Świat bombarduje mnie inspiracjami. Gdziekolwiek nie spojrzę widzę coś, co chcę przenieść tu, co chcę zrobić sama. Przybieram kilkadziesiąt form, jestem swoim cieniem, kładę się na plecach i wywracam oczami.

~ Niesystematyczne pisanie skutkuje zapominaniem 3/4 faktów, które chce się tu zapisać.

~ W sobotę po zajęciach widziałam się z Darkiem, pojechaliśmy do Maciejówki na pyszny obiad (jak jestem głodna zawsze widzę najpierw frytki a później obiad w Maciejówce). Znów przegadaliśmy mnóstwo czasu, znów zero wniosków, znów się kochaliśmy i znów próbowaliśmy o czymś rozmawiać, ale wszystko sprowadzało się do tematu naszego związku. Dziś, kiedy o tym piszę, czuję, że z dnia na dzień coraz więcej moich myśli idzie w kierunku kogoś, z kim nie przesypiam nocy, gadając na skype i na kamerce, podziwiając jego uśmiech i słodki dołek na lewym policzku, z kimś, do kogo czuję jakiś niesamowity fizyczny pociąg i sama nie umiem powiedzieć, skąd u mnie takie doznanie, jak by nie było do obcej osoby i coraz więcej czasu zajmuje mi myślenie o nim, przepatrywanie archiwum na GG, żeby znaleźć jeden komplement, który nieświadomie mi napisał, drukuję go i czytam. To chore, tak, wiem ;) wiem i w sumie wiem też, że przecież nic z tego nie będzie, nic się nie uda, nie z tym człowiekiem, którego znam miesiąc, który wciąż jest dla mnie wielką zagadką i, który jest tak skrajnie inny niż ja i wiem, że myślenie o czymkolwiek jest bez sensu, bo nic nigdy się nie zdarzy. A jednak. Myślę. I tym myśleniem zabijam cząstki Darka w mojej głowie, które wyskakują w najmniej oczekiwanych momentach, w drodze do wanny, na widok zaparowanego lustra, na myśl o jakiejś wycieczce i na myśl o najbliższej gali KSW, której nie oglądniemy razem, jak to było zawsze. W związku z tym – nawet jeśli moje myśli kradnie ktoś inny i robi to bezcelowo, tylko przez te kilkadziesiąt dni – dobrze, niech robi. Przynajmniej wyprze z niej kogoś innego.

W niedzielę również się spotkaliśmy. Mieliśmy iść do kina, ale najpierw postanowiliśmy coś zjeść. Wczoraj jednak jedliśmy poza domem więc postanowiliśmy oszczędzić i zjeść obiad u Darka. Oczywiście nie zgodziłabym się na to gdyby ktoś u niego w domu był, bo jednak nie chcę widzieć się z jego rodzicami, to byłaby głupia sytuacja i niezręczna. No ale tata w pracy, mama miała z Gabrysią jechać na Złocień, a co za tym idzie – w mieszkaniu nie miało być nikogo. Przeczekaliśmy w parku 40 minut aż mama z Gabrysią pójdą na tramwaj i kiedy w końcu ruszyliśmy w kierunku Zbożowej zobaczyliśmy je w oddali, dopiero szły. Natychmiastowy w tył zwrot, gdybyśmy poszli tam dwie minuty wcześniej spotkałybyśmy się w cztery oczy. One poszły na przystanek – my do Darkowego domu. No i zdejmując buty w domu usłyszeliśmy klucz w zamku – mama wróciła, bo zapomniała kluczy do domu na Złocień. No i jednak, spotkałyśmy się. Byłam wściekła, bo odczułam, że moja obecność chyba nie do końca ją zadowoliła, ja z resztą też nie ucieszyłam się z tego spotkania. Suma sumarum godzina czekania w parku była niepotrzebna, bo i tak się zobaczyłyśmy. Ona w końcu wyszła, my zjedliśmy obiad i poszliśmy chwilkę poleżeć, bo kino mieliśmy dopiero o 17, a była chwilka po 16. Jak się skończyło - wiadomo. Mam wrażenie, że po naszym rozejściu się namiętność między nami jest jeszcze większa niż np. na początku związku. Cóż z tego :) Do kina finalnie nie poszliśmy, bo było już za późno, ja chciałam wracać niedługo do domu, wybraliśmy się tylko do Michalskich na coś słodkiego (swoją drogą – po co robić tak wielką bezę, skoro nikt jej nie zje całej, bo nie da rady? ;)). Cudem zdążyliśmy na autobus, cieszyłam się (choć on chciał mnie odwieźć „bo chce jeszcze chwilę czasu spędzić ze mną”), bo generalnie mój nastrój przy przebywaniu z Darkiem jest cudowny – cieszę się, że mam go koło siebie, a jednocześnie zaraz robi mi się przykro, że już nie będzie nigdy mój. Sama jestem zdziwiona burzą myśli i odczuć, które mam w stosunku do tego mężczyzny.

