miałam mężczyznę, który mnie kochał i był wierny, który uważał mnie za ósmy cud świata i planował ze mną swoją przyszłość. miałam stabilizację, wspólne popołudnia, godzinne rozmowy, kiedy tylko ich potrzebowałam i gotów był przyjechać do mnie, kiedy prosiłam. miałam spokój, miałam pełne wsparcie, miałam wspaniałego słuchacza, przyjaciela i kogoś, kto traktował mnie w ten sam sposób.

dziś jestem w związku, w którym nie ma ani trochę szczęścia poza chwilami, kiedy w weekendy budzimy się przy sobie, mam kogoś, do kogo nie mogę nawet zadzwonić w trudnej chwili, bo nasze telefoniczne rozmowy (cudem jest, kiedy trwają więcej niż dwie minuty i kiedy jest ich więcej niż dwie dziennie) są lakoniczną wymianą informacji o tym, co się działo w pracy i jakie są nasze popołudniowe plany, osobne oczywiście. mam kogoś, kto potrzebuje mnie tylko dwa razy w tygodniu, kto nie potrafi mnie wysłuchać, przy kim ciągle muszę zastanawiać się, co jest nie tak i,czy on nie wróci do swojej byłej. mam kogoś, komu nie mogę się nawet wyżalić, bo nie zna moich problemów, kto zawsze pierwszy kończy rozmowę telefoniczną i kogoś, kto nie stara się nawet by było lepiej.

miałam jednak kogoś, przy kim zginęła moja potrzeba miłości fizycznej, przy kim pocałunek i przytulenie było tym, co w zupełności mi wystarczało, kogoś, kto nie potrafił zadbać o czystość w swoim domu i nie umiał ze mną naturalnie rozmawiać o naturalnych potrzebach. dziś mam kogoś, kto jest najbardziej samodzielnym mężczyzną w tym mieście, kogoś, przy kim czuję pożądanie 24 godziny na dobę, kogoś, kto kiedy mnie przytula sprawia, że na tą krótką chwilę jestem szczęśliwa.

ten związek jednak przetrwa tylko wtedy, kiedy zamieszkamy ze sobą lub bliżej siebie, a mnie na przeprowadzkę jeszcze nie stać. więc co, mam wreszcie kogoś, kto swoimi cechami charakteru tak mi odpowiada, ale swoimi potrzebami nie pasuje do moich? ile mogę powtarzać, co mi nie pasuje i jak mi źle? ile mogę mówić i mówić, wychodzić na marudę, której nic nie pasuje?

bliżej niego czułam się wtedy, kiedy nie mogliśmy być razem. a teraz nie wiem, co dalej ani nawet co z tym zrobić.

naprawdę jest mi chujowo.

Najgorsza jest chyba świadomość, że zaraz wychodzę z domu i wrócę do niego dopiero po 19.

Życie jest cholernie niesprawiedliwe i złośliwe. Wygasa uczucia do mężczyzny, który skoczyłby za nami w ogień, a przelewa je na kogoś, kogo ciężko obdarzyć zaufaniem i kto najprawdopodobniej na nie w ogóle nie zasługuje.

Ileż bym oddała, żeby moje uczucia do Darka wróciły i te kilka spraw się poprawiło.

Niedziela w Zembrzycach, z ponad półgodzinnym wystawieniem twarzy do słońca, a wieczór i sen? Z Panem T.

Don't leave me now
Don't say goodbye
Don't turn around
Leave me high and dry

Od T.

Popatrzyłam przed chwilą na mój niegdysiejszy pierścionek zaręczynowy, który z dumą nosiłam na palcu i rozpłakałam się. Dzisiejszy dzień był najgorszym pod względem tęsknoty do Darka, jaki miałam od czasu rozstania się z nim. Widzę coraz więcej wad spotykania się z Tomkiem, widzę, że to nie to, że to oszukiwanie samej siebie przestaje działać, że mam rozdarte myśli i uczucia i strasznie tęsknię do spokoju jaki miałam, będąc z Darkiem.

mogłabym się w nim zakochać jeszcze tysiąc razy kiedy wmasowuje mi w świeżo umyte włosy jedwab w płynie i robi to z największą delikatnością i zaangażowaniem.

mogłabym zakochać się setki tysięcy razy, kiedy widzę go na schodach klubu, do którego po mnie przyszedł w środku nocy, łapie mnie za rękę i zabiera do domu.

mogłabym zakochać się kolejny raz, kiedy słyszę jak mówi o mnie: "moja dziewczyna".

