Nie mam na nic czasu, Tomek, praca i hiszpański wypełniają moją dobę na tyle, że nie mam nawet czasu przeczytać książki... jak lepiej zorganizować swój czas, by mieć go więcej ;) tymczasem czeka mnie go jeszcze mniej, bo od jutra zaczynam intensywnie wkuwać biologię, w końcu bycie maturzystką anno domini 2013 zobowiązuje!

Na koncie mam ostatnie zera i nie powstrzymało mnie to przed kupnem... spodni w kolorze miętowym! Kolczyki, naszyjnik, drugie spodnie, rękawiczki, kokardki, tysiąc dupereli i milion kroków w galerii handlowej tylko po to, by nie znaleźć dla siebie żadnego sweterka, nawet jego śladu... 

Jest 22, a ja jestem już wykąpana, zaraz wsmaruję w siebie malinowy balsam, pójdę spać wcześniej i jutro mogę pospać do późna (w moim wypadku późno to 07:30!)! Pięknie!

Nie mogę doczekać się już wiosny, dzisiejsze promienie słońca sprawiły, że mój dzień od razu był lepszy i czas w pracy szybciej minął! Oby tak zleciało następne 41 dni!!!!!

* Luty - czas kupna aparatu!!! :))

41 dni... ♥

Prażona cebulka

składniki:

cebula (dowolna ilość)

mąka pszenna (1 czubata łyżka na 1 cebulę)

olej do smażenia (ok. 0,5 litra)

sól

Cebulę pokroić w kostkę, ale niezbyt drobną.

Wrzucić do wysokiej miski.

Mąkę wymieszać z cebulą i wrzucić na sitko, aby usunąć jej nadmiar.

Olej nagrzać (musi być mocno nagrzany - temp. ok 180 st. C).

Cebulę wrzucić na głęboki olej i smażyć ok 10-15 min często mieszając, aby cebula się nie przypaliła. Przygotować szerokie sitko i duży talerz, a na nim ręcznik papierowy.

Jak już cebula nabierze złotego koloru wyciągać łyżką cedzakową i przekładać do sitka, następnie na talerz, aby odsączyć tłuszcz.

Przełożyć do wysokiej miski, posolić i dobrze wymieszać.

SOLIMY DOPIERO PO USMAŻENIU!!!

"Wychowywanie dzieci to nie jest sranie w kiblu."



true story.

Adam Zagajewski (ur. 21 czerwca 1945 we Lwowie) – polski poeta, eseista, prozaik, tłumacz, laureat Międzynarodowej Nagrody Neustadt w dziedzinie literatury (2004).

Razem z innymi Polakami wygnany po II wojnie światowej ze Lwowa; jego rodzina w 1945 r. przybyła do Gliwic. Tutaj ukończył V Liceum Ogólnokształcące. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim – psychologię i filozofię. Związany z poetyckim ruchem Nowej Fali w Krakowie. Był wykładowcą marksizmu-leninizmu na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Wywodzi się z programu krakowskiej grupy "Teraz". Po podpisaniu listu 59 w 1975 był objęty zakazem druku. Wykładowca amerykańskiego uniwersytetu w Houston. Od 1981 roku mieszkał w Paryżu, a od 2002 roku na stałe w Krakowie. Członek redakcji Zeszytów Literackich. Laureat nagrody Vilenica w 1996 roku i Nagrody Adenauera w 2002 r. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Prowadził gościnnie warsztaty poetyckie w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

Zagajewski tworzy niemal wyłącznie wiersze białe i wolne. Przy tym definiuje poezję jako sztukę przetwarzania i układania wyrażeń myślowych. Wbrew wiodącemu prym postmodernizmowi uważa, że nie kształtowanie języka, ale sens jest najważniejszą cechą poezji. Dlatego nie ma w poezji Zagajewskiego niemal żadnych asyndetonów, neologizmów czy zniekształceń słownych. W jego poezji bardzo ważną rolę odgrywa tajemnica wpisana w przeżywanie współczesności. Oddalony od tradycji "tłumaczenia muzyki" na słowa, zajmuje się tylko jej sensem bardzo często starając się wyrazić nie sam utwór muzyczny, ale cechę takiego utworu. Jest miłośnikiem Chopina, Bacha, Szostakowicza i Mahlera. W jego poezji znajdują się także nawiązania do mityzacji rzeczywistości, epifanii – tu poeta kontynuuje Miłosza. Sam z wielkim dystansem odnosi się do swojej poezji. Zagajewski jest też znanym eseistą.