~ Zaczynając od początku nowego tygodnia - w poniedziałek pojechałam do Dominiki, bo Paweł gorączkował i nie chciała, żeby poszedł do przedszkola. Miałam być u niej najpóźniej o 10, żeby spokojnie mogła dojechać na 11 do pracy. W niedzielę wieczorem tata powiedział mi, że mnie podrzuci, bo sam ma o 10 jakieś szkolenie w Krakowie i wpadnie do mnie o 8:45 i pojedziemy razem. O 9:10 zadzwoniłam do niego, że chyba miał już być i finalnie z domu wyjechaliśmy o 9:20. Dobra, nie było źle, bo w końcu miał mnie podrzucić. W Krakowie okazało się, że on ma szkolenie na Kleparzu i to o 10 więc musiałam do Huty dojechać sama autobusem. Czyli, że byłam w dupie z czasem. O 10 stałam na przystanku i czekałam aż pojedzie coś w kierunku Mistrzejowic, dzwoniłam do Dominiki, że się spóźnię i dzwoniłam do Mamy do szkoły, że Dominika się spóźni. Gadałam przez tą komórkę i usłyszałam za mną jakiegoś faceta. Obróciłam się i rzeczywiście, jakiś dziad tam stał, obok niego stała jakaś babka, a on coś gadał, głośno i szybko przy tym oddychał i pocierał rękami w kieszeni, jakby było mu zimno. Obróciłam się z powrotem i dalej gadałam przez telefon. Po chwili skończyłam, ale ten facet dalej sapał więc ponownie się do niego obróciłam, on nie widział, gdzie patrzę, bo miałam okulary, ale ja patrzyłam na niego i usłyszałam: „ale jesteś ładna, zaraz się spuszczę”. Ja pierdolę. Dokładnie to sobie pomyślałam, a zaraz po tym, że muszę zwiewać od tego zboczonego zjeba!! Gość się masturbował na środku przystanku, na Nowym Kleparzu, wśród ludzi, których było w cholerę i gapił się na mnie!!!! Zrobiłam minę w stylu ‘spierdalaj obleśny zboczuchu!’ i uciekłam na drugi koniec przystanku. On patrzył za mną, stał jeszcze krótką chwilkę i poszedł, a ja nie mogłam się opanować i zaczęłam się trząść, to było ultra obrzydliwe, jak tacy ludzie mogą chodzić po ziemi!!! Postawić pod ścianą i rozstrzelać!!!! Zadzwoniłam do Darka i dopiero jak się uspokoiłam gadając z nim to stwierdziłam, że mogłam na niego zacząć wrzeszczeć, zamiast uciekać, żeby bucowi zrobić przypał, drzeć się i zwrócić na niego uwagę każdego. Może by się zastanowił, zanim ponownie przyszło mu do głowy takie zachowanie. Chociaż taki gość musi być chory, nic mu chyba nie pomoże!!

O b r z y d l i s t w o!

