Książka dla Domki kupiona!

4 km na rolkach podczas pierwszego tegorocznego wypadu.

A niech tak codziennie cztery i cztery. Tego sobie życzę!

Już w poniedziałek zamierzam zabrać się za realizację mojego założenia kupna nowej książki w każdym miesiącu! Przeglądnęłam już każdy zakamarek strony Matras i wiem jedno - wykupię niemal każdą publikację wydawnictwa Czarne. Ja jeszcze nie przeczytałam, ale już się zakochałam w którejś z książek, które sobie wybrałam! 

Poza tym postanowiłam kupić Dominice książkę Chodakowskiej, a sama też skorzystam!

Oprócz tego są dwa zakupy konieczne do zrealizowania: żel pod prysznic AA Crème brûlée i balsam do ciała Gosh Crème brûlée! Ja mam orgazm już na samą myśl, że istnieją kosmetyki, które pachną jak ten najlepszy deser świata!

Do listy zakupów dołączam również spodnie w kantkę, spodnie w kantkę i... pastelowe spodnie w kantkę, szpilki nude i nowa, bardzo pojemna torebka. Wszzstko wiosenne, ładnie pachnące i kolorowe!

Tymczasem piję kawę (o tej godzinie!), smaruje się malinowym balsamem, maluję paznokcie i włączam jakiś serial!

Popołudnie z moją małą ekipą.

Daczek na treningu, Milenka stawiająca pierwsze kroki i Pawełkowy Zły Sensei Wu.

Oprócz tego cytrynowy Absolut z Piotrkiem, opowiadanie Daczkowi o obozie w Bieszczadach, a na pożegnanie - piękna lilia z papieru, zrobiona przez niego, w której można przechowywać coś małego.

Piękny i wzruszający gest.

A, Milenka ma przebite uszy! :)

A zaraz zasypiam przy Tomaszewskim!

taka jestem... beznadziejna...

~ Miałam dziś powtórzyć hiszpański.

~ Miałam dziś pójść na rolki.

Nie zrobiłam nic.

Rano mogłam obudzić się koło Tomka o ósmej (!), wtulać się w jego plecy, słyszeć z łóżka jak bierze prysznic i robi mi śniadanie, a później dać mu buziaka "na do widzenia".
Wspólne pomieszkiwanie zapowiada się obiecująco.

A te mewy nad Wisłą wprawiły mnie w jeszcze lepszy nastrój w drodze do pracy...

Czy nie znacie żadnego górala, który powiedziałby, kiedy pojawi się wiosna?

W taki dzień to tylko...

 

Jeśli naprawdę nie wiesz, na co wydać swoje OSTATNIE pieniądze kup sobie rozświetlacz do twarzy w Sephorze.

+ jestem potwornie zmęczona

+ potrzebuję SŁOŃCA

+ Orhan Pamuk "Dom ciszy" na Kindlu

+ Azealia Banks "No problems" w głośnikach

Kraków, Mistrzejowice.

Kiedy nie miałam aparatu inspiracja do zdjęcia pojawiała się na każdym kroku, teraz Nikon stoi na półce, a ja smutno na niego spoglądam.

Jestem zmęczona i wszystko mnie drażni. Jestem zmęczona i zmartwiona chorobą mamy, której nie poprawia się ani trochę, jestem zmęczona tym, że jutro muszę iść do pracy, której nienawidzę, jestem rozdrażniona tym, że tata wtrąca się w każą rzecz, którą robię i męczy mnie to, co dzieje się w mojej głowie.

Niby kilka dni temu wróciłam z urlopu, gdzie psychicznie bardzo wypoczęłam, a ja już potrzebuję nowego, choć dwóch dni, w których nikt i nic nie zmąci mi ani chwili, gdzie rano zrobię sobie dobrą kawę, przez cały dzień nie wyjdę z łóżka na więcej niż kilka h i będę męczyć oczy filmami.

W sumie to mam ochotę iść na jakąś dobrą drumową imprezę i się nachlać.

nie wiem, czy ja sobie na ten rok nie założę planu: odkochać się i kurwa, nigdy, przenigdy nie zakochać się znowu

♥

home, sweet home.

A to zaledwie połowa!!

Niemniej jednak prawie żadna myśl mnie nie przeraża, bo pojutrze o tej porze będę podziwiać nocny Paryż!

na siebie do samolotu:

• miętowe jeansy
• gruby, długi sweter
• biała bluzka
• air maxy

inne ubrania:

• niebieskie jeansy
• biała bokserka do spania
• biały podkoszulek
• biała koszula
• 5 x bielizna
• legginsy (jeśli się zmieszczą)
• buty pod prysznic
• ramoneska

kosmetyki:

• podkład
• tusz do rzęs
• eyeliner
• kulki brązujące
• szampon
• żel pod prysznic
• krem do twarzy

inne:

• Kindle
• NIKON + obiektywy + ładowarka
• torebka
• prostownica
• okuklary
• 2 gumki do włosów
• ładowarka + słuchawki do telefonu.

Przysięgam, że nie wiem, co wziąć jeszcze, a ma być tylko 10 kg max!!!