Pradawna prawda jest tu dziś nieznana,
Jak mantra zadziałało kłamstwo szarlatana.
Jestem sceptyczny patrząc na ten dramat,
Nie wierzę w ani jedno hasło na ich barykadach.
Oni tak pewni swego, wczoraj na bogato,
Dzisiaj błagają patrz na mnie – co ja na to.
Nabrał ich marnie jakiś prestidigitator,
Poszli triumfalnie pod nóż, jak baranów stado,
Żeby nie widzieli prawdy dostali zajęcie,
Materialne życie, co ucieka coraz prędzej.
Słuchali tych, co im obiecali więcej,
Że pięknie będzie, że wszystko na patencie.
Licz, wydaj, konsumuj i używaj jeszcze,
Idź i patrz kto tu już swe umywa ręce.
Ich wina, do tłumu przytul się bezpiecznie,
Im styka z kostiumów i dukatów szczęście,
Ich kuglarze stworzyli sterylną wersję,
I mordują codziennie, a maja czyste ręce.
Podziwiam tylko jedno – skalę ogłupienia,
Żeby zmienić punkt widzenia tworzą pseudo wydarzenia.
Bez znaczenia, co on ma, czego nie ma,
Prędzej wyschnie ocean lub zatonie gleba
Niż ci opętani zrozumieją o, co biega.
Ci zaczarowani, z których każdy dusze sprzedał dziś,
Skonsternowani zrozumieli, że się nie da żyć,
Bo całe człowieczeństwo umiera, ktoś wmówił im,
Że wojna piekła i nieba, nie istnieje tu i teraz i, że innej wojny trzeba.
Słowa oszczercy tak stępiły ich wzrok,
Ich życie jest imitacją, to podrabiany Mario Bross,
Biegną i skaczą, jest moneta, gwiazdy, sos,
Ale stracą nadchodzącej planszy całą moc.
Nie daj omamić się, że chodzi o kasę,
Rasę, kastę, albo kto ile dał na tacę,
Ale nie daj sobie wmówić, ze wszyscy są równi,
Życie sprawiedliwe, od kołyski do trumny.
I nie daj się opętać hasłami przeciw braciom,
Fałszywym świadectwom, zeznaniom przesłuchaniom,
Tylko nie uwierz w walkę – ludzie kontra ludzie,
Sam ze sobą walczysz wiec uważaj na iluzje.
Nie daj się omamić, że bój jest o tą ziemie,
Kto jej nie niszczy, niech pierwszy rzuci kamieniem,
Ale nie daj sobie wmówić, że jest wszystko jedno,
Szacunek dla natury to pierwotne jest sedno.
Nie daj opętać się fałszywym prorokom,
To nie żyd, faszysta, ani oświecone oko.
Walczysz od zawsze, tutaj tylko z samym sobą,
Stajesz po stronie złej, albo idziesz dobrą drogą.

Zawsze najpiękniejsze miasto.

Osobiście uważam, że dziadek w lewym dolnym rogu burzy harmonię, ale nie wyczaiłam skubańca wcześniej.

      Konwertuję książki na Kindle i idę spać, jutro mam na 10 więc pośpię trochę dłużej niż 5h, co w ostatnim czasie i w moim wydaniu jest niemal sukcesem. W środę zastanawiałam się, jakim cudem sama z siebie wstaję (na własne życzenie!!) o 5:45 przez CZTERY dni w tygodniu, a czasem i przez PIĘĆ, po to, by dwa dni w tygodniu iść na ósmą rano na lekcję do wytatuowanego Alejandro z Meksyku, który uroczo mówi 'Ć', 'Ś' i 'Ź', nie znając przy tym chyba więcej niż 200 słów po polsku. W każdym bądź razie chodzę z dziką radością na ten hiszpański, robię to dla siebie i stojąc o wpół do 10 na Placu Wszystkich Świętych, gdzie wszędzie pachnie kawą i słońce zagląda w twarze ludzi, którzy śpieszą się do pracy tak jak ja, odczuwam pewnego rodzaju radość i zadowolenie, że pomimo tego, że czeka mnie jeszcze 8h w pracy, poszłam na ten język i robię to dla mojej przyszłości.

     W pracy jest coraz gorzej. Zaczęłam już nawet przeglądać ogłoszenia, a w najbliższym czasie muszę ułożyć ładne CV. Ale zauważyłam, że mimo wszystko mam Agatę po swojej stronie i, że i ona ma kłopoty z Agnieszką. A Agnieszka ma chyba kłopoty z głową.

   Byliśmy w środę z Tomkiem na "Sztuce rapu", dużo freestyle`u, dużo beatboxu i przepięknych ujęć ze Stanów. + Bun B + Mos Def + Kanye. + moje szczęście.