~ Tego samego wieczora wracając od Domki, do autobusu weszła grupka gości, młodzi, w kapturach naciągniętych na głowę, ale generalnie wszędzie jest takich pełno więc nie zwracali uwagi. Stanęli na środku autobusu i przejechali przystanek. Coś do siebie głośno gadali, ale miałam słuchawki w uszach więc zupełnie nie słyszałam, co mówili i o czym tak żywo dyskutowali. I pomiędzy kolejnym przystankiem jeden z nich wyciągnął telefon i… zaczęli tańczyć na środku tego autobusu!! Podskakiwanie i ‘tańczenie’ w stylu Energy2000 i jakieś dzikie pokrzyki, dopiero wtedy zwróciłam uwagę, że mają ponaciągane szaliki na twarz, kaptury prawie na oczy. Połowa ludzi w autobusie podśmiechiwała pod nosem, bo niecodziennie spotyka się gości, którzy skaczą jak małpy w środku autobusu i to dość dużą grupkę, bo około 10 osób. Wysiedli na najbliższym przystanku, również skacząc i ‘tańcząc’. Ocb? :)))))

~ Wtorek również był dniem pod znakiem Pawełka. Bawił się moim telefonem i słuchał muzyki, przełączał piosenki. W pewnym momencie przełączył sobie na „Bad thing” Jace`a Evereste`a czyli męski głos i pyta: „A to śpiewa Darek?” :) nie wiem skąd mu to przyszło do głowy :) generalnie moja rodzina ostatnio dużo o nim wspomina, ostatnio Babcia tak samo: pytała, czy Darek mnie odwiózł do domu, bo zimno i wieczór, to nie powinnam sama chodzić. Ta „nieświadoma” część rodziny, niepoinformowana po cichu przez Mamę, że tematu Darka się teraz nie porusza, często o nim mówi, pyta, co słychać, jak u Darka w szkole, co robi; chłopcy pytają, kiedy przyjedzie. Dziwnie się czuję, wszyscy się do niego (i nas) już przyzwyczaili, traktowali go już jak członka rodziny. Jezu, tego mi najbardziej żal, że wszyscy już się tak znaliśmy, wiedzieliśmy jakie mamy nawyki, jakie przyzwyczajenia, co robić, jak się zachowywać, Darek znał całą moją rodzinę, cała moja rodzina znała Darka, wszystko teraz będę przechodziła od nowa. Czy mogłabym poprosić, by mój następny partner od razu wszystko wiedział? :)

~ Wciąż nie wybrałam się do Ikea, wciąż nie przepisałam notatek (choć wczoraj już zaczęłam), wciąż nie ogarnęłam pokoju jak należy, wciąż nie kupiłam kozaków i wciąż nie napisałam nic na AWF (prezentacja o baby SPA, kolejny fragment pracy magisterskiej). Niby mam mnóstwo czasu, a zero chęci. Wczoraj już skrajnie – nie miałam ochoty na nic. NIC. Nienawidzę takiego nastroju, chcę coś robić, ale nie mam siły ruszyć ręką, nie chce mi się spać i nie chce mi się nawet myśleć. Jesień.

~ Za oknem już szaro, słońce postanowiło się dziś nie wychylać zza chmur, nad dachami unoszą się dymy z komina, których zapach przywołuje do mnie zapach zimy. A zima znaczy u mnie tyle, co dużo śniegu z ładnym słońcem, mróz, zapach mandarynek, święta, kiermasz świąteczny na Rynku w Krakowie i grzane wino. Wszystko to może być tylko przez dwa tygodnie. Później zima niech wypierdala ;)

Malina - banan.

Paweł: "Lujcia, mi się chce siku tu na dole!" - jakby nie można było przyjść do łazienki na górę, ale skubaniec nie będzie sobie przerywał zabawy i to ja mam do niego przyjść.

Wychodząc po schodach w piwnicy: "Te schody są strome, ale ja już idę sam, bo ja jestem dzielny chłopak, bo jestem już duży."

Tata poszedł do piwnicy, a ponieważ nie chciał, żeby Paweł szedł za nim, zgasił sobie światło na schodach i zamknął za sobą drzwi. A mały mądrala wziął sobie latarkę i poszedł :)