Zostałam dziś właścicielką Nikona D5100 wraz obiektywami: kitowym oraz Nikkorem 55-200 VR.

Witaj nowy rozdziale na blogu.


Właśnie trzymam go w dłoni, jest dla mnie stworzony ♥

Niewiarygodnie tęsknię.

Wreszcie dotarły! Najnowszy zakup.

tak właśnie, kupiłam sobie skórzane spodnie! z ćwiekami! :)))))





Na jutro:

~ zanieść buty do szewca (chyba, że zrobi to Mama),

~ iść do Ravela, zobaczyć płaszczyk przeciwdeszczowy i sweterki (i przy okazji spotkać się z Sylwią!) 

~ zadzwonić do dziewczyny od korepetycji,
~ złożyć zamówienie z Avonu.

Na ten tydzień:

~ środa - piwo z ludźmi z hiszpańskiego, spanie u Tomka,

~ czwartek - jechać do Dominiki.

No i zapomniałam, co było na piątek!

każdy milimetr mojego ciała krzyczy do niego kocham.


____________
nasze kolacje

Kolejna pozycja:

CZŁOWIEK, KTÓRY WKRADŁ SIĘ DO AUSCHWITZ to historia brytyjskiego żołnierza, który z własnej woli przedostał się do obozu Auschwitz III-Monowitz.

Denis Avey zaciągnął się do wojska w 1939 roku. Uczestniczył w walkach w Afryce Północnej w szeregach 7 Dywizji Pancernej. Gdy dostał się do niewoli, umieszczono go w jenieckim obozie pracy E715 w Monowicach. Tam dowiedział się o okrucieństwach, jakich dopuszczano się wobec więźniów sąsiedniego obozu koncentracyjnego.

By zostać świadkiem bestialstwa nazistów zrezygnował z ochrony, jaką dawał mu mundur brytyjskiego żołnierza. Przebrany w pasiak żydowskiego więźnia dwukrotnie wkradł się do Auschwitz III – miejsca, w którym wyniszczającą pracą dla niemieckiego koncernu IG Farben skazywano więźniów na powolną śmierć.

Denis Avey przeżył również tragiczny marsz śmierci, w który przerodziła się ewakuacja tysięcy więźniów przed zbliżającą się Armią Czerwoną. Po długiej wędrówce przez Europę Środkową Avey w końcu wrócił do ojczyzny.

Przez wiele lat nie był w stanie mówić o bolesnych wydarzeniach z przeszłości, nawiedzających jego myśli i dręczących go w sennych koszmarach. Dziś Denis Avey opowiada swoją historię. Jest ona równie porywająca, jak wzruszająca; ukazuje losy zwykłego człowieka, którego głęboko zakorzenione poczucie moralności i zdumiewająca odwaga uczyniły kimś niezwykłym.

Odtomeczkowe.

Zadanie: ubrać dres Tomka i wyglądać jak najpoważniej / trochę żulowato.

Cel: osiągnięty tylko na jednym zdjęciu.

Jak walczyć z brakiem motywacji?

Bycie zmotywowanym to ciągła walka z samym sobą i swoim lenistwem – nasza motywacja jest cały czas wystawiana na próbę przez negatywne myślenie i strach przed dniem jutrzejszym.

Tak naprawdę nie istnieją proste rozwiązania pozwalające walczyć z brakiem motywacji. Nawet jeżeli uda nam się przełamać samego siebie to problem i tak powróci wraz z pierwszą oznaką ewentualnej porażki.

Kluczem do sukcesu jest zrozumienie naszych myśli i to jak myśli te kierują naszymi emocjami.

Ucząc się jak pielęgnować motywacyjne myśli pozbywamy się tych negatywnych i możemy w końcu skupić się na swoim zadaniu.

To idealny moment, aby zniszczyć złe myśli, które blokują naszą motywację i chęć do działania.

Dlaczego tracimy motywację?

Istnieją trzy główne powody przez które tracimy motywację:

1. Brak pewności siebie – jeżeli nie wierzysz w swój sukces to jaki jest sens w ogóle próbować?

2. Brak skupienia – jeżeli nie wiesz czego pragniesz, to czy w ogóle czegokolwiek pragniesz?

3. Brak celu – jeżeli nie wiesz co masz robić to jak masz się motywować do zrobienia tego?

Poniżej pokazujemy jak walczyć z brakiem pewności siebie, brakiem skupienia i brakiem celu:

Brak pewności siebie.

To pierwszy i główny czynnik zabijający naszą motywację. Ludzie, którzy doświadczają braku pewności siebie zazwyczaj skupiają się na tym czego by chcieli (i czego nie mają) a nie na tym co już osiągnęli i czego się dorobili.

Jeżeli myślisz tylko o tym co chciałbyś mieć Twój umysł automatycznie tworzy odpowiedź na pytanie dlaczego jeszcze tego nie masz. Jak zapewne wiesz z doświadczenie to od razu rodzi negatywne myślenie.

Poprzednie porażki, złe nawyki i niedoskonałości naszej osobowości mogą dzięki temu bardzo szybko zdominować nasze myślenie.

To sprawia, że stajemy się zazdrośni o sukcesy naszych współpracowników i tworzymy sobie w głowie odpowiedzi na pytanie – dlaczego mi się nie udaje?

Na tym etapie tworzymy swój zły wizerunek w oczach innych, oczerniamy naszych współpracowników i z każdym dniem tracimy pewność siebie i automotywację.

Sposobem, aby przerwać to błędne koło jest skupienie się na tym co mamy i okazanie wdzięczności swojej osobie.

Poświęć trochę czasu na myślenie o tym, co do tej pory osiągnąłeś. Po pierwsze zrób listę swoich dobrych stron, osiągniętych sukcesów i obecnych zwycięstw.

Każdy z nas ma tendencję do umniejszania roli naszych sukcesów i rozpamiętywania i analizowania naszych porażek.

Wysil się w końcu i zacznij być wdzięczny za to co do tej pory osiągnąłeś i jak wiele udało Ci się do tej pory zrobić.

To sprawi, że poczujesz się od razu pewniej i da Ci motywację do budowania motywacji na bazie swojej pewności siebie.

Każdego dnia powtarzaj sobie swoje mocno strony i przypominaj sobie własne sukcesy. Początkowo może wydawać Ci się to dziwne, ale sam będziesz zaskoczony jak szybko osiągniesz zadowalający poziom pewności siebie.

Umysł zniekształca rzeczywistość, aby tylko móc stworzyć obraz tego w co wierzy. Im więcej negatywnych myśli krąży w Twojej głowie tym Twój mózg bardziej stara się potwierdzić każdą z tych myśli.

Jeżeli naprawdę wierzysz, że zasługujesz na sukces Twój mózg sam wyznaczy drogę zmierzającą ku realizacji sukcesu.

Najlepszy sposób na osiągnięcie sukcesu to rzeczywiste pragnienie stworzenia czegoś nowego.

Zapamiętaj:

Zrób listę swoich dobrych stron (wypisz 10 swoich zalet)i pomyśl o tym co do tej pory osiągnąłeś. Opisz sytuację w której byłeś zwycięzcą. Wracaj do tej listy każdego dnia i powtarzaj sobie swoje dobre strony.

Od dzisiaj przez miesiąc zapisuj (w notesie, w komórce) każde miłe słowo, którym ktoś Cię obdarzył.

To działa.

Prawdziwe skupienie.

Brak skupienia jest drugim głównym czynnikiem zabijającym naszą motywację.

Jak często zdarzało Ci się skupiać na rzeczach na których nie chciałeś aniżeli na konkretnym celu?

Najczęściej każdemu naszemu działaniu towarzyszy strach: boję się biedy, boję się choroby, boję się tego, że nikt nie będzie mnie szanował.

Problem tego myślenia jest fakt, że strach w dzisiejszym wydaniu nie motywuje nas do działania.

Zamiast robić coś z naszym strachem, on żyje własnym życiem i wysysa z nas do ostatniej kropli naszą motywację.

Jeżeli Twoje myślenie opanował strach to całą złą energię skieruj w stronę swojego konkretnego celu, który chcesz osiągnąć.

Jasno definiując cel od razu jasno definiujesz cały zestaw zadań, które masz do wykonania. Jeżeli boisz się biedy, stwórz plan mający na celu poprawę Twojego dochodu: może on zakładać dodatkowe kursy, rozpoczęcie szukania lepiej płatnej pracy lub stworzenie przynoszącej wymierne korzyści strony internetowej.

Kluczem jest przejście z niematerialnych pragnień w sferę konkretnych zadań, które powinieneś realizować krok po kroku.

Skupiając swoje myślenie na pozytywnych celach zaprzęgasz swój umysł do pracy. Twój umysł natychmiastowo zaczyna opracowywanie planu mającego na celu osiągnięcie sukcesu.

Dzięki konkretnym działaniom przestajesz bać się przyszłości i każdego kolejnego kroku.

To pierwszy i doskonały krok mający na celu motywowanie samego siebie. Motywacja przychodzi sama wtedy gdy dokładnie wiesz czego chcesz.

Zapamiętaj:

Jasno określ swój cel i zaprzęgnij swój umysł do pozytywnego myślenia. Dzięki temu motywacja zacznie działać automatycznie.

Jasne określenie celu..

Ostatnim elementem w motywacyjnej układance jest jasne określenie celu. Jeżeli prawdziwe skupienie oznacza skupienie na jasno określonym celu to jasne określenie celu oznacza ułożenie sobie codziennej strategii, którą będziesz musiał realizować z żołnierskim reżimem. Brak jasno określonych zadań zabija motywację, ponieważ bez jasno określonych kolejnych krok do wykonania popadamy w niełaskę działania nazwanego prokrastynacją.

Cześć, jestem różową księżniczką Mileną i jestem najpiękniejsza na świecie.

Zdjęcie robiła koleżanka Dominiki, a Milady jest na nim przeurocza.

~ Pokochałam Bonobo, płyn do kąpieli Blue Lagoon Avonu, Microsoft Works i jego organizery oraz przeglądanie zdjęć TEGO MIASTA na weheartit.