A jutro piątek!! I plan na zresetowanie się. 

w tym niespokojnym i niepewnym nowym uczuciu tęsknię do spokoju, poczucia bezpieczeństwa i przyjaźni sprzed jeszcze pół roku. jestem dziwna.

ale dziwnie, ale dziwnie
 

niby cudownie, a jednak dziwnie.


+ dziś po raz pierwszy do mnie przyjechał i poznali go moi rodzice.

    Zaniedbałyśmy się z koleżanką Paterską, która dyskretnie milczy na temat swojej przegranej w naszym projekcie dodawania codziennie jednego zdjęcia, a i ja straciłam zapał. Droga do pracy wiedzie tą samą trasą, jest pięknie, mijam Wawel, idę bulwarami, spotykam już tych samych ludzi, jednak mój blog nie może stać się tylko urywkami nieba z nad Wisły i tafli jej wody. Chciałabym robić tysiące zdjęć, mam na nie milion pomysłów w pracy, jednak wciąż, co dla mnie niewytłumaczalne, w domu nie mogę wziąć do ręki aparatu i się przełamać, żeby zrealizować choćby jedną wizję zdjęcia.

Zazdroszczę folje, bo widzę, że naprawdę zajęła się porządnie dodawaniem zdjęć, zazdroszczę kyo, bo systematycznie pojawiają się u niej piękne zdjęcia, zazdroszczę Paterskiej, bo światło z jej zdjęć jest jedyne w swoim rodzaju, zazdroszczę Amelii i Kasi, bo mają ostatnio intensywne dni i zazdroszczę innym blogerkom, bo w ich życiu dzieje się ciągle coś. W moim króluje praca i choć weekendy są cudowne, są to wciąż tylko weekendy, a dla mnie - to za mało.

      Przyszła jesień i niestety, wyraźnie da się to odczuć codziennie rano, kiedy zamarzam w drodze na Tyniecką,  pięknie jest, bo nagle otoczenie zrobiło się pełne kolorów i cudownego światła, a pogoda, na przykład dzisiejsza, jest wyjątkowo dobra. W górach musi być dziś przepięknie. Jesień odczuwam i po tym, że wychodząc z pracy o 18 z daleka już widzę zapalone światła Mostu Dębnickiego, co oznacza, że wychodzę, kiedy jest już szarawo, a co dzień zmrok nadchodzi wcześniej. Jednak jak pięknie będzie nadejdzie świąteczny i przedświąteczny okres, Most będzie przystrojony świątecznymi dekoracjami, powietrze będzie pachniało zimą, a światła rozbłyskały w mroku. Do tego czasu w nozdrzach rozpycha się jeszcze zapach jesieni, a przed nami listopad, miesiąc, który nieodłącznie kojarzy mi się z deszczem. Nadchodzi jednak pora grzanego wina i piwa, cynamonu i goździków, kozaków (które ja ubrałam już we wrześniu, tak bardzo za nimi tęskniąc), spadających liści i słuchania wieczorem jazzu, wplątanego w rap.

      Chce mi się już gdzieś wyjechać, innego miasta, jego zapachu i atmosfery, architektury, kwiatów, ludzi i potraw. Może Budapeszt w listopadzie? W końcu szykuje się nam długi weekend, jeśli tylko w pracy pozwolą wziąć mi urlop, bo kiedy zapytałam o urlop między Bożym Narodzeniem a Sylwestrem usłyszałam, że w okresie świątecznym urlopów nie ma. Nie, bo nie. I koniec. Więc tyle korzystania ze świątecznej przerwy. Mimo wszystkich plusów mojej pracy nie ukrywam, że będę chciała ją zmienić. Muszę poważnie zabrać się za poszukiwanie nowej, bo ta nerwowo mnie wykończy, a osiem miesięcy siedzenia w stresie, codziennych nerwach i bez ani jednej przerwy w pracy potrafi zabrać chęci, mimo, że ludzie są w porządku. I całą atmosferę psuje jedna osoba - szefowa. Gdyby nie ona, cała ta praca wyglądałaby zupełnie inaczej, warunki i komfort pracy byłyby zupełnie inne. Nie zanosi się jednak na zmiany więc chyba to ja będę musiała coś zmienić i to naprawdę w niedalekiej przyszłości. W dodatku, pan T wspomina o zamieszkaniu ze sobą po Nowym Roku i będę potrzebować więcej, niż zarabiam teraz. Patrząc na to, jak lecą mi pieniądze z konta zaczynam się zastanawiać jak zacząć oszczędzać. W zeszłym miesiącu wymusiłam na sobie to, żeby zostało mi nieruszone pół wypłaty. Udało się. W tym miesiącu z całych oszczędności + pensji zostało mi do 10 około 350 zł, mimo, że kupiłam sobie tylko buty i ciepły komin. A moja szafa błyskawicznie potrzebuje ratunku, bo półka z zimowymi rzeczami woła o pomstę do nieba. Do kupienia mam torebkę, ciepły płaszcz, kilka sweterków i przynajmniej 3 pary jeansów. Chyba jednak kupno Nikona muszę odłożyć na za 100 lat.

