Od rana jestem dziś z Pawełkiem, który postanowił podarować mi chwilę wytchnienia i uciął sobie drzemkę, w związku z czym mam chwilę na ogarnięcie się i napisanie czegokolwiek na fotologu, który, mam wrażenie, umiera śmiercią powolną i bolesną, bo każdą notkę, która w ciągu dnia przychodzi mi do głowy mam zamiar napisać wieczorem, leżąc już w łóżku, a jak tylko się położę to moje chęci spadają do zera i stwierdzam, że 'przecież napiszę coś jutro'. Na szczęście właśnie przyszło jutro - mam chwilkę.
Dzień zaczął się od pobudki o 9, przeleżenia do 9:24 w łóżku i powolnego wstawania, a kiedy byłam już w połowie doprowadzania się do stanu, w jakim mogę wyjść na ulicę (czytaj: nałożyłam podkład i puder) zadzwoniła mama, że jest zmiana planów, że zostaję w domu i Dominika przywiezie Pawła do nas, bo Mały jest chory i nie poszedł do przedszkola. W związku z tym moje plany całkowicie się zmieniły, bo przed odebraniem go z przedszkola miałam jechać do banku i wpłacić sobie gotówkę na konto, a później zrobić szybki przelew za biurko, które wczoraj kupiliśmy. Nie można jednak powiedzieć, że się nie ucieszyłam, że zostaję w domu, bo w obecnym czasie jakoś najlepiej czuję się w domu i nie mam ochoty ruszać się nigdzie, tu jest moja mała oaza spokoju, w której odpoczywam po ostatnich stresach. Choć muszę przyznać, ze z drugiej strony tak naprawdę mam ochotę być wśród ludzi, z Martą i Karoliną przejść się na dobrą babeczkę i kawę, tymczasem popijam hektolitry kaw ze Stairbucks i nie mogę się zabrać do napisania choćby kilku słów na temat historii fotografii, które stanowią jeden z podrozdziałów mojej pracy magisterskiej. Odeszłam od tematu – wracam więc. Dominika przywiozła Pawełka jakoś po 10, oznajmiła mi, że czuje się wyjątkowo kiepsko, jak podczas ciąży z Pawłem i ma nadzieję, że ta minie jakoś inaczej, na co niestety póki co się nie zanosi. Bidulka:)
Początkowo Mały zażyczył sobie bajek, na co ja chętnie przystałam, bo potrzebowałam jeszcze zjeść śniadanie i choćby trochę napić się kawy.
Po chwili jednak Pawełek już marudził, że koniecznie chce iść na rower więc ubrałam rolki, ubrałam Pawła i poszliśmy się przewieźć, Mały jednak nie miał siły na nic i w jedną stronę przejechaliśmy 30 metrów, w drugą może 400, później w kolejną około 100 i wtedy nastąpił brutalny koniec wycieczki rowerowo – rolkowej, a mianowicie Paweł umyślał sobie zjazd z drogi akurat w miejscu, gdzie rosły pokrzywy, rower nie utrzymał równowagi i cała wieś usłyszała, że miał miejsce wypadek, zakomunikowany głośnym „łaaaaaaaaaaaa”. Buzia oparzona, ręce oparzone, ale na szczęście sytuację dało się szybko opanować dając Pawłowi aparat, którym zaczął pstrykać co popadnie, ale przynajmniej odwróciło to jego uwagę od swędzenia. Podziwiam go, bo naprawdę niewiele płakał, a wypadek nie należał do przyjemnych. W domu sytuację załatwiły bajki i chorobowe zmęczenie – po długich protestach, że on wcale nie jest śpiący i wcale nie chce drzemki, wyszłam zrobić mu herbatę, a kiedy wróciłam oddychał już miarowo, z zamkniętymi oczkami. I ciotka ma chwilę dla siebie.
Zdjęć dziś narobiłam całe mnóstwo. Cieszę się, nie wiem jednak gdzie i kiedy je upchnąć. Folder ‘wakacje 2011’, w którym czekają zdjęcia na zlepkę wakacyjną ma już o wiele więcej zdjęć niż było to w planie, ale nic nie poradzę – wszystkie one stanowią część wakacji i chcę, by się tu znalazły. Zlepka początkowo miała mieć około 9-12 zdjęć, liczba ciągle jednak rośnie. Wieczorem planuję przysiąść do napisania choćby małego fragmentu pracy, muszę w końcu to zacząć, oddać promotorowi choćby dwa podrozdziały (choć w planach miałam oczywiście napisanie pełnego rozdziału) i dostać zaliczenie z seminarium. Przyszły tydzień poświęcam AWFowi – zdobywaniu wpisów, chodzeniem na dyżury i zakończeniem roku akademickiego 2010/2011.