~ Moja prokrastynacja wygrywa ze wszystkim, od 2 godzin odkładam naukę, ale już od 21 obiecałam sobie łóżko i czytanie. Chce mi się teraz robić wszystko poza uczeniem się. Mam mały kryzys, że nie podołam i nie zmusza mnie nawet powtarzanie sobie, że robię to, by SPEŁNIĆ SWOJE MARZENIA.

~ Jeśli ktoś szuka najlepszych ćwiczeń dla swoich mięśni powinien wypożyczyć 5 książek (opasłych ksiąg w zasadzie!) w bibliotece na Rajskiej, a potem pędzić, bo zostały tylko dwie minuty do tramwaju, a to kluczowe, bo ucieknie bus, aż pod Bagatelę. Wywieszony język i niemal wyskakujące serce gwarantowane.

~ Nigdy, ale to nigdy nie należy dawać facetowi 100% siebie. Wyczują, wykorzystają, nie docenią. Kiedy ja się tego nauczę?

~ Gdzie jest słońce do cholery i dlaczego wciąż chowa się za gęstymi chmurami, kiedy ja tak potrzebuję go do życia, do motywowania się do nauki, do dalszego chodzenia na hiszpański, do kreatywności, do szczęścia, do roweru i rolek...

EDIT: dopadło i mnie, zamiast się uczyć - oglądam żubry!!

moja nauka biologii....

Przyczyn ludzkich czynów jest tylko siedem – okazja, natura, przymus, nawyk, rozsądek, pasja i pożądanie.

Nie mam na nic czasu, Tomek, praca i hiszpański wypełniają moją dobę na tyle, że nie mam nawet czasu przeczytać książki... jak lepiej zorganizować swój czas, by mieć go więcej ;) tymczasem czeka mnie go jeszcze mniej, bo od jutra zaczynam intensywnie wkuwać biologię, w końcu bycie maturzystką anno domini 2013 zobowiązuje!

Na koncie mam ostatnie zera i nie powstrzymało mnie to przed kupnem... spodni w kolorze miętowym! Kolczyki, naszyjnik, drugie spodnie, rękawiczki, kokardki, tysiąc dupereli i milion kroków w galerii handlowej tylko po to, by nie znaleźć dla siebie żadnego sweterka, nawet jego śladu... 

Jest 22, a ja jestem już wykąpana, zaraz wsmaruję w siebie malinowy balsam, pójdę spać wcześniej i jutro mogę pospać do późna (w moim wypadku późno to 07:30!)! Pięknie!

Nie mogę doczekać się już wiosny, dzisiejsze promienie słońca sprawiły, że mój dzień od razu był lepszy i czas w pracy szybciej minął! Oby tak zleciało następne 41 dni!!!!!

* Luty - czas kupna aparatu!!! :))

41 dni... ♥

Prażona cebulka

składniki:

cebula (dowolna ilość)

mąka pszenna (1 czubata łyżka na 1 cebulę)

olej do smażenia (ok. 0,5 litra)

sól

Cebulę pokroić w kostkę, ale niezbyt drobną.

Wrzucić do wysokiej miski.

Mąkę wymieszać z cebulą i wrzucić na sitko, aby usunąć jej nadmiar.

Olej nagrzać (musi być mocno nagrzany - temp. ok 180 st. C).

Cebulę wrzucić na głęboki olej i smażyć ok 10-15 min często mieszając, aby cebula się nie przypaliła. Przygotować szerokie sitko i duży talerz, a na nim ręcznik papierowy.

Jak już cebula nabierze złotego koloru wyciągać łyżką cedzakową i przekładać do sitka, następnie na talerz, aby odsączyć tłuszcz.

Przełożyć do wysokiej miski, posolić i dobrze wymieszać.

SOLIMY DOPIERO PO USMAŻENIU!!!

"Wychowywanie dzieci to nie jest sranie w kiblu."



true story.

Adam Zagajewski (ur. 21 czerwca 1945 we Lwowie) – polski poeta, eseista, prozaik, tłumacz, laureat Międzynarodowej Nagrody Neustadt w dziedzinie literatury (2004).

Razem z innymi Polakami wygnany po II wojnie światowej ze Lwowa; jego rodzina w 1945 r. przybyła do Gliwic. Tutaj ukończył V Liceum Ogólnokształcące. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim – psychologię i filozofię. Związany z poetyckim ruchem Nowej Fali w Krakowie. Był wykładowcą marksizmu-leninizmu na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Wywodzi się z programu krakowskiej grupy "Teraz". Po podpisaniu listu 59 w 1975 był objęty zakazem druku. Wykładowca amerykańskiego uniwersytetu w Houston. Od 1981 roku mieszkał w Paryżu, a od 2002 roku na stałe w Krakowie. Członek redakcji Zeszytów Literackich. Laureat nagrody Vilenica w 1996 roku i Nagrody Adenauera w 2002 r. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Prowadził gościnnie warsztaty poetyckie w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

Zagajewski tworzy niemal wyłącznie wiersze białe i wolne. Przy tym definiuje poezję jako sztukę przetwarzania i układania wyrażeń myślowych. Wbrew wiodącemu prym postmodernizmowi uważa, że nie kształtowanie języka, ale sens jest najważniejszą cechą poezji. Dlatego nie ma w poezji Zagajewskiego niemal żadnych asyndetonów, neologizmów czy zniekształceń słownych. W jego poezji bardzo ważną rolę odgrywa tajemnica wpisana w przeżywanie współczesności. Oddalony od tradycji "tłumaczenia muzyki" na słowa, zajmuje się tylko jej sensem bardzo często starając się wyrazić nie sam utwór muzyczny, ale cechę takiego utworu. Jest miłośnikiem Chopina, Bacha, Szostakowicza i Mahlera. W jego poezji znajdują się także nawiązania do mityzacji rzeczywistości, epifanii – tu poeta kontynuuje Miłosza. Sam z wielkim dystansem odnosi się do swojej poezji. Zagajewski jest też znanym eseistą.

Spróbuj opiewać okaleczony świat

Spróbuj opiewać okaleczony świat.

Pamiętaj o długich dniach czerwca

i o poziomkach, kroplach wina rosé.

O pokrzywach, które metodycznie zarastały

opuszczone domostwa wygnanych.

Musisz opiewać okaleczony świat.

Patrzyłeś na eleganckie jachty i okręty;

jeden z nich miał przed sobą długą podróż,

na inny czekała tylko słona nicość.

Widziałeś uchodźców, którzy szli donikąd,

słyszałeś oprawców, którzy radośnie śpiewali.

Powinieneś opiewać okaleczony świat.

Pamiętaj o chwilach, kiedy byliście razem

w białym pokoju i firanka poruszyła się.

Wróć myślą do koncertu, kiedy wybuchła muzyka.

Jesienią zbierałeś żołędzie w parku

a liście wirowały nad bliznami ziemi.

Opiewaj okaleczony świat

i szare piórko, zgubione przez drozda,

i delikatne światło, które błądzi i znika

i powraca.

Ciepły deszcz

Wieczorem, w obcym mieście, szedłem

ulicą, która nie miała imienia.

Coraz głębiej zanurzałem się w obcość,

w gęstą wiosnę, po stopniach kamiennych.

Padał ciepły deszcz i ptaki śpiewały

cicho; czułość była w ich głosach dalekich.

Syreny statków płakały w porcie,

żegnając się z ziemią znajomą.

W otwartych szeroko oknach kamienic

stały postaci ze snów moich i twoich,

i wiedziałem, że idę w przyszłość, w epokę

minioną, jak pielgrzym do Rzymu.

nie potrafię zaufać i koniec.

4LIFE!

W związku z postanowieniem zapisywania każdej przeczytanej książki w 2013 roku.

Numer jeden, ta pierwsza.

Bardzo intymna i sugestywna opowieść o związku dojrzałego mężczyzny i młodej kobiety. Miłość, która przekracza granice rozumu; seks, który spala ich dusze i ciała. To musiało się zdarzyć. Fascynacja, pożądanie, zachłanność i ciekawość prowadzą ich do nieuniknionego – końca świata.

Ona, Muszelka, jako dwunastoletnia dziewczynka zagrała w jednym z jego filmów. Już wtedy wiedziała, że go kocha i że ich drogi wkrótce się zejdą. Musiała tylko dorosnąć.  Nim to się stało, żyła intensywniej niż jej rówieśniczki, sprzedawała swoje ciało, wikłała się w „przechodnie” toksyczne  związki, dojrzewała, aby wreszcie połączyć się z nim.On, Sandow, artysta, który stworzył już wszystko, co mógł. Choć najważniejsze dzieło jeszcze przed nim. Dotąd nie czuł takiej jedności z nikim. Ponowne pojawienie się Muszelki w jego życiu sprawiło, że ziemia i czas stanęły  w miejscu, zatarła się granica między dobrem a złem.

Ale ta książka jest nie tylko opowieścią o destrukcyjnej miłości. Jest kunsztownie spleciona z inną historią, historią w której odbijają się refleksy prawdziwego życia Sandowa/Kolskiego - jego dzieciństwa, wieku dojrzałego, porażek i sukcesów, przynależności i tożsamości. Kolski miesza fragmenty swojego życia z fikcją, a czytelnik musi odgadnąć, co jest prawdą, a co zmyśleniem.

Bohaterowie powieści są przedstawieni w najbardziej decydujących momentach swojego życia. Sandow musi przeprowadzić umierającą matkę na drugą stronę, a jednocześnie przywitać na świecie swoją i Muszelki córkę. To dwa ważne egzaminy, które musi zdać, aby wreszcie zacząć żyć w zgodzie ze sobą. Aby móc swobodnie oddychać. Jednocześnie prowadzi irracjonalnie zaciekłą walkę o swój dom – walczy z bobrami, które budując zapory, niszczą sielską krainę dzieciństwa Sandowa. Broni Popielaw, jakby od tego zależała jego tożsamość.  Z tego egzaminu rodzi się film, inny od poprzednich, budzący wszystkie demony drzemiące w głowie Sandowa. A w tym wszystkim jest Muszelka - dziewczyna, która choć zjawiła się zbyt późno, to zupełnie zmieniła jego życie. Jest dla niego jak tajemniczy, piękny, wcześniej nieznany świat – fascynuje go jej historia, świeżość, pewna naiwność, ale też mroczna tajemnica. Ich wspólna droga jest niełatwa – trzeba najpierw rozliczyć się z przeszłością, znaleźć bezpieczne miejsce na ziemi. Choć otaczający ich świat nie pozwala na łatwe wybory. Sandow miota się między własnymi słabościami a siłą Muszelki, między rodzinnymi więzami a potrzebą wolności. Między życiem a  śmiercią.

