poniedziałek, 24 grudnia 2012

niedziela, 23 grudnia 2012

jesteś jak kubek gorącej kawy, jak poduszka przyjmująca wszystkie łzy, jesteś jak najradośniejsza wiadomość i przypływ morza, jesteś jak wiosna w dolinie chochołowskiej i jak szadź na drzewach, jesteś jak etopiryna przy bólu głowy i jesteś jak słońce po burzy

ja z kolei, ja, ja jestem zakochana.

środa, 19 grudnia 2012

wtorek, 18 grudnia 2012

Włodi kocham Cię, pobierzmy się.

poniedziałek, 17 grudnia 2012


Twoje plecy mnie kreca od poczatku
Tomek

Tomek

23:51:48
no wiem kochanie, mnie najpierw krecila Twoja pupa, biodra i biust
23:51:54
ale teraz najbardziej mnie jara twoj usmiech
23:52:00
zarowno z moich durnych zartow
23:52:06
jak i po orgazmie
23:52:12
jak z takiej zacisnietej twarzy
23:52:22
naplywa ci krew, masz wypieki
23:52:29
i masz taki blogi w chuj usmiech
23:52:38
i rozszerzone zrenice
23:52:48
i wtedy wiem dlaczego nie zmienilbym zadnego dnia

niedziela, 16 grudnia 2012

Popołudniowy obiad u Jego Rodziców.

mission complited.

środa, 12 grudnia 2012

Dalej nie zebrałam szczęki z podłogi.

wtorek, 11 grudnia 2012

mój najbardziej na świecie czuły chłopak z godziny 19 potrafi zmrozić mnie swoim dziwnym zachowaniem około 23.
nienawidzę wstawać o nieludzkich porach.

niedziela, 2 grudnia 2012

Czy to już zawsze będzie tyle wątpliwości?

Jestem dla ciebie tylko lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz jeżeli mnie oswoisz, będziemy się nawzajem potrzebować. Będziesz dla mnie jedyny na świecie. I ja będę dla ciebie jedyny na świecie. Zaczynam rozumieć - powiedział Mały Książę.

sobota, 1 grudnia 2012


Saudade (wym. [sɐw'ðaðɨ], od łac. solitáte – samotny) – portugalski pozytywny autostereotyp postrzegany jako wartość narodowa; rodzaj nostalgii i melancholii związanej z silną waloryzacją przeszłości, kontemplacją przemijania i piękna rozkładu, odbieranej z subtelną dumą i radością, w sposób pozytywny. Saudade nie jest chwilowym stanem ducha, lecz jest stale obecne w charakterze osoby, której dotyczy. Kojarzone z dekadencją, choć sami Portugalczycy podkreślają, że termin ten jest nieprzetłumaczalny na inne języki[1]. Ciągła obecność saudade w społeczeństwie stanowi główny wyróżnik portugalskiej tożsamości narodowej.
Określenie użyte po raz pierwszy przez Duarte I, króla z lat 1433-38. Bernardim Ribeiro, pisarz renesansowy, żyjący w latach 1482-1552, przedstawia istotę tego nieokreślonego, wewnętrznego poszukiwania w opowiadaniu o pewnym szlachcicu, który pewnego dnia wyruszył konno w podróż wzdłuż wybrzeża morskiego. Na samotnej plaży znalazł opuszczoną łódź. Wówczas, wbrew całemu swojemu dotychczasowemu życiu wsiadł do niej, i popłynął ku nieznanemu, otwartemu morzu[2].
Pojawienie się saudade w kulturze tłumaczy się zwyczajowo historią kraju – utraconą chwałą imperium kolonialnego, pionierską rolą portugalskich żeglarzy w eksploracji świata przez Europejczyków, oraz naturalnymi konsekwencjami XVI-wiecznej potęgi polityczno-gospodarczej Portugalii, nieproporcjonalnej do jej potencjału powierzchniowego i ludzkiego: mitem sebastianizmu o silnym zabarwieniu mesjanistycznym, pokutującym do końca XIX wieku, czy utopią Luzytanii, do której odwołuje się w portugalskim eposie narodowym Luís de Camões. Powszechnie panujące przekonanie, że przeszłość w ostatecznym rozrachunku okaże się lepsza od przyszłości[3] podważać zaczęło dopiero wstąpienie kraju doEuropejskiej Wspólnoty Gospodarczej w 1986 roku i wynikający z tego rozwój gospodarczy. Do dziś popularny jest jednak w Brazylii humor bazujący na stereotypie smętnego i wiecznie zadumanego Portugalczyka[4], a jedno z popularnych hiszpańskich powiedzeń to Menos mal, que nos queda Portugal (Jeszcze nie jest tak źle, bo zawsze jest przecież Portugalia)[5].
Saudade stało się podstawowym środkiem wyrazu powstałej w lizbońskiej dzielnicy Alfama muzyki fado (port. los, przeznaczenie)[6], opartej na poważnym i tęsknym, choć emocjonalnie wylewnym, silnie ekspresyjnym śpiewie wokalistki[7], ubranej zazwyczaj na czarno. Saudade cechuje twórczość każdego artysty, uznanego w Portugalii za wieszcza – od Amálii Rodrigues, uważanej za niedościgły wzorzec śpiewaczki fado, pomodernistyczną twórczość pisarską Fernando Pessoi. Saudade, wraz z mitami o Luzytanii stało się głównym przesłaniem nurtu w poezji i literaturze nazywanego Odrodzeniem Portugalskim.
Termin znalazł również zastosowanie w innych kulturach. I tak w Brazylii występuje także pod nazwą banzo, w hiszpańskiej prowincji Galicja (Hiszpania), silnie powiązanej kulturowo z północną Portugalią, nazywany jest soidade lub morriña / morrinha, zaś w Finlandii – kaiho.
piękne!

środa, 28 listopada 2012

emocjonalnie nie daję już rady

poniedziałek, 26 listopada 2012

Photobucket

  1. The sound of the birds chirping in the morning
  2. Old couples.
  3. Finding out that a person feels the same way as you do.
  4. Holding doors for strangers, who say thanks.
  5. Long roadtrips at night.
  6. Sleeping at midnight, waking up at noon.
  7. A hot shower after a long day.
  8. When someone remembers the things you say.
  9. The minutes after you first crawl into bed.
  10. Just you and me. No time.
  11. The first swim of the summer.
  12. Fresh-baked bread.
  13. The smell after it rains.
  14. Laughing until your stomach hurts.
  15. Holding hands.
  16. Waking up with a perfect hair.
  17. Driving on an empty road.
  18. When a baby holds your finger.
  19. Hughs from behind.
  20. People who remember you after meeting you only once.
  21. The smell of the breakfast in the morning.
  22. Seeing your favorite band live & singing your heart out to the lyrics.
  23. Kisses on the forehead.
  24. Realizing there`s a sequel to a booked you loved.
  25. Silence that isn`t awkward. 



niedziela, 25 listopada 2012

Rano obudziłam się koło Tomka, a popołudnie spędzone w towarzystwie Marty i Karoliny.

PhotobucketPhotobucket

czwartek, 22 listopada 2012