poniedziałek, 24 grudnia 2012
niedziela, 23 grudnia 2012
czwartek, 20 grudnia 2012
środa, 19 grudnia 2012
wtorek, 18 grudnia 2012
poniedziałek, 17 grudnia 2012
Twoje plecy mnie kreca od poczatku
Tomek
23:51:48
no wiem kochanie, mnie najpierw krecila Twoja pupa, biodra i biust
23:51:54
ale teraz najbardziej mnie jara twoj usmiech
23:52:00
zarowno z moich durnych zartow
23:52:06
jak i po orgazmie
23:52:12
jak z takiej zacisnietej twarzy
23:52:22
naplywa ci krew, masz wypieki
23:52:29
i masz taki blogi w chuj usmiech
23:52:38
i rozszerzone zrenice
23:52:48
i wtedy wiem dlaczego nie zmienilbym zadnego dnia
niedziela, 16 grudnia 2012
środa, 12 grudnia 2012
wtorek, 11 grudnia 2012
niedziela, 9 grudnia 2012
niedziela, 2 grudnia 2012
sobota, 1 grudnia 2012
Saudade (wym. [sɐw'ðaðɨ], od łac. solitáte – samotny) – portugalski pozytywny autostereotyp postrzegany jako wartość narodowa; rodzaj nostalgii i melancholii związanej z silną waloryzacją przeszłości, kontemplacją przemijania i piękna rozkładu, odbieranej z subtelną dumą i radością, w sposób pozytywny. Saudade nie jest chwilowym stanem ducha, lecz jest stale obecne w charakterze osoby, której dotyczy. Kojarzone z dekadencją, choć sami Portugalczycy podkreślają, że termin ten jest nieprzetłumaczalny na inne języki[1]. Ciągła obecność saudade w społeczeństwie stanowi główny wyróżnik portugalskiej tożsamości narodowej.
Określenie użyte po raz pierwszy przez Duarte I, króla z lat 1433-38. Bernardim Ribeiro, pisarz renesansowy, żyjący w latach 1482-1552, przedstawia istotę tego nieokreślonego, wewnętrznego poszukiwania w opowiadaniu o pewnym szlachcicu, który pewnego dnia wyruszył konno w podróż wzdłuż wybrzeża morskiego. Na samotnej plaży znalazł opuszczoną łódź. Wówczas, wbrew całemu swojemu dotychczasowemu życiu wsiadł do niej, i popłynął ku nieznanemu, otwartemu morzu[2].
Pojawienie się saudade w kulturze tłumaczy się zwyczajowo historią kraju – utraconą chwałą imperium kolonialnego, pionierską rolą portugalskich żeglarzy w eksploracji świata przez Europejczyków, oraz naturalnymi konsekwencjami XVI-wiecznej potęgi polityczno-gospodarczej Portugalii, nieproporcjonalnej do jej potencjału powierzchniowego i ludzkiego: mitem sebastianizmu o silnym zabarwieniu mesjanistycznym, pokutującym do końca XIX wieku, czy utopią Luzytanii, do której odwołuje się w portugalskim eposie narodowym Luís de Camões. Powszechnie panujące przekonanie, że przeszłość w ostatecznym rozrachunku okaże się lepsza od przyszłości[3] podważać zaczęło dopiero wstąpienie kraju doEuropejskiej Wspólnoty Gospodarczej w 1986 roku i wynikający z tego rozwój gospodarczy. Do dziś popularny jest jednak w Brazylii humor bazujący na stereotypie smętnego i wiecznie zadumanego Portugalczyka[4], a jedno z popularnych hiszpańskich powiedzeń to Menos mal, que nos queda Portugal (Jeszcze nie jest tak źle, bo zawsze jest przecież Portugalia)[5].
Saudade stało się podstawowym środkiem wyrazu powstałej w lizbońskiej dzielnicy Alfama muzyki fado (port. los, przeznaczenie)[6], opartej na poważnym i tęsknym, choć emocjonalnie wylewnym, silnie ekspresyjnym śpiewie wokalistki[7], ubranej zazwyczaj na czarno. Saudade cechuje twórczość każdego artysty, uznanego w Portugalii za wieszcza – od Amálii Rodrigues, uważanej za niedościgły wzorzec śpiewaczki fado, pomodernistyczną twórczość pisarską Fernando Pessoi. Saudade, wraz z mitami o Luzytanii stało się głównym przesłaniem nurtu w poezji i literaturze nazywanego Odrodzeniem Portugalskim.
Termin znalazł również zastosowanie w innych kulturach. I tak w Brazylii występuje także pod nazwą banzo, w hiszpańskiej prowincji Galicja (Hiszpania), silnie powiązanej kulturowo z północną Portugalią, nazywany jest soidade lub morriña / morrinha, zaś w Finlandii – kaiho.
środa, 28 listopada 2012
poniedziałek, 26 listopada 2012
- The sound of the birds chirping in the morning
- Old couples.
- Finding out that a person feels the same way as you do.
- Holding doors for strangers, who say thanks.
- Long roadtrips at night.
- Sleeping at midnight, waking up at noon.
- A hot shower after a long day.
- When someone remembers the things you say.
- The minutes after you first crawl into bed.
- Just you and me. No time.
- The first swim of the summer.
- Fresh-baked bread.
- The smell after it rains.
- Laughing until your stomach hurts.
- Holding hands.
- Waking up with a perfect hair.
- Driving on an empty road.
- When a baby holds your finger.
- Hughs from behind.
- People who remember you after meeting you only once.
- The smell of the breakfast in the morning.
- Seeing your favorite band live & singing your heart out to the lyrics.
- Kisses on the forehead.
- Realizing there`s a sequel to a booked you loved.
- Silence that isn`t awkward.
czwartek, 22 listopada 2012
Subskrybuj:
Posty (Atom)






