Spróbuj opiewać okaleczony świat

Spróbuj opiewać okaleczony świat.

Pamiętaj o długich dniach czerwca

i o poziomkach, kroplach wina rosé.

O pokrzywach, które metodycznie zarastały

opuszczone domostwa wygnanych.

Musisz opiewać okaleczony świat.

Patrzyłeś na eleganckie jachty i okręty;

jeden z nich miał przed sobą długą podróż,

na inny czekała tylko słona nicość.

Widziałeś uchodźców, którzy szli donikąd,

słyszałeś oprawców, którzy radośnie śpiewali.

Powinieneś opiewać okaleczony świat.

Pamiętaj o chwilach, kiedy byliście razem

w białym pokoju i firanka poruszyła się.

Wróć myślą do koncertu, kiedy wybuchła muzyka.

Jesienią zbierałeś żołędzie w parku

a liście wirowały nad bliznami ziemi.

Opiewaj okaleczony świat

i szare piórko, zgubione przez drozda,

i delikatne światło, które błądzi i znika

i powraca.

Ciepły deszcz

Wieczorem, w obcym mieście, szedłem

ulicą, która nie miała imienia.

Coraz głębiej zanurzałem się w obcość,

w gęstą wiosnę, po stopniach kamiennych.

Padał ciepły deszcz i ptaki śpiewały

cicho; czułość była w ich głosach dalekich.

Syreny statków płakały w porcie,

żegnając się z ziemią znajomą.

W otwartych szeroko oknach kamienic

stały postaci ze snów moich i twoich,

i wiedziałem, że idę w przyszłość, w epokę

minioną, jak pielgrzym do Rzymu.

nie potrafię zaufać i koniec.

4LIFE!

W związku z postanowieniem zapisywania każdej przeczytanej książki w 2013 roku.

Numer jeden, ta pierwsza.

Bardzo intymna i sugestywna opowieść o związku dojrzałego mężczyzny i młodej kobiety. Miłość, która przekracza granice rozumu; seks, który spala ich dusze i ciała. To musiało się zdarzyć. Fascynacja, pożądanie, zachłanność i ciekawość prowadzą ich do nieuniknionego – końca świata.

Ona, Muszelka, jako dwunastoletnia dziewczynka zagrała w jednym z jego filmów. Już wtedy wiedziała, że go kocha i że ich drogi wkrótce się zejdą. Musiała tylko dorosnąć.  Nim to się stało, żyła intensywniej niż jej rówieśniczki, sprzedawała swoje ciało, wikłała się w „przechodnie” toksyczne  związki, dojrzewała, aby wreszcie połączyć się z nim.On, Sandow, artysta, który stworzył już wszystko, co mógł. Choć najważniejsze dzieło jeszcze przed nim. Dotąd nie czuł takiej jedności z nikim. Ponowne pojawienie się Muszelki w jego życiu sprawiło, że ziemia i czas stanęły  w miejscu, zatarła się granica między dobrem a złem.

Ale ta książka jest nie tylko opowieścią o destrukcyjnej miłości. Jest kunsztownie spleciona z inną historią, historią w której odbijają się refleksy prawdziwego życia Sandowa/Kolskiego - jego dzieciństwa, wieku dojrzałego, porażek i sukcesów, przynależności i tożsamości. Kolski miesza fragmenty swojego życia z fikcją, a czytelnik musi odgadnąć, co jest prawdą, a co zmyśleniem.

Bohaterowie powieści są przedstawieni w najbardziej decydujących momentach swojego życia. Sandow musi przeprowadzić umierającą matkę na drugą stronę, a jednocześnie przywitać na świecie swoją i Muszelki córkę. To dwa ważne egzaminy, które musi zdać, aby wreszcie zacząć żyć w zgodzie ze sobą. Aby móc swobodnie oddychać. Jednocześnie prowadzi irracjonalnie zaciekłą walkę o swój dom – walczy z bobrami, które budując zapory, niszczą sielską krainę dzieciństwa Sandowa. Broni Popielaw, jakby od tego zależała jego tożsamość.  Z tego egzaminu rodzi się film, inny od poprzednich, budzący wszystkie demony drzemiące w głowie Sandowa. A w tym wszystkim jest Muszelka - dziewczyna, która choć zjawiła się zbyt późno, to zupełnie zmieniła jego życie. Jest dla niego jak tajemniczy, piękny, wcześniej nieznany świat – fascynuje go jej historia, świeżość, pewna naiwność, ale też mroczna tajemnica. Ich wspólna droga jest niełatwa – trzeba najpierw rozliczyć się z przeszłością, znaleźć bezpieczne miejsce na ziemi. Choć otaczający ich świat nie pozwala na łatwe wybory. Sandow miota się między własnymi słabościami a siłą Muszelki, między rodzinnymi więzami a potrzebą wolności. Między życiem a  śmiercią.

Ona, Muszelka, jako dwunastoletnia dziewczynka zagrała w jednym z jego filmów. Już wtedy wiedziała, że go kocha i że ich drogi wkrótce się połączą. Musiała tylko dorosnąć.  W tym czasie była molestowana przez ojca, sprzedawała swoje ciało, wikłała się w „przechodnie” toksyczne  związki, dojrzewała, aby wreszcie połączyć się z nim.On, Sandow, artysta, który stworzył już wszystko, co mógł. Choć najważniejsze dzieło jeszcze przed nim. Dotąd nie czuł takiej jedności z nikim. Ponowne pojawienie się Muszelki w jego życiu sprawiło, że ziemia i czas stanęły  w miejscu, a dobro i zło zatarło swoje granice.

Ta miłość musiała się zdarzyć, ale nie może dobrze się skończyć. Obsesja, fascynacja, pożądanie, zachłanność i ciekawość prowadzą ich do nieuniknionego – końca świata. Ale ta opowieść jest kunsztownie spleciona z inną historią. Historią prywatną. Historią rodziny Kolskiego/Sandowa, jego dzieciństwa, wieku dojrzałego, miłości i porażek, przynależności i tożsamości. Ta opowieść jest wypełniona wątkami autobiograficznymi autora przeplatającymi się z wykreowanymi przeżyciami bohaterów. Co chwilę zwodzi, pochłania czytelnika chcącego dotrzeć do prawdy.

Emocjonalna, mocna, obrazowa, miejscami poetycka, a miejscami surowa proza Kolskiego jest bardzo wyrazistym utworem we współczesnej literaturze. Oko filmowca podsuwa mu obrazy, które tworzą metaforyczną opowieść o skomplikowanym uczuciu. Natomiast literacki język, jakim skonstruował tę historię, pokazuje charakterystyczną wrażliwość i poetykę, jaką Kolski posługuje się w swojej twórczości, zarówno filmowej, jak i literackiej.

(wp.pl)

09:20, mój budzik rozpoczyna dzień, uparcie dzwoni i nie chce przestać, lekceważę go i staram się nie pozwolić, by mój sen uciekł, ale jego ciepła ręka podaje mi telefon, żebym pozbyła się tego radosnego, budzącego dźwięku, czuję, że jego ręce obracają mnie do siebie, przekręcam się, uśmiecham, bo jak tylko rano go zobaczę uśmiech sam pojawia się na twarzy i mówię mu cześć. W odpowiedzi słyszę zaspane, mruczące, ukochanotomkowe dzień dobry. Moje ciepłe ciało domaga się chłodu jego ciała, przytulam się do niego każdym centymetrem i zamykam oczy, żeby jeszcze było mi dobrze, żeby tak ciepło i żeby czuć jego zapach, jego płynącą krew i poranne skurcze mięśni. Patrzę w te tomkowe oczy i wiem, że nie zamieniłabym ani chwili z naszego bycia razem, że wciąż przeszłość się dobija do naszych myśli, ale jakoś sobie przecież poradzimy, po tysiącach nocnych wyznań i słów, których nie mówi się przypadkowym osobom, wiem, że zrobię wszystko, żeby to się ułożyło. Moja obawa, że jest za cudownie, że to się skończy szybko i, że mi go zabraknie, że odejdzie wciąż jest, ale to dopiero nieco ponad czwarty miesiąc spotykania się, mamy czas na nabranie przekonania, że chcemy ze sobą być i będzie to fajne, długie i trwałe.

Chłodno patrzę na to zakochanie, byłam już zakochana i unikam patetycznych myśli, że tak jeszcze nie kochałam, że to jest największa miłość i, że nie równa się niczemu innemu. Wiem, jak wygląda początkowe stadium zakochania, wiem, co się wtedy z człowiekiem dzieje i co mówi, jak się zachowuje i jak myśli. Unikam wielkich słów i porównań. Mam tylko w sobie w środku poczucie, że jest dobrze, że ten ciepły człowiek jest kimś, o kim myślałam, znam i widzę jego wady, które doprowadzają mnie do szału, które mi przeszkadzają, bo myślę o nich w kategorii: czy mogą przeszkodzić w długim byciu ze sobą, takim długim, na całe życie?, bo mimo całego chłodu myślenia i doświadczenia, które podpowiada swoje, że kiedyś o kimś już myślałam, że to ta osoba, ta na zawsze i ta jedyna, mam w sobie poczucie, że uosabia w 90% kogoś, na kogo czekałam. Wiem, że to tylko niecałe pół roku, ale jest w mojej głowie na długo przed 30 czerwca. Wiem, że ma też egoistyczny pierwiastek, wiem, że są sprawy, o których do teraz myśli, nie umiem wyczuć każdego jego nastroju, wiem, że wciąż powoli kroczymy do fajnego bycia ze sobą, ale jestem spokojna będąc obok niego, kiedy trzyma mnie za rękę i mówi: kocham, a ja całym ciałem reaguję na to i czuję, że endorfiny zalewają moją głowę i oczy.

Przeżywam z nim najsłodsze poranne chwile, idziemy pod wspólny prysznic, a ja wciąż śmieję się do siebie, że nie potrafię się przy nim wysikać i jak to ma dalej wyglądać, skoro to jest najbardziej ludzka czynność na świecie, a ja nie mogę i już, choć pijanej uciekł kiedyś wszelki wstyd i do dziś się z tego śmiejemy. Jest właśnie tak naturalnie, dobrze, życiowo. W kuchni robimy sobie jajecznicę z pieczarkami i jemy ją niespiesznie. Na dzisiejszy dzień mamy zaplanowane wyjście do Muzeum Narodowego na wystawę Wojciecha Fangora i obiad u Tomkowych rodziców. Fangorowe obrazy są fantastyczne, nie da się go zaszeregować, porównać do kogoś innego, czy opisać jego twórczość w jednym zdaniu. Na jednym z płócien zieleń ma najbardziej wiosenny kolor, by za chwilę na płótnie Jesień kolory były iście listopadowe. Najbardziej urzekł nas jednak poczet królów Polski. Do autobusu mamy jeszcze trochę czasu i zauważamy, że wystawa Xięga Bawochwalcza Schultza będzie jeszcze tylko 3 dni. W kurtkach już, ale idziemy. Oglądamy i nie możemy się nadziwić, że Schultz był fetyszystą stóp, na każdym małym kartoniku jest kobieta, a obok mężczyzna / mężczyźni liżący jej stopy, poddający się jej, wychudzeni, patrzący błagalnym wzrokiem, smutni, one są znudzone, w powietrzu kipi ich podniecenie i ich próżność. Wychodzimy z ciepłego muzeum i jedziemy na jeszcze cieplejszy obiad do mamy Tomka, jego tata znów całuje mnie w rękę  na powitanie, jemy pyszny żurek i czekamy aż ryż się ugotuje. W międzyczasie idziemy do pokoju Tomka, gdzie zauważam obok swojej torebki mały upominek, zawstydzam się, bo dostaję go zupełnie bez okazji, pięknie zapakowane, słodko pachnące. Ściskam jego mamę. Pozwala mi zobaczyć swoje albumy z czasów, kiedy był małym dzieckiem, rozczulam się nad małym, słodkim Tomkiem. Wracamy na obiad, gdzie czeka na nas kurczak z guacamole, wino i pyszna kawa z sernikiem. Jest mi u nich dobrze, ciepło, czuję się akceptowana i chcę tego na następne 60 lat :)