Sprawdziłam właśnie stan konta – wypłaty od Państwa Skalskich wciąż nie ma. Ciekawe, czy w ogóle zdecydują mi się ją przelać. Życie naprawdę obfituje w tyle nieprzyjemnych zdarzeń, że człowiek ma czasem wrażenie, że dobre chwile stanowią nieliczne wyjątki*.
(* A może tylko porzucony i tęskniący człowiek tak myśli.)
Dzień zaczął się od pobudki o 9, przeleżenia do 9:24 w łóżku i powolnego wstawania, a kiedy byłam już w połowie doprowadzania się do stanu, w jakim mogę wyjść na ulicę (czytaj: nałożyłam podkład i puder) zadzwoniła mama, że jest zmiana planów, że zostaję w domu i Dominika przywiezie Pawła do nas, bo Mały jest chory i nie poszedł do przedszkola. W związku z tym moje plany całkowicie się zmieniły, bo przed odebraniem go z przedszkola miałam jechać do banku i wpłacić sobie gotówkę na konto, a później zrobić szybki przelew za biurko, które wczoraj kupiliśmy. Nie można jednak powiedzieć, że się nie ucieszyłam, że zostaję w domu, bo w obecnym czasie jakoś najlepiej czuję się w domu i nie mam ochoty ruszać się nigdzie, tu jest moja mała oaza spokoju, w której odpoczywam po ostatnich stresach. Choć muszę przyznać, ze z drugiej strony tak naprawdę mam ochotę być wśród ludzi, z Martą i Karoliną przejść się na dobrą babeczkę i kawę, tymczasem popijam hektolitry kaw ze Stairbucks i nie mogę się zabrać do napisania choćby kilku słów na temat historii fotografii, które stanowią jeden z podrozdziałów mojej pracy magisterskiej. Odeszłam od tematu – wracam więc. Dominika przywiozła Pawełka jakoś po 10, oznajmiła mi, że czuje się wyjątkowo kiepsko, jak podczas ciąży z Pawłem i ma nadzieję, że ta minie jakoś inaczej, na co niestety póki co się nie zanosi. Bidulka:)Początkowo Mały zażyczył sobie bajek, na co ja chętnie przystałam, bo potrzebowałam jeszcze zjeść śniadanie i choćby trochę napić się kawy.
Po chwili jednak Pawełek już marudził, że koniecznie chce iść na rower więc ubrałam rolki, ubrałam Pawła i poszliśmy się przewieźć, Mały jednak nie miał siły na nic i w jedną stronę przejechaliśmy 30 metrów, w drugą może 400, później w kolejną około 100 i wtedy nastąpił brutalny koniec wycieczki rowerowo – rolkowej, a mianowicie Paweł umyślał sobie zjazd z drogi akurat w miejscu, gdzie rosły pokrzywy, rower nie utrzymał równowagi i cała wieś usłyszała, że miał miejsce wypadek, zakomunikowany głośnym „łaaaaaaaaaaaa”. Buzia oparzona, ręce oparzone, ale na szczęście sytuację dało się szybko opanować dając Pawłowi aparat, którym zaczął pstrykać co popadnie, ale przynajmniej odwróciło to jego uwagę od swędzenia. Podziwiam go, bo naprawdę niewiele płakał, a wypadek nie należał do przyjemnych. W domu sytuację załatwiły bajki i chorobowe zmęczenie – po długich protestach, że on wcale nie jest śpiący i wcale nie chce drzemki, wyszłam zrobić mu herbatę, a kiedy wróciłam oddychał już miarowo, z zamkniętymi oczkami. I ciotka ma chwilę dla siebie.
Zdjęć dziś narobiłam całe mnóstwo. Cieszę się, nie wiem jednak gdzie i kiedy je upchnąć. Folder ‘wakacje 2011’, w którym czekają zdjęcia na zlepkę wakacyjną ma już o wiele więcej zdjęć niż było to w planie, ale nic nie poradzę – wszystkie one stanowią część wakacji i chcę, by się tu znalazły. Zlepka początkowo miała mieć około 9-12 zdjęć, liczba ciągle jednak rośnie. Wieczorem planuję przysiąść do napisania choćby małego fragmentu pracy, muszę w końcu to zacząć, oddać promotorowi choćby dwa podrozdziały (choć w planach miałam oczywiście napisanie pełnego rozdziału) i dostać zaliczenie z seminarium. Przyszły tydzień poświęcam AWFowi – zdobywaniu wpisów, chodzeniem na dyżury i zakończeniem roku akademickiego 2010/2011.
Sprawdziłam właśnie stan konta – wypłaty od Państwa Skalskich wciąż nie ma. Ciekawe, czy w ogóle zdecydują mi się ją przelać. Życie naprawdę obfituje w tyle nieprzyjemnych zdarzeń, że człowiek ma czasem wrażenie, że dobre chwile stanowią nieliczne wyjątki*.
(* A może tylko porzucony i tęskniący człowiek tak myśli.)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz