Floriańska, 08 XII 2012

~ Mam półroczny wódkowstręt i ogólny alkowstręt na najbliższe dni. W czwartek po wielkich zawirowaniach jednak wybraliśmy się na imprezę (pominę fakt - 11 rano, Darek dzwoni i się wydziera, 17:50 - Darek dzwoni, jak gdyby nigdy nic pyta: umawiamy się dziś? bez komentarza. Impreza 4osobowa - Sylwia, Darek, Bujak (kulawy) i ja. Miejsce: Diva. Po wejściu do klubu okazało się, że jest tam właśnie impreza mikołajkowa AWF w związku z czym jako studentka mam zniżki. I tak: piwo 7, tacka szotów (12) 15 zł. Początkowo siedzieliśmy w tej Divie tylko z Darkiem i po dwóch tackach byliśmy już wkurzeni, że wciąż jesteśmy trzeźwi więc dobiliśmy piwem. Najpierw wpadł Bujak i czekaliśmy już tylko na Sylwię, która przyszła i zamówiliśmy sobie wszyscy piwa. Dodam, że Bujak oo kulach, przyjechał samochodem pod sam klub (ścisła strefa parkowania, wjazd bez zezwolenia niemożliwy), dodatkowo nie ma prawa jazdy, które mu kilka dni temu zabrali i jeszcze popijał z nami piwa. Ciągle było mało więc zamawialiśmy kolejne tacki, żeby później wyruszyć na parkiet. Po godzinie Piotrek powiedział, że się zbiera, ale najpierw pójdziemy coś zjeść, a później zaproponował nam, żebyśmy poszli na Wielopole, gdzie rzekomo miał się odbywać pogrzeb zamkniętego Kitschu, w którym jakiś czas temu zawaliły się schody. Pojechaliśmy jednak najpierw coś zjeść, padło na kebab pod Bagatelą. Kebab jadło się już dość ciężko - byliśmy pijani. Piotrek pojechał, a my stwierdziliśmy, że idziemy na to Wielopole, ale najpierw wypijemy jeszcze flaszeczkę. Z Sylwią byłysmy już nieźle zrobione, zwłaszcza, że jej zachciało się siku i poszła w krzaki pod teatrem Słowackiego, gdzie jest kamera na kamerze i, gdzie krzaki są tak niskie i mało gęste, że wszystko widać. A ja kretynka poszłam za nią. Dobrze, że nie posikał się jeszcze Darek - ze śmiechu. Po wyczerpującej podróży i skończonej flaszce byliśmy już ostro porobieni, a okazało się, że na Wielopolu są... pustki. Nie pamiętam już jak to się stało, ale weszliśmy na temat palenia skręta i.. Darek powiedział, że spoko, że jak sobie załatwimy to mogę sobie zapalić. Po CZTERECH latach bycia razem pozwolił mi zajarać jointa!! Niestety, było już ok. 1 i Sylwia nic nie załatwiła a wtedy... zaczął dzwonić Darek. I niestety, też nikt nie mógł już załatwić, a Bujak się wystraszył jak mała dziewczynka i powiedział, że dziś już nic z tego nie będzie. Ale byłam w szoku - Darek zaproponował mi, żebym sobie zajarała. Taka okazja się już chyba nie powtórzy :)) znudzeni poszliśmy jeszcze na rynek i wstąpiliśmy do Fausta, gdzie.. nastąpił mój koniec i zwróciłam w toalecie połowę zawartości żołądka, po czym padłam na stole i prawie zasnęłam, ale obudził nas ochroniarz, że za 15 minut zamykają, a w dodatku zaraz zaczęła się awanturować sprzątaczka, że zarzygałam kibel, co to ma znaczyć i w ogóle, sodoma i gomora. Sorry, wstyd mi, ale gdzieś musiałam zwymiotować, a ona od tego jest, żeby sprzątać. Wyszliśmy stamtąd i stwierdziliśmy, że idziemy do domu. Idziemy to złe słowo, bo ja już ledwie trzymałam się na nogach, przysiadłam więc na ławeczce i... zwracałam kolejne porcje zjedzonych tego dnia posiłków, niefartem - na swojego buta. Porażka x 2 - rzyganie na Rynku, jak najgorszy żul. Jakimś cudem doszliśmy na Zbożową, bo o jechaniu do Domki w tym stanie nie było mowy, wiedziałam, że nie dam rady, a u Darka mieliśmy wstać z samego rana i nie budzić jego, jeszcze śpiących, rodziców. Przyszliśmy do tego domu, już prawie się kładliśmy i.. Julia dała popis po raz trzeci. Tym razem przez okno. Na zewnętrzny parapet, na sznur od bielizny sąsiadki, na parapet sąsiadki z dołu, na chodnik. Ja pierdolę. Wstyd mi, wstyd. Ale trudno. Darek dał mi woreczek, bo przecież nie mogę mu zrobić obciachu i wymiotować za okno, bo wszyscy zaraz będą wiedzieć, z którego to okna. Woreczek bardzo mi się przydał, niemal natychmiast zaraz. Padłam w końcu do łóżka, było jakoś po drugiej, o 6:05 mieliśmy mieć pobudkę, a ja czułam się jak gówno i byłam ultra porobiona. Rano obudził nas budzik, ale nie byliśmy w stanie wstać od razu. Czułam się względnie ok, wiadomo, że