A dla pań Warszawianek: opracowanie plastyczne II linii metra w Warszawie, o które teraz Fangor kłóci się z miastem. Zajebiście Wam to będzie wyglądało! :)) (chociaż pewnie już wiecie!)

Poczet:






(wszystkie zdjęcia poza pierwszym są z netu)


I upominek od rodziców Tomka:

Maleman, 12/1, grudzień/styczeń, str.56

Op-art (ang. optical art - sztuka optyczna, wzrokowa, inaczej wizualizm) to kierunek w grafice, modzie, sztuce użytkowej i malarstwie, którego zadaniem jest oddziaływanie na oko widza, a nie na jego intelekt czy emocje; stosujący abstrakcyjne kombinacje linii dające geometryczne złudzenia optyczne, efekty świetlne, dynamiczne i fakturalne, zmierzające do wywołania wrażenia głębi oraz ruchu rozwibrowaniem pola widzenia. Za okres szczytowy op-artu uznaje się lata 50. i 60. XX wieku.

Op-art jest bardzo specyficzną odmianą abstrakcjonizmu. Typowe dzieło namalowane (lub wydrukowane) w tym stylu składa się z powtarzających się, geometrycznych wzorów, przypominających często figury przesuwające się w kalejdoskopie. Twórcy op-artu chętnie wciągają widza w grę złudzeń, pozorują trójwymiarowość płótna, prowadzą oko wzdłuż przecinających się linii. Op-art, z powodu swej matematycznej natury, często jest tworzony za pomocą komputera, a zadaniem artysty jest zdezorientowanie lub zaskoczenie ludzkiego oka. Pionierem tego kierunku jest Węgier Victor Vasarely (1908 - 1997), który pierwsze eksperymenty z geometryczną abstrakcją poczynił już w latach 30. 

iluzoryczność ż V, DCMs. ~ści, blm «iluzoryczny charakter czegoś; złudność, nierealność, fikcyjność» Iluzoryczność jakiegoś celu, czyjegoś planu.

Mechanika kwantowa (teoria kwantów) – teoria praw ruchu obiektów świata mikroskopowego. Poszerza zakres mechaniki na odległości czasoprzestrzenne i energie, dla których przewidywania mechaniki klasycznej nie sprawdzały się. Opisuje przede wszystkim obiekty o bardzo małych masach i rozmiarach - np. atom, cząstki elementarne itp. Jej granicą dla średnich rozmiarów lub średnich energii czy pędów jest mechanika klasyczna. Dla zjawisk zachodzących w mikroświecie konieczne jest stosowanie mechaniki kwantowej, gdyż mechanika klasyczna nie daje poprawnego opisu tych zjawisk. Jest to jednak teoria znacznie bardziej złożona matematycznie i pojęciowo.

Zasady mechaniki kwantowej są obecnie paradygmatem fizyki i chemii. Wraz ze szczególną teorią względności mechanika kwantowa jest podstawą opisu wszelkich zjawisk fizycznych. Nierelatywistyczna mechanika kwantowa pozostaje słuszna, dopóki stosuje się ją w odniesieniu do ciał poruszających się z prędkościami dużo mniejszymi od prędkości światła. Jej uogólnieniem próbowała być relatywistyczna mechanika kwantowa, ale ostatecznie okazało się, że takie uogólnienie musi mieć postać kwantowej teorii pola. Mechanika kwantowa została stworzona niezależnie przez Wernera Heisenberga i Erwina Schrödingera w 1925 r. Została szybko rozwinięta dzięki pracom Maxa Borna i Paula Diraca. Jeszcze przed powstaniem ostatecznej wersji mechaniki kwantowej prekursorskie prace teoretyczne stworzyli Albert Einstein i Niels Bohr. Jej wersję obejmującą teorię pól kwantowych doprowadzili do ostatecznej formy Richard Feynman i inni.

Konstanty Ksawerowicz Rokossowski, ros. Константин Ксаверьевич [Константинович] Рокоссовский (ur. 21 grudnia 1896 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 1968 w Moskwie) – polski i radziecki dowódca wojskowy, marszałek Polski oraz marszałek Związku Radzieckiego, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego, poseł na Sejm PRL I kadencji, wicepremier PRL (1952–1956), minister obrony narodowej PRL (1949–1956), wiceminister obrony narodowej ZSRR (1958–1962), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 5., 6. i 7. kadencji.

Zasada nieoznaczoności Heisenberga mówi, że nie jest możliwy jednoczesny dokładny pomiar położenia cząstki i jej pędu. Jeśli iloczyn tych dwóch nieokreśloności jest stały, to znaczy, że im dokładniej jest określony pęd cząstki (prędkość), tym mniej dokładnie wiemy, jakie wtedy było jej położenie i odwrotnie. Wynika z tego, że mikrocząstka nigdy nie będzie w stanie, w którym miałaby jednocześnie dokładnie określone położenie i pęd.

Topologia (gr. tópos – miejsce, okolica; lógos – słowo, nauka) – jeden z najważniejszych kierunków w matematyce współczesnej. Obiektem jej badań są te własności figur geometrycznych i brył, które nie ulegają zmianie nawet po radykalnym zdeformowaniu tych figur (a więc np. położenie i sąsiedztwo). Własności takie nazywa się własnościami topologicznymi figury. Przez zdeformowanie rozumie się tutaj dowolne zniekształcenie powierzchni (poprzez zginanie i rozciąganie) bez jej rozerwania i "zlepienia" różnych punktów. Najłatwiej wyobrazić to sobie, przyjmując, że powierzchnię figury wykonano z cienkiej powłoki gumowej. 

Marszand - kupiec, najczęściej francuski, handlujący dziełami sztuki, zwłaszcza obrazami; po fr., po prostu kupiec (nie mylić z marszandką - w skrócie, modniarka, modystka). Handlarz dziełami sztuki będący często mecenasem artystów, organizator wystaw, wpływający na rynek dzieł sztuki i jej komercjalizację, czasami ingerujący w kierunek twórczości artystycznej ze względu na aktualną modę.

Nowy Rok 2013 (który jest Rokiem Tuwima) jest dla mnie rokiem książki.

Zapiszę każdą książkę, którą przeczytałam; każdy tytuł, niezależnie czy w wersji papierowej, czy z Kindle. 

A co do czytania z czytnika to mam utrudnione zadanie, bo jadę do pracy i jest ciemno, wychodzę z pracy i jest jeszcze bardziej ciemno, a przez to nie da się czytać w busie!

Pierwszą książką, którą zapiszę będzie "Egzamin z oddychania" Jana Jakuba Kolskiego, ale jeszcze nie mogę jej zapisać, bo nie mogę jej póki co zmęczyć...