Ona, Muszelka, jako dwunastoletnia dziewczynka zagrała w jednym z jego filmów. Już wtedy wiedziała, że go kocha i że ich drogi wkrótce się połączą. Musiała tylko dorosnąć.  W tym czasie była molestowana przez ojca, sprzedawała swoje ciało, wikłała się w „przechodnie” toksyczne  związki, dojrzewała, aby wreszcie połączyć się z nim.On, Sandow, artysta, który stworzył już wszystko, co mógł. Choć najważniejsze dzieło jeszcze przed nim. Dotąd nie czuł takiej jedności z nikim. Ponowne pojawienie się Muszelki w jego życiu sprawiło, że ziemia i czas stanęły  w miejscu, a dobro i zło zatarło swoje granice.

Ta miłość musiała się zdarzyć, ale nie może dobrze się skończyć. Obsesja, fascynacja, pożądanie, zachłanność i ciekawość prowadzą ich do nieuniknionego – końca świata. Ale ta opowieść jest kunsztownie spleciona z inną historią. Historią prywatną. Historią rodziny Kolskiego/Sandowa, jego dzieciństwa, wieku dojrzałego, miłości i porażek, przynależności i tożsamości. Ta opowieść jest wypełniona wątkami autobiograficznymi autora przeplatającymi się z wykreowanymi przeżyciami bohaterów. Co chwilę zwodzi, pochłania czytelnika chcącego dotrzeć do prawdy.

Emocjonalna, mocna, obrazowa, miejscami poetycka, a miejscami surowa proza Kolskiego jest bardzo wyrazistym utworem we współczesnej literaturze. Oko filmowca podsuwa mu obrazy, które tworzą metaforyczną opowieść o skomplikowanym uczuciu. Natomiast literacki język, jakim skonstruował tę historię, pokazuje charakterystyczną wrażliwość i poetykę, jaką Kolski posługuje się w swojej twórczości, zarówno filmowej, jak i literackiej.

(wp.pl)

09:20, mój budzik rozpoczyna dzień, uparcie dzwoni i nie chce przestać, lekceważę go i staram się nie pozwolić, by mój sen uciekł, ale jego ciepła ręka podaje mi telefon, żebym pozbyła się tego radosnego, budzącego dźwięku, czuję, że jego ręce obracają mnie do siebie, przekręcam się, uśmiecham, bo jak tylko rano go zobaczę uśmiech sam pojawia się na twarzy i mówię mu cześć. W odpowiedzi słyszę zaspane, mruczące, ukochanotomkowe dzień dobry. Moje ciepłe ciało domaga się chłodu jego ciała, przytulam się do niego każdym centymetrem i zamykam oczy, żeby jeszcze było mi dobrze, żeby tak ciepło i żeby czuć jego zapach, jego płynącą krew i poranne skurcze mięśni. Patrzę w te tomkowe oczy i wiem, że nie zamieniłabym ani chwili z naszego bycia razem, że wciąż przeszłość się dobija do naszych myśli, ale jakoś sobie przecież poradzimy, po tysiącach nocnych wyznań i słów, których nie mówi się przypadkowym osobom, wiem, że zrobię wszystko, żeby to się ułożyło. Moja obawa, że jest za cudownie, że to się skończy szybko i, że mi go zabraknie, że odejdzie wciąż jest, ale to dopiero nieco ponad czwarty miesiąc spotykania się, mamy czas na nabranie przekonania, że chcemy ze sobą być i będzie to fajne, długie i trwałe.

Chłodno patrzę na to zakochanie, byłam już zakochana i unikam patetycznych myśli, że tak jeszcze nie kochałam, że to jest największa miłość i, że nie równa się niczemu innemu. Wiem, jak wygląda początkowe stadium zakochania, wiem, co się wtedy z człowiekiem dzieje i co mówi, jak się zachowuje i jak myśli. Unikam wielkich słów i porównań. Mam tylko w sobie w środku poczucie, że jest dobrze, że ten ciepły człowiek jest kimś, o kim myślałam, znam i widzę jego wady, które doprowadzają mnie do szału, które mi przeszkadzają, bo myślę o nich w kategorii: czy mogą przeszkodzić w długim byciu ze sobą, takim długim, na całe życie?, bo mimo całego chłodu myślenia i doświadczenia, które podpowiada swoje, że kiedyś o kimś już myślałam, że to ta osoba, ta na zawsze i ta jedyna, mam w sobie poczucie, że uosabia w 90% kogoś, na kogo czekałam. Wiem, że to tylko niecałe pół roku, ale jest w mojej głowie na długo przed 30 czerwca. Wiem, że ma też egoistyczny pierwiastek, wiem, że są sprawy, o których do teraz myśli, nie umiem wyczuć każdego jego nastroju, wiem, że wciąż powoli kroczymy do fajnego bycia ze sobą, ale jestem spokojna będąc obok niego, kiedy trzyma mnie za rękę i mówi: kocham, a ja całym ciałem reaguję na to i czuję, że endorfiny zalewają moją głowę i oczy.

