Z racji słonecznego popołudnia wybrałam się dzisiaj na rowerze w kierunku Ojcowa. Miałam dojechać do centrum, posiedzieć chwilkę i wrócić, ale wybrałam się zdecydowanie za późno i bałam się, że będę musiała wracać przez las po zmroku, czego bym w życiu nie zrobiła, bo mniej więcej w 1/10 drogi dostałabym zawału. Wybrałam się jednak kawałek wgłąb lasu, bo słońce ciągle świeciło, a mnie kusiła wizja słonecznych promieni prześwitujących przez korony drzew, oświetlających pożółkłe liście i zapach lasu jesienną porą. Wjechałam już kawałek i oczywiście musiałam przypomnieć sobie o wiedźmie Blair :) tak, to była na to zdecydowanie najlepsza pora, zwłaszcza, że las przecież żyje i wydaje różne odgłosy. Bezpiecznie poczułam się dopiero mijając pierwsze domu w drodze powrotnej. Odczułam jednak niedosyt, bo mimo, że zdjęć w lesie zrobiłam dużo to i tak miałam nadzieję na więcej - zdecydowałam się na przejażdżkę w jeszcze jedno miejsce. Droga prowadziła dość stromo w dół, do ładnego kawałka polany, gdzie postałam chwilę patrząc na zachód słońca. Przy okazji uciekł mi bażant, który uciekł będąc jakieś 5 metrów ode mnie, a ja zanim się zorientowałam, żeby zrobić mu zdjęcie, był już daleko. Za to widziałam sarny :) W drodze powrotnej zobaczyłam samochód wjeżdżający w pola samochód. Pierwsza myśl była taka, że przyjechał tu wyrzucać śmieci i klęłam na niego w głowie, zwłaszcza, że kiedy podjechałam bliżej szybko uciekł. Po chwili widząc jakiego typu opakowania leżą dookoła mnie odkryłam, że to chyba miejsce schadzek młodych Smardzowiczan :))) więc odjechałam :)


Po powrocie do domu okazało się, że zdjęcia wyszły tragicznie. Została tylko garstka: