~ Ilość wydarzeń mających miejsce w moim życiu jest odwrotnie proporcjonalna do chęci napisania tego tutaj.


~ W zeszły piątek wsiadłam po raz pierwszy od przeszło roku do samochodu, ale od strony kierowcy. Spodziewałam się, że nie odpalę nawet samochodu, ale jakoś się udało, ba, jazda idzie mi całkiem nieźle, o jakichkolwiek problemach ze sprzęgłem nie ma co mówić, a zmiana biegów jest moim ulubionym zajęciem (choć nie wychylam się poza trójkę). Naturalnie nie może być zbyt dobrze i polegam na tym, na czym polegałam zawsze – na rondach. Zawracanie i skręcanie w lewo to moja zmora, największa i najgorsza, która skłania mnie do tego, że do bycia kierowcą się chyba po prostu nie nadaję. O ile teoretycznie wiem wszystko dobrze, że przy zawracaniu jest ‘lewy, lewy, prawy’, przy skręcie w lewo ‘lewy, skrajnie prawy’, o tyle wystarczy, że na to rondo wjadę i już wszystko mi się myli. A niech tylko wyłonią się pojawiające pasy – to już zupełny dramat. I nie wiem dlaczego zaczynam panikować jak tylko pojawi się obok mnie jakiś samochód, jak tylko przychodzi mi wykonać na rondzie jakikolwiek manewr. Jeśli obleję kolejny raz – na bank na rondzie. Choć jeżdżę tam w czasie tych dwóch godzin jakieś 30 razy. Nie mogę tego złapać i koniec. A dziś przebiłam samą siebie, z Ronda Grzegórzeckiego skręciłam w prawo z lewego pasa!!!! :)) powinni robić filmiki instruktażowe z moimi błędami dla uczących się jeździć, czyli: „Jak nie poruszać się na rondzie, prezentuje Julia Dolińska”. Dziś miałam już drugie jazdy, jutro trzecie. Nie wiem, kiedy pojedziemy parkować, czy na plac, skoro ja najchętniej jeździłabym tylko po rondach, których i tak nie rozumiem. Rondotuman.



~ W sobotę ok. 18 dostałam sms, że próbował dodzwonić się do mnie znajomy numer 606… Oddzwoniłam, a on jak gdyby nigdy nic pyta mnie o jakiś kod, którego używaliśmy wspólnie, powtarza: skup się Julcia i rozmawia ze mną jak gdyby nigdy nic się nie stało. Poirytował mnie ten telefon, w końcu podobno „mam nie dzwonić do niego już nigdy”. Pffff… Słyszałam wyraźne podpicie w jego głosie. Kodu sobie nie przypomniałam.



