~ Mamy południe, a ja dopiero zaczynam porządki, na myśl o umyciu wszystkich okien robi mi się słabo, ale sama sobie odkładałam to teraz mam. Woda na kawę już się gotuje, a ja ostatnią chwilkę poświęcam na napisanie kilku słów, przelanie myśli, które bombardują moją głowę.

~ Nie dzwonię do Darka, nie piszę, nie odzywam się, co poskutkowało jego telefonem wczoraj, co to za dziwny człowiek, tu nie chce ze mną być, ale czasem dzwoni, rozstanie to strasznie ciągnąca się sprawa. Minęło już prawie 1,5 miesiąca odkąd się rozeszliśmy, znoszę to chyba lepiej niż się spodziewałam, niebawem miną 2, 3, 4, pół roku, rok. Z każdym kolejnym dniem bariera między nami powiększa się między nami dystans i oddalamy się od siebie, cóż, może za jakiś czas zupełnie odetniemy od siebie uczucia. Zaczynam myśleć, że przecież on nie jest jedynym facetem na świecie, który umie dać mi szczęście i, z którym moje życie będzie piękne. Przyznaję szczerze, że myślałam tak do tej pory, bo widziałam naszą bezpieczną przyszłość, ale.. tylko materialnie. Owszem, nie brakowałoby nam niczego, wiem, że On będzie dobrze zarabiał, mielibyśmy gdzie mieszkać i jak żyć, ale z drugiej strony nasze różnice charakteru nie pozwoliłyby na życie bez kłótni i nerwów, nie w jakimś wielkim stopniu, nie myślmy o jakichś patologiach i codziennych rodzinnych awanturach, ale oboje jesteśmy porywczy, nerwowi i bardzo uparci, a to już trochę za dużo. Co ciekawe, kiedy pomieszkiwaliśmy u mnie - awantur nie było, kłótni też nie, wszystko zawsze zaczynało się w jego mieszkaniu. Są na świecie mężczyźni, których ramiona też dadzą mi mały świat z olbrzymim poczuciem bliskości, tak zaradni i ułożeni jak On i wiem, że kiedyś taki mnie spotka. Że tęsknię? Że mi żal, że po 4 latach się rozeszliśmy? Trudno, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.


~ Dzwoniłam przed chwilą do promotora poinformować go, że mnie i Oli Pudełko jutro nie będzie na seminarium, powiedział, że przeczytał mój fragment i jest napisany dobrze. Chociaż tyle dobrego :) poza tym niesamowite jak zmienia się nasz głos, kiedy rozmawiamy z kimś kto nam szefuje, z profesorami, z obcymi osobami, robi się taki spokojny i miły. Nawet Janek Maciejczyk mi powtarzał, że jak dzwonię do placówek to mam taki słodki głosik, a na co dzień... :D


~ Muszę popracować nad swoją pewnością siebie, serio.


~ Nowa płyta Łony i Webbera jest taka urocza, że na okrągło jej słucha. Oczywiście w przerywnikach pomiędzy kawałkami od Tomka, tymi, które sama wynajduje sobie na yt i płytą Katy B.


~ Kupiłam wczoraj kołonotatnik, co prawda nie ten z Ikea, ale trudno, Jezu, to tylko zeszyt. Wzięłam wczoraj również wpis od Tyrańskiej z marketingu, jeszcze tylko wpis z seminarium i mogę oddać indeks. Lepiej późno niż wcale ;)) przyszły tydzień stoi zatem pod znakiem przepisywania notatek.


~ W przyszły poniedziałek jadę do Babci, obiecałam Jej, a nie byłam tam aż od czerwca.


~ Kiedy ja dodam wszystkie zaległe zdjęcia i notki?




Ach jeszcze prośba do wszystkich, którzy planują kupić na jutrzejszy Dzień Nauczyciela kwiaty. Czekoladki kupcie, czekoladki :D prosi dziecko nauczycielki :D

And I know though we made our mistakes

But you're holding every breath I take

Feeling this is more than fate

So please don't let me go my baby