biuście, muszę iść z nim do jakiejś krawcowej, która go uratuje, bo jest śliczny i chcę go nosić!

~ Chyba regułą jest, że jak tylko zadzwonię do jakiegoś serwisu zgłosić usterkę (dzwoniłam do wdsl, bo internet chodził jakby chciał a nie mógł, nie ładowały się filmiki na yt, nic nie chciało się ściągać i strony nie ładowały się wcale), to zaraz później ta usterka sama się naprawia. Tzn. może trochę sama ją naprawiłam, bo odinstalowałam ten durny antywirus, a zainstalowałam inny, ale czy to byłaby kwestia antywirusa, którego miałam już z rok? W każdym bądź razie zadzwonił jakiś pan Tomek (:D) i poinstruował mnie, że z ich strony wszystko wygląda ok. Znowu wyszłam na panikującą kretynkę, koszmar dostawców internetu, kobiety dzwoniące i zajmujące ich czas, a same coś porobiły i marudzą. Życie :D

~ Pogoda kolejny dzień rozpieszcza nas tak, że chce się przesiadywać poza domem 24h. Ale i tak wolę lato. A zima niech spada.

~ Wypiłam już dziś 3 kawy, jestem nafukana :D

Nie chciało mi się już spać i patrzyłem na gwiazdy. Byłem trochę głodny, ale więcej myślałem. Zawsze dużo myślę, ale wtedy bardzo dużo. Ale najwięcej tęskniłem. Myślę, że za Tobą, bo Ty może nic nie wiesz albo wiesz trochę. Tęskniłem nieprzebranie, nieprzebranie i myślę, że ktoś tam daleko, pod tym samym niebem musiał też za mną tęsknić, a jeśli spał, to musiał się zbudzić, bo to niemożliwe, żebym nikogo nie trafił w serce w tamtym środku nocy, sercu nocy."

Stachura

Evidence będzie gościł tu częściej, bo wydał niedawno płytę, która dla mnie jest najlepszą zagraniczną płytą tego roku. "Cats & dogs" leci na odtwarzaczu 16 godzin na dobę i nie nudzi się ani trochę!

btw: serdecznie pozdrawiam tych, którzy Evidence`m zainteresowali się od mniej więcej od tygodnia i wielce linkują na fb jego kawałki :)

A dziś - optymistyczny kawałek: 'Chase The Clouds Away" ;)

W tym tygodniu wylałam morze łez, teraz też kapią na poduszkę.




Było już zupełnie dobrze i nagle wróciła każda sekunda.
Jeszcze wczoraj zwalałam to na hormony, a dziś? Co dzieje się dziś?

~ Ilość wydarzeń mających miejsce w moim życiu jest odwrotnie proporcjonalna do chęci napisania tego tutaj.


~ W zeszły piątek wsiadłam po raz pierwszy od przeszło roku do samochodu, ale od strony kierowcy. Spodziewałam się, że nie odpalę nawet samochodu, ale jakoś się udało, ba, jazda idzie mi całkiem nieźle, o jakichkolwiek problemach ze sprzęgłem nie ma co mówić, a zmiana biegów jest moim ulubionym zajęciem (choć nie wychylam się poza trójkę). Naturalnie nie może być zbyt dobrze i polegam na tym, na czym polegałam zawsze – na rondach. Zawracanie i skręcanie w lewo to moja zmora, największa i najgorsza, która skłania mnie do tego, że do bycia kierowcą się chyba po prostu nie nadaję. O ile teoretycznie wiem wszystko dobrze, że przy zawracaniu jest ‘lewy, lewy, prawy’, przy skręcie w lewo ‘lewy, skrajnie prawy’, o tyle wystarczy, że na to rondo wjadę i już wszystko mi się myli. A niech tylko wyłonią się pojawiające pasy – to już zupełny dramat. I nie wiem dlaczego zaczynam panikować jak tylko pojawi się obok mnie jakiś samochód, jak tylko przychodzi mi wykonać na rondzie jakikolwiek manewr. Jeśli obleję kolejny raz – na bank na rondzie. Choć jeżdżę tam w czasie tych dwóch godzin jakieś 30 razy. Nie mogę tego złapać i koniec. A dziś przebiłam samą siebie, z Ronda Grzegórzeckiego skręciłam w prawo z lewego pasa!!!! :)) powinni robić filmiki instruktażowe z moimi błędami dla uczących się jeździć, czyli: „Jak nie poruszać się na rondzie, prezentuje Julia Dolińska”. Dziś miałam już drugie jazdy, jutro trzecie. Nie wiem, kiedy pojedziemy parkować, czy na plac, skoro ja najchętniej jeździłabym tylko po rondach, których i tak nie rozumiem. Rondotuman.