Przeżywam z nim najsłodsze poranne chwile, idziemy pod wspólny prysznic, a ja wciąż śmieję się do siebie, że nie potrafię się przy nim wysikać i jak to ma dalej wyglądać, skoro to jest najbardziej ludzka czynność na świecie, a ja nie mogę i już, choć pijanej uciekł kiedyś wszelki wstyd i do dziś się z tego śmiejemy. Jest właśnie tak naturalnie, dobrze, życiowo. W kuchni robimy sobie jajecznicę z pieczarkami i jemy ją niespiesznie. Na dzisiejszy dzień mamy zaplanowane wyjście do Muzeum Narodowego na wystawę Wojciecha Fangora i obiad u Tomkowych rodziców. Fangorowe obrazy są fantastyczne, nie da się go zaszeregować, porównać do kogoś innego, czy opisać jego twórczość w jednym zdaniu. Na jednym z płócien zieleń ma najbardziej wiosenny kolor, by za chwilę na płótnie Jesień kolory były iście listopadowe. Najbardziej urzekł nas jednak poczet królów Polski. Do autobusu mamy jeszcze trochę czasu i zauważamy, że wystawa Xięga Bawochwalcza Schultza będzie jeszcze tylko 3 dni. W kurtkach już, ale idziemy. Oglądamy i nie możemy się nadziwić, że Schultz był fetyszystą stóp, na każdym małym kartoniku jest kobieta, a obok mężczyzna / mężczyźni liżący jej stopy, poddający się jej, wychudzeni, patrzący błagalnym wzrokiem, smutni, one są znudzone, w powietrzu kipi ich podniecenie i ich próżność. Wychodzimy z ciepłego muzeum i jedziemy na jeszcze cieplejszy obiad do mamy Tomka, jego tata znów całuje mnie w rękę  na powitanie, jemy pyszny żurek i czekamy aż ryż się ugotuje. W międzyczasie idziemy do pokoju Tomka, gdzie zauważam obok swojej torebki mały upominek, zawstydzam się, bo dostaję go zupełnie bez okazji, pięknie zapakowane, słodko pachnące. Ściskam jego mamę. Pozwala mi zobaczyć swoje albumy z czasów, kiedy był małym dzieckiem, rozczulam się nad małym, słodkim Tomkiem. Wracamy na obiad, gdzie czeka na nas kurczak z guacamole, wino i pyszna kawa z sernikiem. Jest mi u nich dobrze, ciepło, czuję się akceptowana i chcę tego na następne 60 lat :)

A dla pań Warszawianek: opracowanie plastyczne II linii metra w Warszawie, o które teraz Fangor kłóci się z miastem. Zajebiście Wam to będzie wyglądało! :)) (chociaż pewnie już wiecie!)

Poczet:






(wszystkie zdjęcia poza pierwszym są z netu)


I upominek od rodziców Tomka:

Maleman, 12/1, grudzień/styczeń, str.56

Op-art (ang. optical art - sztuka optyczna, wzrokowa, inaczej wizualizm) to kierunek w grafice, modzie, sztuce użytkowej i malarstwie, którego zadaniem jest oddziaływanie na oko widza, a nie na jego intelekt czy emocje; stosujący abstrakcyjne kombinacje linii dające geometryczne złudzenia optyczne, efekty świetlne, dynamiczne i fakturalne, zmierzające do wywołania wrażenia głębi oraz ruchu rozwibrowaniem pola widzenia. Za okres szczytowy op-artu uznaje się lata 50. i 60. XX wieku.

Op-art jest bardzo specyficzną odmianą abstrakcjonizmu. Typowe dzieło namalowane (lub wydrukowane) w tym stylu składa się z powtarzających się, geometrycznych wzorów, przypominających często figury przesuwające się w kalejdoskopie. Twórcy op-artu chętnie wciągają widza w grę złudzeń, pozorują trójwymiarowość płótna, prowadzą oko wzdłuż przecinających się linii. Op-art, z powodu swej matematycznej natury, często jest tworzony za pomocą komputera, a zadaniem artysty jest zdezorientowanie lub zaskoczenie ludzkiego oka. Pionierem tego kierunku jest Węgier Victor Vasarely (1908 - 1997), który pierwsze eksperymenty z geometryczną abstrakcją poczynił już w latach 30. 

iluzoryczność ż V, DCMs. ~ści, blm «iluzoryczny charakter czegoś; złudność, nierealność, fikcyjność» Iluzoryczność jakiegoś celu, czyjegoś planu.