~ Wieczorem byliśmy umówieni na domówkę do Kuby Lendy i kiedy napisałam do niego na facebooku Kuba zaczął coś kręcić nosem i ostatecznie domówka została odwołana. Przy tym Gośka chorowała, Marta nie mogła, bo umówiła się już z jakąś koleżanką, poza tym była po urodzinach Madzi i była zmęczona, pozostała Karolina, Sylwia i ja. Karolina jak usłyszała, że domówki nie będzie to się wycofała i nie miała ochoty na wyjście potańczyć, na placu boju zostałyśmy więc Sylwia i ja. Umówiłyśmy się na 22:30 pod Bagatelą, bo Sylwia była do 22 w pracy, stwierdziłyśmy, że najpierw wypijemy jakąś flachę na Plantach, a później pójdziemy podbijać krakowski parkiet, a wieczór zakończymy spaniem u Sebastiana Olejka. Ponieważ była sobota miałam od siebie autobus już o 20:35 więc w Krakowie byłam już po 21 i miałam mnóstwo czasu, zgadałam się więc z Martą, która piła akurat kawę z koleżanką na Brackiej i podeszłam do nich. Chwilę posiedziałyśmy, poznałam jej koleżankę, pośmiałyśmy się, komentowałyśmy stroje ludzi poprzebieranych na imprezy halloweenowe i ja się zebrałam, bo zbliżała się 22:30. Sylwia napisała mi smsa, że spóźni się ok. 15 minut więc nie musiałam się spieszyć, szłam spokojnym tempem, mijając roześmianych ludzi, wybierających kluby do zabawy, śmiałam się z przebrań (ludzie są bardzo kreatywni jeżeli chodzi o przebieranie się) i szłam Szewską pod Bagatelę. Na miejscu byłam już o 22:32 i musiałam jeszcze chwilę poczekać. Nie spodziewałam się tylko, że przyjdzie mi czekać do 23:11, kiedy Sylwia wreszcie się zjawiła, bo wcześniej nie mogła wyjść z pracy. Stałam pod tą Bagatelą i czułam się jak idiotka, bo w CK Browarze bawiło się mnóstwo ludzi i co chwile te same twarze wychodziły na papierosa, a ja wciąż tam stałam, w skórzanej sukience i czułam, że ludzie muszą myśleć, że czekam chyba na jakichś klientów skoro stoję i stoję, a nikt nie podchodzi. Szlag mnie trafiał, bo gdybym wiedziała, że to wszystko tak wyjdzie to przyjechałabym ostatnim autobusem ze Smardzowic, a nie koczowała w mieście czekając na tą spóźnialską. W końcu jednak przyjechała i poszłyśmy do Oczka celem zakupu przezroczystego płynu, papierosów i czegoś słodkiego. Znalazłyśmy sobie milutkie miejsce na Plantach, przelałyśmy wódkę do Pepsi i obserwowałyśmy dziwnych ludzi na Plantach (których tam nie brakuje), rozmawiając przy tym o facetach, komentując naszych byłych partnerów i przelewając co chwila płyn ze szklanej butelki do plastikowej. W końcu w dobrych już humorach ruszyłyśmy na Plac Szczepański, skąd poszłyśmy do Krzysztoforów, a tam.. niespodzianka.. wjazd 25 zł! Stwierdziłyśmy z ogromnym żalem, że to za dużo jak za samo wejście do klubu, jeszcze szatnia, jeszcze jakieś picie i będziemy musiały chyba wyprzedać biżuterię, żeby się dobrze zabawić. No i podreptałyśmy do Inblanco, które jest blisko i, w którym na bramce stoi Przemek M., który zapytał mnie z kim przyszłam, na co kiedy odparłam, że z koleżanką, zapytał o Darka, jak mu powiedziałam, że mnie zostawił miał oczy jak 5 zł, stwierdził, że musi chyba do niego zadzwonić i go ‘op.dolić’ i, że przecież już się kilkukrotnie rozchodziliśmy, poinformowałam go, że nigdy nie było jak teraz i sprawa zakończona. (Szkoda Przemek, że masz żonę ;))))) Szczęścia do facetów nie miałyśmy, podbijali do nas sami obcokrajowcy i to w dodatku w pedalskich ubrankach, rurki, pokręcone włoski na żelu i koszule z wywiniętymi kołnierzami. I co lepsze, bajerkę zaczynali: „I`m a lawyer, I`m from Spain”. Dla mnie może być nawet z Antarktydy i może być Billem Gatsem, ma wyglądać jak mężczyzna. Sylwia jakoś bardziej potrafiła się do tych facetów przekonać, dla mnie chyba jest za wcześnie, każdy gracz to dla mnie jakoś wróg i nie miałam ochoty tańczyć z nikim. W końcu mignęła mi jakaś znajoma twarz: Dawid Gołębiowski. Poznałam go z Sylwią i.. zaiskrzyło :) Od tej pory bawiliśmy się już wspólnie. Dawid chciał nas namówić, żebyśmy pojechały z nim do akademika i tam spały, ale Sylwia była już umówiona z Sebastianem na nocleg i nie chciała się wystawiać, zwłaszcza, że Sebastian na nas czekał. Około 3 wyszliśmy z Inblanco, naszym celem ponownie stały się Krzysztofory. Wejściówka dalej była płatna więc poszliśmy na Rynek do sklepu i chcieliśmy pomyśleć, co robić dalej. Staliśmy i zastanawialiśmy się, Sylwia i Dawid mizdrzyli się do siebie, zadecydowaliśmy, że Sylwia idzie pogadać z bramkarzem z Krzysztoforów, czyli podejście numer trzy, bo kto normalny bierze o 3 rano jeszcze za wstęp do klubu. A jednak, brali ;) powróciliśmy więc na Rynek, żeby dalej przemyślać sprawę i staliśmy dłuższą chwilę, aż w końcu zabolały mnie nogi i poszłam w kierunku ławek. Państwo wpatrzeni w siebie doszli do mnie po chwili i za naszą ławeczką pojawił się jakiś koleś, który wyciągnął z kurtki 2 piwa w kuflach!! Nie wiem, gdzie i jak on to ukrył, że pomimo stanu wskazującego doniósł te piwa, nie wylewając ich. Zapytałam go skąd przyszedł, chodziło mi o knajpę, a koleś zaczął opowiadać o… zwiedzaniu Krakowa… Wykład dotyczył tego, jak ludzie zwiedzają Kraków, a jak powinni, tzn. on zwiedza najlepiej, on już inaczej, a ja zwiedzam źle :) nie wiem skąd te wnioski i jak teraz o tym piszę i przypominam sobie jego śmiertelnie poważną minę to się śmieję sama do siebie. W każdym bądź razie dobrze się czasem dowiedzieć od kogoś obcego, że nie potrafi się zwiedzać; do zapamiętania: „tu nie chodzi tylko iść i patrzeć, to nie tak, ja tu już tyle jestem, idę i nie patrzę, o tu Sukiennice, ja patrzę inaczej, te Sukiennice, Kościół, no inni tylko idą i patrzą, ja już trochę tu jestem i inaczej na to spoglądam”. Generalnie, nie tylko ze względu na stan i późną porę - nie ogarniałam. Kiedy z Wieży Mariackiej hejnalista zaczął grać hejnał uświadomiłam sobie, że jest przecież noc, kiedy zmienia się czas i, że nie jest 4 tylko 3, a to tym bardziej nie pora na powrót do domu. Zostaliśmy więc na ławce, a nasz nowy kolega dalej prawił nam o zwiedzaniu krakowskiego rynku. Po chwili dołączyła się do nas grupka Amerykanów, śmieszni faceci, którzy chyba sami nie wiedzieli, czego tu szukają, ale nowe znajomości – czemu nie! Żeby nie było nudno, po chwili dołączył do nas Pan Andrzej, czyli.. klasyczny żul :) Może nie taki klasyczny, bo co prawda głowa rozbita, szwy wystawały, ale nie śmierdział, był czysto ubrany a buty miał białe jak śnieg! I pan Andrzej mnie upatrzył sobie jako cel swoich zwierzeń. I siedzieliśmy sobie: Amerykanie, chłopak od zwiedzania i Pan Andrzej, który opowiadał o sobie, całował moją rękę milion razy (dobrze, że wzięłam rękawiczki) i powtarzał wszystkim, że ja to jestem wspaniała kobieta. On jeden od razu się na mnie poznał! Siedzieliśmy tam wszyscy z godzinę i dobrze bawiliśmy się w swoim towarzystwie, chociaż każdy gadał coś innego, każdy o czymś innym i do kogoś innego. Ja i pan Andrzej trzymaliśmy sztamę! Jakiś czas później doszli do nas Włosi i zrobiło się już zupełnie międzynarodowo. Z Włochami jednak nie gadałyśmy, Włosi zajęli się Amerykanami. W tym samym czasie poczułam, że ktoś się na mnie z tyłu pokłada, okazało się, że jakiś koleś urządził sobie drzemkę na ławce, wybierając akurat miejsce, gdzie siedziałam i zrobił sobie z moich pleców poduszkę. Wstałam i chciałam mu powiedzieć, że no halo, że ja tu siedzę, ale nie dało się go ruszyć i musiałam na siłę siąść, on coś niewyraźnie burknął pod nosem i spał sobie dalej. Nasze grono było już całkiem pokaźne, by po chwili dołączyło się jeszcze dwóch facetów, tym razem Polaków, ze Śląska. Daniel i jego kolega. Danielowi włączyła się chyba opcja podryw, a na moje każde fuknięcie, żeby spadał twierdził, że lubi takie niedostępne. Niedostępna raczej nie byłam, bardziej wkurwiona, że jakiś obcy koleś mnie przytula, czego nienawidzę i przysięgam, że jeszcze chwila, a byłabym mu przyłożyła. Było już w końcu po 4 kiedy nasza wesoła ławeczka wzbogaciła się jeszcze o 3(!) osoby, tym razem kolegów Dawida, z których jeden wyciągnął sobie torebeczkę i zaczął sobie skręcać jointa. Tak, na środku Rynku, przy tysiącu kamer, obok Komisariatu i wśród 100 patroli na godzinę. Na relaksie, bez nerwów, poprosił mnie żebym mu posypała i siedzieliśmy sobie paląc jointa. Prawie 5 rano, dookoła same pijane osoby, Pan Andrzej całujący moją rękę 100 razy na sekundę, powtarzający wszystkim, że jestem wspaniała, do tego wynaleziony w torebce Tyskacz, jabłko, również znalezione w torebce i róża od Daniela, którą kupił mi od wierszokleta, o którym kiedyś już tu wspominałam. Jakoś po 5 towarzystwo zaczęło się zbierać do domów więc i my postanowiłyśmy, że najwyższa pora już wracać, bo w końcu rano jakoś trzeba wstać. O 5:03 siedziałyśmy już w tramwaju na Bronowice i chwilę później byłyśmy już w mieszkaniu u Sebastiana. Zastanawiałam się jak we trójkę zmieścimy się na małej wersalce, pod jedną kołdrą i na jednej poduszce, ale jakoś się udało i przed 6 zasnęliśmy. Obudziłam się o 9 cała gorąca i.. wyspana. Z dalszego snu nici. Przyszedł czas na śniadanie, a z Sebastianowej półki uśmiechało się do mnie Martini Rosso. Nie spodziewałam się, pierwszym posiłkiem po takiej nocy będzie łyk Martini, ale smakował wspaniale! Sylwia przegrzebała lodówkę Sebastiana i znalazła w niej jakieś szprotki, które zjedliśmy ze świeżą bułką. Nic od dawna mi tak nie smakowało. Śniadanie mistrzów. Boski smak. Choć to tak niewiele. Po 12 zebrałam się na autobus i po 13 byłam już w domu. Pogoda była piękna, mój weekend był lepszy niż mogłam sobie to wyobrazić i liczę na tysiące jego powtórek. Wieczorem dostałam od Sebastiana wiadomość na facebooku:

Wtorek                    Sebastian

Myślisz, że mogę Cie dodać do listy dziewczyn z którymi spałem?;]
Będziesz miała numerek 2;]

Jednocześnie muszę dodać tu moje małe przemyślenie: z Darkiem przeżycie takich chwil nie byłoby możliwe. Jednak impreza z ludźmi, którzy są nastawieni tylko na zabawę jest zupełnie inna, chlejesz, jarasz, nie martwisz się o nic, nie kontrolujesz czasu i nie musisz przejmować się tym, że twoje znajome małżeństwo właśnie się kłóci :)



~ Poniedziałek był tragiczny, przynajmniej do południa, bo z okazji zbliżającego się okresu i szalejących hormonów miałam paskudny humor. Na tyle, że płakałam Rafałowi na gg, że tęsknię za Darkiem, że nie mogę się pogodzić z tym, że on przestał mnie kochać. Zupełnie nie wiem skąd to rozklejenie, ale płakałam jak głupia, łzy leciały mi ciurkiem i nie mogłam się uspokoić, w domu żadnego koniaku i musiałam pić haustami szampana, żeby szybko poprawił mi się humor. Po chwili uspokoiłam się zupełnie, ale zły humor pozostał. Nie umiem tego wytłumaczyć, bo na co dzień raczej nie myślę o tym, a już na pewno nie psuje mi to humoru! Dobrze, że był ten Rafał i „wyczytał” moje żale. A ja dziś w dalszym ciągu nie potrafię się zrozumieć, skąd to załamanie, ale chyba rozkleiła mnie trochę piosenka Kayah „za późno”, której słuchałam, dołując się jeszcze bardziej. Dziś śmieję się do siebie, że zapijałam smutki szampanem, który zwykle służy do radosnego oblewania.



~ Wtorek spędziliśmy w Zembrzycach i była tak piękna pogoda, że moja chęć do życia wzrosła, chociaż humor miałam jeszcze trochę wczorajszy. Na cmentarzu tak pięknie świeciło słońce, że nie dość, że nałapałam jego promieni to jakoś tam wystałam, bo przyznaję, że na msze nie chodzę i raczej mnie nudzą, zwłaszcza, że kazanie było zupełnie o niczym i do niczego i nie było nawet czego posłuchać. W każdym bądź razie słońce uczyniło z tego dnia radosne święto, czyli takie, jakie powinno być.



~ Poszłam dziś na zakupy, chciałam kupić mozarellę i figi, żeby w końcu przyrządzić jakiś łakoć z listy potraw do przygotowania i przy kasie miałam strasznie dziwną sytuację. Kasjerka czekała jeszcze na zapłatę mojej poprzedniczki i wzięła do ręki moją kulkę mozarelli i.. zaczęła się nią bawić jak gniotkiem. Ja pierdole. Stałam tam i patrzyłam się, co ona robi, przecież ja to mam jeść, a ta dalej sobie to gniotła i gapiła się przy tym tak dziwnie na mnie, że aż zapytałam, o co jej chodzi, na co w odpowiedzi usłyszałam, że o nic i dalej się gapiła. Ludzie to dziwni są.

~ A chwilę temu znów zadzwonił do mnie Darek, chciał żebym przesłała mu maila, którego wysłałam do biblioteki, bo w odpowiedzi na mojego e-maila napisali, że on jako osoba pełnoletnia sam odpowiada za swoje zobowiązania z biblioteką. I całe szczęście, dla mnie ta sprawa jest już zakończona. Ale przegadaliśmy znowu 40 minut. Tęsknię, nie tęsknię?





Uwielbiam ten kawałek!