~ W sobotę ok. 18 dostałam sms, że próbował dodzwonić się do mnie znajomy numer 606… Oddzwoniłam, a on jak gdyby nigdy nic pyta mnie o jakiś kod, którego używaliśmy wspólnie, powtarza: skup się Julcia i rozmawia ze mną jak gdyby nigdy nic się nie stało. Poirytował mnie ten telefon, w końcu podobno „mam nie dzwonić do niego już nigdy”. Pffff… Słyszałam wyraźne podpicie w jego głosie. Kodu sobie nie przypomniałam.



~ Wieczorem byliśmy umówieni na domówkę do Kuby Lendy i kiedy napisałam do niego na facebooku Kuba zaczął coś kręcić nosem i ostatecznie domówka została odwołana. Przy tym Gośka chorowała, Marta nie mogła, bo umówiła się już z jakąś koleżanką, poza tym była po urodzinach Madzi i była zmęczona, pozostała Karolina, Sylwia i ja. Karolina jak usłyszała, że domówki nie będzie to się wycofała i nie miała ochoty na wyjście potańczyć, na placu boju zostałyśmy więc Sylwia i ja. Umówiłyśmy się na 22:30 pod Bagatelą, bo Sylwia była do 22 w pracy, stwierdziłyśmy, że najpierw wypijemy jakąś flachę na Plantach, a później pójdziemy podbijać krakowski parkiet, a wieczór zakończymy spaniem u Sebastiana Olejka. Ponieważ była sobota miałam od siebie autobus już o 20:35 więc w Krakowie byłam już po 21 i miałam mnóstwo czasu, zgadałam się więc z Martą, która piła akurat kawę z koleżanką na Brackiej i podeszłam do nich. Chwilę posiedziałyśmy, poznałam jej koleżankę, pośmiałyśmy się, komentowałyśmy stroje ludzi poprzebieranych na imprezy halloweenowe i ja się zebrałam, bo zbliżała się 22:30. Sylwia napisała mi smsa, że spóźni się ok. 15 minut więc nie musiałam się spieszyć, szłam spokojnym tempem, mijając roześmianych ludzi, wybierających kluby do zabawy, śmiałam się z przebrań (ludzie są bardzo kreatywni jeżeli chodzi o przebieranie się) i szłam Szewską pod Bagatelę. Na miejscu byłam już o 22:32 i musiałam jeszcze chwilę poczekać. Nie spodziewałam się tylko, że przyjdzie mi czekać do 23:11, kiedy Sylwia wreszcie się zjawiła, bo wcześniej nie mogła wyjść z pracy. Stałam pod tą Bagatelą i czułam się jak idiotka, bo w CK Browarze bawiło się mnóstwo ludzi i co chwile te same twarze wychodziły na papierosa, a ja wciąż tam stałam, w skórzanej sukience i czułam, że ludzie muszą myśleć, że czekam chyba na jakichś klientów skoro stoję i stoję, a nikt nie podchodzi. Szlag mnie trafiał, bo gdybym wiedziała, że to wszystko tak wyjdzie to przyjechałabym ostatnim autobusem ze Smardzowic, a nie koczowała w mieście czekając na tą spóźnialską. W końcu jednak przyjechała i poszłyśmy do Oczka celem zakupu przezroczystego płynu, papierosów i czegoś słodkiego. Znalazłyśmy sobie milutkie miejsce na Plantach, przelałyśmy wódkę do Pepsi i obserwowałyśmy dziwnych ludzi na Plantach (których tam nie brakuje), rozmawiając przy tym o facetach, komentując naszych byłych partnerów i przelewając co chwila płyn ze szklanej butelki do plastikowej. W końcu w dobrych już humorach ruszyłyśmy na Plac Szczepański, skąd poszłyśmy do Krzysztoforów, a tam.. niespodzianka.. wjazd 25 zł! Stwierdziłyśmy z ogromnym żalem, że to za dużo jak za samo wejście do klubu, jeszcze szatnia, jeszcze jakieś picie i będziemy musiały chyba wyprzedać biżuterię, żeby się dobrze zabawić. No i podreptałyśmy do Inblanco, które jest blisko i, w którym na bramce stoi Przemek M., który zapytał mnie z kim przyszłam, na co kiedy odparłam, że z koleżanką, zapytał o Darka, jak mu powiedziałam, że mnie zostawił miał oczy jak 5 zł, stwierdził, że musi chyba do niego zadzwonić i go ‘op.dolić’ i, że przecież już się kilkukrotnie rozchodziliśmy, poinformowałam go, że nigdy nie było jak teraz i sprawa zakończona. (Szkoda Przemek, że masz żonę ;))))) Szczęścia do facetów nie miałyśmy, podbijali do nas sami obcokrajowcy i to w dodatku w pedalskich ubrankach, rurki, pokręcone włoski na żelu i koszule z wywiniętymi kołnierzami. I co lepsze, bajerkę zaczynali: „I`m a lawyer, I`m from Spain”. Dla mnie może być nawet z Antarktydy i może być Billem Gatsem, ma wyglądać jak mężczyzna. Sylwia jakoś bardziej potrafiła się do tych facetów przekonać, dla mnie chyba jest za wcześnie, każdy gracz to dla mnie jakoś wróg i nie miałam ochoty tańczyć z nikim. W końcu mignęła mi jakaś znajoma twarz: Dawid Gołębiowski. Poznałam go z Sylwią i.. zaiskrzyło :) Od tej pory bawiliśmy się już wspólnie. Dawid chciał nas namówić, żebyśmy pojechały z nim do akademika i tam spały, ale Sylwia była już umówiona z Sebastianem na nocleg i nie chciała się wystawiać, zwłaszcza, że Sebastian na nas czekał. Około 3 wyszliśmy z Inblanco, naszym celem ponownie stały się Krzysztofory. Wejściówka dalej była płatna więc poszliśmy na Rynek do sklepu i chcieliśmy pomyśleć, co robić dalej. Staliśmy i zastanawialiśmy się, Sylwia i Dawid mizdrzyli się do siebie, zadecydowaliśmy, że Sylwia idzie pogadać z bramkarzem z Krzysztoforów, czyli podejście numer trzy, bo kto normalny bierze o 3 rano jeszcze za wstęp do klubu. A jednak, brali ;) powróciliśmy więc na Rynek, żeby dalej przemyślać sprawę i staliśmy dłuższą chwilę, aż w końcu zabolały mnie nogi i poszłam w kierunku ławek. Państwo wpatrzeni w siebie doszli do mnie po chwili i za naszą ławeczką pojawił się jakiś koleś, który wyciągnął z kurtki 2 piwa w kuflach!! Nie wiem, gdzie i jak on to ukrył, że pomimo stanu wskazującego doniósł te piwa, nie wylewając ich. Zapytałam go skąd przyszedł, chodziło mi o knajpę, a koleś zaczął opowiadać o… zwiedzaniu Krakowa… Wykład dotyczył tego, jak ludzie zwiedzają Kraków, a jak powinni, tzn. on zwiedza najlepiej, on już inaczej, a ja zwiedzam źle :) nie wiem skąd te wnioski i jak teraz o tym piszę i przypominam sobie jego śmiertelnie poważną minę to się śmieję sama do siebie. W każdym bądź razie dobrze się czasem dowiedzieć od kogoś obcego, że nie potrafi się zwiedzać; do zapamiętania: „tu nie chodzi tylko iść i patrzeć, to nie tak, ja tu już tyle jestem, idę i nie patrzę, o tu Sukiennice, ja patrzę inaczej, te Sukiennice, Kościół, no inni tylko idą i patrzą, ja już trochę tu jestem i inaczej na to spoglądam”. Generalnie, nie tylko ze względu na stan i późną porę - nie ogarniałam. Kiedy z Wieży Mariackiej hejnalista zaczął grać hejnał uświadomiłam sobie, że jest przecież noc, kiedy zmienia się czas i, że nie jest 4 tylko 3, a to tym bardziej nie pora na powrót do domu. Zostaliśmy więc na ławce, a nasz nowy kolega dalej prawił nam o zwiedzaniu krakowskiego rynku. Po chwili dołączyła się do nas grupka Amerykanów, śmieszni faceci, którzy chyba sami nie wiedzieli, czego tu szukają, ale nowe znajomości – czemu nie! Żeby nie było nudno, po chwili dołączył do nas Pan Andrzej, czyli.. klasyczny żul :) Może nie taki klasyczny, bo