Idę coś zjeść.

Julka

2012-10-02 23:27:53

poszlam po herbate, wrociłam z mlekiem waniliowym

Julka

2012-10-02 23:27:59

ktore jest zajebiste tak swoja droga

Tomek

2012-10-02 23:28:36

a ja mam biedronkowego kubusia z bananem

2012-10-02 23:28:39

i jest pijalny

Julka

2012-10-02 23:29:00

mogles sobie kupic malinowego

Tomek

2012-10-02 23:29:28

nie byoo

Julka

2012-10-02 23:30:05

co oni sobie wyobrazaja w tej biedronce

2012-10-02 23:30:16

juz prawie zdazylam ich polubic

Tomek

2012-10-02 23:30:25

nie narzekaj bo Cie karmi w weekendy 

Julka

2012-10-02 23:30:34

no to prawda 

2012-10-02 23:30:38

i daje zajebisty sorbet

Julka

2012-10-02 23:30:44

ale chowa przede mna tapony 

Tomek

2012-10-02 23:31:53

nastepnym razem znajdziemy 

Julka

2012-10-02 23:32:16

nastepnym  bede juz przygotowana na ewentualnosc 

Tomek

2012-10-02 23:32:39

teraz juz wiemy gdzie sa w lewym przynajmniej

2012-10-02 23:32:49

mozna isc na wyprawe po zlotego tampona

Julka

2012-10-02 23:32:56

2012-10-02 23:33:20

bedziesz Tomkiem-Jazonem

Tomek

2012-10-02 23:34:12

tamponauci





:D :D :D :D :D

daj mi tego z 1:52

zapomniałam zabrać od niego legginsy w weekend.

rozmawiamy dziś, nagle on sobie przypomina:

- nie wyprałem Twoich legginsów, a przecież prałem swoje ciemne rzeczy, będę musiał wyprać Ci je ręcznie!

spotykamy się miesiąc.

w jego łazience stoi już moja odżywka do włosów, a on pyta mnie: jakich kosmetyków potrzebujesz jeszcze, takich codziennego użytku, kiedy będziesz u mnie spać? zostaw je u mnie.

w jego kubku do zębów stoją dwie szczoteczki - jego i moja.

spotykamy się miesiąc.

pisze do mnie, że jest do wynajęcia mieszkanie: 52m kw, jednak czynsz w przeliczeniu na jedną osobę to ponad połowa mojej pensji:

- wynajmiemy mniejsze.

spotykamy się miesiąc.

mówi do mnie:

- przywieź swoją szczotkę do włosów, to Ci rozczeszę, dla obopólnego relaksu. 

spotykamy się miesiąc.

mówię do niego:

- chciałabym kiedyś polecieć do Oslo - kilka dni później mówi mi, że dzwonił już do kolegi, który mieszka w Oslo i, że z noclegiem nie będzie problemu, że możemy to ogarnąć w tym roku jeszcze, jeśli się uda.

kupuje mi ulubiony, malinowy jogurt, w lodowce zawsze ma dwie puszki coli, gdyby w niedzielę rano męczył nas kac, zawsze ma w lodówce moje ulubione piwo, nigdy nie muszę się nad niczym zastanawiać, wszystko zawsze ma zaplanowane, ma ogromną wiedzę na każdy temat, nigdy nie pozwala nieść mi siatki z zakupami, otwiera mi drzwi do taksówki, zawsze powtarza, że z każdym problemem mogę zwrócić się do niego, zawsze, gdy mam do niego przyjść jego męski pokój jest wysprzątany, a mój ręcznik wyprany, przywozi mi książki, na tematy, które mnie interesują, wysyła mi emaila ze zdjęciami obiadu, który mi zrobi, jak do niego przyjadę.

zanim sama zdążę pomyśleć na temat jakiegoś pomysłu, który przyjdzie mi do głowy, on już wie, gdzie będziemy to robić, gdzie nocować i jak tam dojedziemy.

a ja wiem, że jest za pięknie, by mogło trwać długo i wiem, że upadek z tej chmury będzie bardzo bolesny.

uświadamiam sobie, że niespecjalnie nawet z tym uczuciem walczyłam

nie zasypiam dziś obok, nie czuję Twojego języka między moimi piersiami i nie dociskam pupy do Twojego brzucha, kiedy kleją mi się już oczy.

JEDEN dzień, a ja już tęsknię.