Pojechałam dziś na rowerze do Ojcowa, połapać trochę kolorów jesieni i poruszać się na rowerze, dla lepszego snu i dla lepszego samopoczucia. Słońce, ciepło, powietrze w lesie i niesamowita cisza. Coś wspaniałego, szkoda tylko, że nie mogę tego dzielić z Tobą, ale właśnie zadzwoniłeś i umówiliśmy się do kina, umówiliśmy się na wyjazd w góry. Tęsknię za Twoją skórą, zapachem, który wczoraj miałam okazję trochę powdychać, za ciałem i za Twoim ciepłem. Rozmarzyłam się, a powinnam wracać do rzeczywistości - jesień ojcowska. Wybrałam się tam zdecydowanie o za późnej godzinie: zmarzłam, a w dodatku słońce oświetlało już tylko szczyty drzew. Kolejną wizytę zostawię sobie chyba na październik, kiedy będzie już więcej kolorów. Zdjęć mało, bo oczywiście - akumulator wyczerpany.

Ojcowska jesień.






















PS Mieć w najbliższym sąsiedztwie centrum parku narodowego - bezcenne.


PS 2 W głośnikach leci mi już kolejny raz 15 minutowe Bolero Ravel i przyznaję, że choć nie jestem miłośniczką muzyki klasycznej - piosenkę odkrywam za każdym razem na nowo. Może to jesienny nastrój?


PS 3 Mam ochotę na dobry obiad, coś mi się wydaje, że niedługo pojawi się tu jakaś kulinarna notka albo chociaż kulinarne zdjęcie.


PS 4 W poprzedniej notce - moje piękne słoneczniki.