Ostatnie wspólne chwile, ostatnie momenty razem.
Później, przez pół roku będziemy od siebie setki kilometrów dalej.


Korzystajmy, Kochanie.

Jedzą przecież wszystkie Twoje zmysły.


wzrok, zapach, smak i dotyk.

Najbardziej lubię weekendy, kiedy w domu jest nas pełno. Daczki krzyczą i piszczą, wszędzie się pojawiają, by za chwilę zniknąć, psocą, hałasują i śmieją się do nas. Mimo, że czasem ten hałas jest męczący, chwile, w których w domu są Rodzice, chłopcy i Darek należą do moich ukochanych, mam wtedy najbliższe mi osoby obok siebie i czuję bardzo bliski związek z moją rodziną, która czasem przypomina włoską, czasem są w niej burze, ciche dni i chwile, w których wolałabym zamieszkać na drugim końcu świata. Niezależnie od tego, od moich Rodziców dostałam w swoim życiu wszystko, czego mogłam oczekiwać, zawsze uważałam, że naprawdę mam z nimi dobrze, nigdy nie brakowało mi niczego, a kiedy byłam nastolatką nie rozumiałam ich troski o mnie. Do wszystkiego musieliśmy dojść, dojrzeć. Poznajemy się ciągle i cały czas, Tata na swój sposób bardzo o nas dba, choć nie doceniamy tego, jak powinniśmy, On robi dla nas naprawdę dużo. Zbudował dla nas ten piękny, duży i jasny dom. Jest jaki jest, ma bardzo ciężki charakter, ale to Ojciec i zawsze w życiu będziemy widzieć swoje cechy, które przejęliśmy od Niego. Mamę zawsze będę podziwiać za to, jak zachowała się w sytuacjach, kiedy zawodziliśmy ją tak, że pękało Jej serce. Powtarzała wtedy, że nas bardzo kocha. Kiedy byłam w gimnazjum i wynikła cała ta moja życiowa porażka, była obok, mimo, że głęboki wstyd i cierpienie dodało jej zmarszczek i sprawiło, że nie była sobą. Tamto jej zachowanie było dla mnie oznaką Jej siły, pokazem największej Matczynej miłości, niczym nie zmąconej, wiecznej i najsilniejszej. Jest najcudowniejszą Matką świata, niedoścignionym wzorem i ideałem rodzica. Zawsze mogę się Jej wypłakać, wykrzyczeć, zawsze mam Ją obok, kiedy mi tego trzeba.

A chłopcy? To takie iskierki szczęścia i dzieciństwa w naszym życiu, pełna radość, szczyt niegrzeczności i ciepłych uczuć, kiedy kładą swoje małe rączki w nasze dłonie, albo składają buziaki w nasze nosy.

Nie wyobrażam sobie życia bez jakiegokolwiek członka mojej Rodziny, nie byłoby wtedy pełne.

'

‎

"Zacznij doceniać szczegóły. Poranną kawę, dobrą książkę, zachwycającą piosenkę, wzruszający film. Znajdź szczęście w uśmiechu przechodnia, zdanym kolokwium, ciepłym głosie mamy. Doceniaj każdą sekundę. Uwierz w siebie. Uwierz, że marzenia się spełniają. I chociaż to trudniejsze niż ciągłe marudzenie to jest to warte wysiłku. Nikt nie uczyni Cię szczęśliwym, jeśli najpierw nie odnajdziesz szczęścia w sobie."

— Zaklinaczka Słów

____

Dziękuję Ci za tą pracę.

Zróbmy karmel z chemii, która jest między nami.

Kwiecień, słońce, wolna niedziela.
Latte w wysokiej szklance, wiosna w powietrzu.
Pusty dom i muzyka wypełniająca niedzielną ciszę.
Błogie lenistwo, ananasowo-kokosowa mgiełka do ciała.


relaks.

a ja przyciągam i łapię z Tobą pioruny

♥

I told the rain to stop.

Coś Wam powiem.

najbardziej na świecie nie lubię ludzi, którzy ode coś odgapiają.
a zwłaszcza jakiś mój pomysł, czy coś, co planuję

i skończą się, byleby mieć to szybciej niż ja

także, kurwa, udław się

''I potem, dużo później, zostaniesz sam, z dziurą jak po kuli i możesz wlać w tę dziurę bardzo dużo, mnóstwo cudzych ciał, substancji i głosów, ale nie wypełnisz, nie zamkniesz, nie zabetonujesz, nie ma chuja.''

(Żulczyk)


no więc zostałam sama, z tą dziurą.

Książki Ryszarda Kapuścińskiego:


Busz po polsku
Czarne Gwiazdy
Kirgiz schodzi z konia
Gdyby cała Afryka
Che Guevara – Dziennik z Boliwii – Ryszard Kapuściński
Dlaczego zginął Karl von Spreti?
Chrystus z karabinem na ramieniu
Jeszcze dzień życia
Wojna futbolowa
Cesarz
Szachinszach
Notes
Wrzenie Świata
Lapidarium
Imperium
Lapidarium II
Lapidarium III
Heban
Z Afryki
Lapidarium IV
Lapidarium V
Autoportret reportera
Podróże z Herodotem
Prawa natury
Ten Inny
Lapidarium VI




Przede mną zatem jeszcze kawał dobrego reportażu!

Ta reklama jest urzekająca!!!

Gorąco w Krakowie i popołudniowy grill we dwoje na Zbożowej.


Wieczorny zapach powietrza po deszczu.


I te cholerne żaby.

Do terminu porodu Domki pozostał już niecały miesiąc, coraz wyraźniej widać to również w rysunkach Daczka.

- Pawełku, chcesz już żeby braciszek albo siostrzyczka pojawił się na świecie?

- Nie.

- A czemu?

- Bo będzie głośno i będzie mi pseskadzał spać.

Jeżeli chłopczyk to... Kubuś, Tomasz? Jeżeli dziewczynka - Magda? Takie wersje podał mi Daczek, zobaczymy :)

+ Wiemy już na pewno, że 1 maja Darek wyjeżdża i będziemy widywać się raz w miesiącu, aż do końca września. Dziś, kiedy to do mnie dotarło, ta pewna data, to, że wyjedzie na 100% zrobiło mi się niewyobrażanie smutno. Całe piękne, słoneczne dni bez Niego. Dzielenie się radością z obrony bez Niego. Wszystkie wakacyjne chwile również. I do kogo będę się przytulać zasypiając? :(

W pracy było dziś tak mało czasu na cokolwiek, że o 18:15, kiedy ją opuszczałam czułam już skrajne zmęczenie i głód. Na szczęście po przyjeździe do Darka okazało się, że zrobił pyszny ciepły obiad: makaron z mięsem i sosem słodko-kwaśnym. Mężczyzna gotujący to skarb, mój tego nienawidzi dlatego trzeba doceniać każdy posiłek, który przygotuje.

Po wyjściu z pracy natknęłam się na X,. który właśnie do tej pracy szedł. Mój uśmiech przez następne 20 minut zadziwiał nawet mnie.

Nie czuję się śpiąca, a jestem zmęczona. Nic to, kładę się do łóżka i postaram się zasnąć, bo każda chwila przedłużania niespania to moje niewyspanie jutro. A w pracy muszę dawać 200% z siebie.

PS Ostatnio radość sprawia mi dodawanie częstych, choćby malutkich notek na bloga i widzę, że dodaję niemal codziennie coś nowego, oby tylko utrzymać tą tendencję.