Mechanika kwantowa (teoria kwantów) – teoria praw ruchu obiektów świata mikroskopowego. Poszerza zakres mechaniki na odległości czasoprzestrzenne i energie, dla których przewidywania mechaniki klasycznej nie sprawdzały się. Opisuje przede wszystkim obiekty o bardzo małych masach i rozmiarach - np. atom, cząstki elementarne itp. Jej granicą dla średnich rozmiarów lub średnich energii czy pędów jest mechanika klasyczna. Dla zjawisk zachodzących w mikroświecie konieczne jest stosowanie mechaniki kwantowej, gdyż mechanika klasyczna nie daje poprawnego opisu tych zjawisk. Jest to jednak teoria znacznie bardziej złożona matematycznie i pojęciowo.

Zasady mechaniki kwantowej są obecnie paradygmatem fizyki i chemii. Wraz ze szczególną teorią względności mechanika kwantowa jest podstawą opisu wszelkich zjawisk fizycznych. Nierelatywistyczna mechanika kwantowa pozostaje słuszna, dopóki stosuje się ją w odniesieniu do ciał poruszających się z prędkościami dużo mniejszymi od prędkości światła. Jej uogólnieniem próbowała być relatywistyczna mechanika kwantowa, ale ostatecznie okazało się, że takie uogólnienie musi mieć postać kwantowej teorii pola. Mechanika kwantowa została stworzona niezależnie przez Wernera Heisenberga i Erwina Schrödingera w 1925 r. Została szybko rozwinięta dzięki pracom Maxa Borna i Paula Diraca. Jeszcze przed powstaniem ostatecznej wersji mechaniki kwantowej prekursorskie prace teoretyczne stworzyli Albert Einstein i Niels Bohr. Jej wersję obejmującą teorię pól kwantowych doprowadzili do ostatecznej formy Richard Feynman i inni.

Konstanty Ksawerowicz Rokossowski, ros. Константин Ксаверьевич [Константинович] Рокоссовский (ur. 21 grudnia 1896 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 1968 w Moskwie) – polski i radziecki dowódca wojskowy, marszałek Polski oraz marszałek Związku Radzieckiego, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego, poseł na Sejm PRL I kadencji, wicepremier PRL (1952–1956), minister obrony narodowej PRL (1949–1956), wiceminister obrony narodowej ZSRR (1958–1962), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 5., 6. i 7. kadencji.

Zasada nieoznaczoności Heisenberga mówi, że nie jest możliwy jednoczesny dokładny pomiar położenia cząstki i jej pędu. Jeśli iloczyn tych dwóch nieokreśloności jest stały, to znaczy, że im dokładniej jest określony pęd cząstki (prędkość), tym mniej dokładnie wiemy, jakie wtedy było jej położenie i odwrotnie. Wynika z tego, że mikrocząstka nigdy nie będzie w stanie, w którym miałaby jednocześnie dokładnie określone położenie i pęd.

Topologia (gr. tópos – miejsce, okolica; lógos – słowo, nauka) – jeden z najważniejszych kierunków w matematyce współczesnej. Obiektem jej badań są te własności figur geometrycznych i brył, które nie ulegają zmianie nawet po radykalnym zdeformowaniu tych figur (a więc np. położenie i sąsiedztwo). Własności takie nazywa się własnościami topologicznymi figury. Przez zdeformowanie rozumie się tutaj dowolne zniekształcenie powierzchni (poprzez zginanie i rozciąganie) bez jej rozerwania i "zlepienia" różnych punktów. Najłatwiej wyobrazić to sobie, przyjmując, że powierzchnię figury wykonano z cienkiej powłoki gumowej. 

Marszand - kupiec, najczęściej francuski, handlujący dziełami sztuki, zwłaszcza obrazami; po fr., po prostu kupiec (nie mylić z marszandką - w skrócie, modniarka, modystka). Handlarz dziełami sztuki będący często mecenasem artystów, organizator wystaw, wpływający na rynek dzieł sztuki i jej komercjalizację, czasami ingerujący w kierunek twórczości artystycznej ze względu na aktualną modę.

Nowy Rok 2013 (który jest Rokiem Tuwima) jest dla mnie rokiem książki.

Zapiszę każdą książkę, którą przeczytałam; każdy tytuł, niezależnie czy w wersji papierowej, czy z Kindle. 

A co do czytania z czytnika to mam utrudnione zadanie, bo jadę do pracy i jest ciemno, wychodzę z pracy i jest jeszcze bardziej ciemno, a przez to nie da się czytać w busie!

Pierwszą książką, którą zapiszę będzie "Egzamin z oddychania" Jana Jakuba Kolskiego, ale jeszcze nie mogę jej zapisać, bo nie mogę jej póki co zmęczyć...

radosnych!

jesteś jak kubek gorącej kawy, jak poduszka przyjmująca wszystkie łzy, jesteś jak najradośniejsza wiadomość i przypływ morza, jesteś jak wiosna w dolinie chochołowskiej i jak szadź na drzewach, jesteś jak etopiryna przy bólu głowy i jesteś jak słońce po burzy

ja z kolei, ja, ja jestem zakochana.