co prawda głowa rozbita, szwy wystawały, ale nie śmierdział, był czysto ubrany a buty miał białe jak śnieg! I pan Andrzej mnie upatrzył sobie jako cel swoich zwierzeń. I siedzieliśmy sobie: Amerykanie, chłopak od zwiedzania i Pan Andrzej, który opowiadał o sobie, całował moją rękę milion razy (dobrze, że wzięłam rękawiczki) i powtarzał wszystkim, że ja to jestem wspaniała kobieta. On jeden od razu się na mnie poznał! Siedzieliśmy tam wszyscy z godzinę i dobrze bawiliśmy się w swoim towarzystwie, chociaż każdy gadał coś innego, każdy o czymś innym i do kogoś innego. Ja i pan Andrzej trzymaliśmy sztamę! Jakiś czas później doszli do nas Włosi i zrobiło się już zupełnie międzynarodowo. Z Włochami jednak nie gadałyśmy, Włosi zajęli się Amerykanami. W tym samym czasie poczułam, że ktoś się na mnie z tyłu pokłada, okazało się, że jakiś koleś urządził sobie drzemkę na ławce, wybierając akurat miejsce, gdzie siedziałam i zrobił sobie z moich pleców poduszkę. Wstałam i chciałam mu powiedzieć, że no halo, że ja tu siedzę, ale nie dało się go ruszyć i musiałam na siłę siąść, on coś niewyraźnie burknął pod nosem i spał sobie dalej. Nasze grono było już całkiem pokaźne, by po chwili dołączyło się jeszcze dwóch facetów, tym razem Polaków, ze Śląska. Daniel i jego kolega. Danielowi włączyła się chyba opcja podryw, a na moje każde fuknięcie, żeby spadał twierdził, że lubi takie niedostępne. Niedostępna raczej nie byłam, bardziej wkurwiona, że jakiś obcy koleś mnie przytula, czego nienawidzę i przysięgam, że jeszcze chwila, a byłabym mu przyłożyła. Było już w końcu po 4 kiedy nasza wesoła ławeczka wzbogaciła się jeszcze o 3(!) osoby, tym razem kolegów Dawida, z których jeden wyciągnął sobie torebeczkę i zaczął sobie skręcać jointa. Tak, na środku Rynku, przy tysiącu kamer, obok Komisariatu i wśród 100 patroli na godzinę. Na relaksie, bez nerwów, poprosił mnie żebym mu posypała i siedzieliśmy sobie paląc jointa. Prawie 5 rano, dookoła same pijane osoby, Pan Andrzej całujący moją rękę 100 razy na sekundę, powtarzający wszystkim, że jestem wspaniała, do tego wynaleziony w torebce Tyskacz, jabłko, również znalezione w torebce i róża od Daniela, którą kupił mi od wierszokleta, o którym kiedyś już tu wspominałam. Jakoś po 5 towarzystwo zaczęło się zbierać do domów więc i my postanowiłyśmy, że najwyższa pora już wracać, bo w końcu rano jakoś trzeba wstać. O 5:03 siedziałyśmy już w tramwaju na Bronowice i chwilę później byłyśmy już w mieszkaniu u Sebastiana. Zastanawiałam się jak we trójkę zmieścimy się na małej wersalce, pod jedną kołdrą i na jednej poduszce, ale jakoś się udało i przed 6 zasnęliśmy. Obudziłam się o 9 cała gorąca i.. wyspana. Z dalszego snu nici. Przyszedł czas na śniadanie, a z Sebastianowej półki uśmiechało się do mnie Martini Rosso. Nie spodziewałam się, pierwszym posiłkiem po takiej nocy będzie łyk Martini, ale smakował wspaniale! Sylwia przegrzebała lodówkę Sebastiana i znalazła w niej jakieś szprotki, które zjedliśmy ze świeżą bułką. Nic od dawna mi tak nie smakowało. Śniadanie mistrzów. Boski smak. Choć to tak niewiele. Po 12 zebrałam się na autobus i po 13 byłam już w domu. Pogoda była piękna, mój weekend był lepszy niż mogłam sobie to wyobrazić i liczę na tysiące jego powtórek. Wieczorem dostałam od Sebastiana wiadomość na facebooku:

Wtorek                    Sebastian

Myślisz, że mogę Cie dodać do listy dziewczyn z którymi spałem?;]
Będziesz miała numerek 2;]

Jednocześnie muszę dodać tu moje małe przemyślenie: z Darkiem przeżycie takich chwil nie byłoby możliwe. Jednak impreza z ludźmi, którzy są nastawieni tylko na zabawę jest zupełnie inna, chlejesz, jarasz, nie martwisz się o nic, nie kontrolujesz czasu i nie musisz przejmować się tym, że twoje znajome małżeństwo właśnie się kłóci :)



~ Poniedziałek był tragiczny, przynajmniej do południa, bo z okazji zbliżającego się okresu i szalejących hormonów miałam paskudny humor. Na tyle, że płakałam Rafałowi na gg, że tęsknię za Darkiem, że nie mogę się pogodzić z tym, że on przestał mnie kochać. Zupełnie nie wiem skąd to rozklejenie, ale płakałam jak głupia, łzy leciały mi ciurkiem i nie mogłam się uspokoić, w domu żadnego koniaku i musiałam pić haustami szampana, żeby szybko poprawił mi się humor. Po chwili uspokoiłam się zupełnie, ale zły humor pozostał. Nie umiem tego wytłumaczyć, bo na co dzień raczej nie myślę o tym, a już na pewno nie psuje mi to humoru! Dobrze, że był ten Rafał i „wyczytał” moje żale. A ja dziś w dalszym ciągu nie potrafię się zrozumieć, skąd to załamanie, ale chyba rozkleiła mnie trochę piosenka Kayah „za późno”, której słuchałam, dołując się jeszcze bardziej. Dziś śmieję się do siebie, że zapijałam smutki szampanem, który zwykle służy do radosnego oblewania.



~ Wtorek spędziliśmy w Zembrzycach i była tak piękna pogoda, że moja chęć do życia wzrosła, chociaż humor miałam jeszcze trochę wczorajszy. Na cmentarzu tak pięknie świeciło słońce, że nie dość, że nałapałam jego promieni to jakoś tam wystałam, bo przyznaję, że na msze nie chodzę i raczej mnie nudzą, zwłaszcza, że kazanie było zupełnie o niczym i do niczego i nie było nawet czego posłuchać. W każdym bądź razie słońce uczyniło z tego dnia radosne święto, czyli takie, jakie powinno być.



~ Poszłam dziś na zakupy, chciałam kupić mozarellę i figi, żeby w końcu przyrządzić jakiś łakoć z listy potraw do przygotowania i przy kasie miałam strasznie dziwną sytuację. Kasjerka czekała jeszcze na zapłatę mojej poprzedniczki i wzięła do ręki moją kulkę mozarelli i.. zaczęła się nią bawić jak gniotkiem. Ja pierdole. Stałam tam i patrzyłam się, co ona robi, przecież ja to mam jeść, a ta dalej sobie to gniotła i gapiła się przy tym tak dziwnie na mnie, że aż zapytałam, o co jej chodzi, na co w odpowiedzi usłyszałam, że o nic i dalej się gapiła. Ludzie to dziwni są.

~ A chwilę temu znów zadzwonił do mnie Darek, chciał żebym przesłała mu maila, którego wysłałam do biblioteki, bo w odpowiedzi na mojego e-maila napisali, że on jako osoba pełnoletnia sam odpowiada za swoje zobowiązania z biblioteką. I całe szczęście, dla mnie ta sprawa jest już zakończona. Ale przegadaliśmy znowu 40 minut. Tęsknię, nie tęsknię?





Uwielbiam ten kawałek!