szumiało mi w głowie, ale nie miałam zawrotów. Darek poinformował mnie, że za 11 minut wychodzimy z domu, a ja nie wiedziałam nawet co się dookoła mnie dzieje i jak mam się ubrać i ogarnąć tak, żeby wyjść za te 11 minut. W końcu jakoś się ubrałam, porwałam z szafy Darka koszulkę, którą włożyłam sobie w matki, żeby mi było ciepło w plecy, zmyłam rozmazany makijaż, który i tak był jeszcze na rzęsach i ubrałam kurtkę, a w międzyczasie wpadł Darek, że JUŻ wychodzimy!! Przy samochodzie, z którego on miał wziąć jakieś swoje narzędzia stałam jeszcze w dobrym stanie, zastanawiając się, jak wytrwam w autobusie i bojąc się, żeby nie zwymiotować na stojących obok pasażerów, pora była dość wczesna, ale przed 7, czyli wszyscy jadą do pracy. Okazało się, że Darek miał jakiś sok, który mi dał. Zimny jak cholera, ale był pyszny. Ten tymbark chyba uratował mi życie, a w każdym bądź razie moją podróż 159. Na przystanku miałam wrażenie, że wszyscy na mnie patrzą z odrazą. Nic dziwnego, musiałam jeszcze pachnieć tą wódką, buty miałam tak brudne, że wstyd było mi w nich w ogóle stać, a dodatkowo makijaż, a w zasadzie jego resztki, dawał wiele do życzenia. W końcu nadjechał autobus... prawie pusty. Całe szczęście, bo czułam się okropnie i wciąż nie miałam pewności jak zniosę tą podróż. Zimny Tymbark trzymał mnie jakoś w kupie, czułam się znośnie i nie kręciło mi się w głowie ani nie chciało wymiotować. Teraz już wiem, że byłam po prostu jeszcze pijana. Dotarłam na osiedle i do mieszkania Mazurków i padłam do łóżka z nadzieją, że po obudzeniu się będę czuła się ok. Moja nadzieja niemal zgasła, bo... nie mogłam zasnąć, mimo najgorszego w świecie samopoczucia, że dzień będzie bardzo ciężki. Zadzwonił jeszcze Darek, który był już w pracy, a mnie zrobiło się go niewyobrażalnie żal, bo ja nigdzie nie wysiedziałabym 8 godzin tego dnia, choćby mnie rozrywali. W końcu zasnęłam i budziłam się jeszcze kilkukrotnie, ale na szczęście zawsze szybko udawało mi się zasypiać. W pewnym momencie obudził mnie telefon od Dominiki, która poszła zaprowadzić Daczka do przedszkola, co miałam zrobić ja. Przeprosiłam ją i powiedziałam, że po prostu nie byłabym w stanie i poprosiłam, żeby kupiła mi alka seltzer. Krzyknęłam do Pawełka, co robi, poszłam zobaczyć, a moje misiątko siedziało sobie grzecznie i oglądało książki. Kocham tego dzieciaczka :) Szybko jednak musiałam porzucić błogi widok Pawełka na widok zlewu, bo zaczęło mną szarpać. A rano tak dobrze się czułam, byłam szczęśliwa, że nie mam zawrotów głowy, że nie chce mi się wymiotować i daję radę. Teraz wiedziałam, że jak tylko wstanę i będę chwilę w pionie źle będzie się to dla mnie kończyło. I tak kończyło kilkukrotnie. Kółeczko się zamykało - spanie - wymiotowanie - spanie - wymiotowanie. Dominika śmiała się ze mnie, dała mi 2KC, alka prim i cierpliwie znosiła moje wymiotowanie. 2KC zwróciłam po następnej pobudce i to było chyba najgorsze wymiotowanie rano: rozpuszczona, spieniona tabletka o drażniącym smaku i wymiotowanie tak, że dusiłam się tą pianą i brakiem powietrza. Ostatni raz jadłam to gówno. W końcu po dłuugim spaniu musiałam wstać i coś zjeść, bo minęła już kilkunasta godzina bez jedzenia. Nie wiedziałam nawet co zjeść więc na pierwszy rzut poszedł banan. Bałam się, że to będzie tragiczny wybór, ale na nic innego nie mogłam patrzeć. Alka prim zaczął widocznie działać, bo mimo zawrotów głowy nie wymiotowałam już. Po jakimś czasie, który minął od zjedzenia banana przyszedł czas na pączka. Wiem, że pączek jest niesamowicie ciężkostrawny, że to kiepski wybór i rzeczywiście - skubnęłam go tylko kilkukrotnie, ale zawsze miałam coś w żołądku, co było miłą odmianą po wymiotowaniu zaraz po wypiciu nawet łyka wody. Dzień jakoś zleciał na próbie powrotu do żywych, co wyjątkowo mi się nie udawało, ale koło 15:30 postanowiłam się już zbierać, bo miałam busa o 16:35 z Kleparza, a wiedziałam, że będą korki. W autobusie też nie byłam w stanie jeszcze założyć słuchawek na uszy, mimo, że towarzyszą mi one zawsze i, że bez muzyki nie wyobrażam sobie przejścia nawet 10 metrów. Teraz nie mogłam nawet złożyć swoich myśli do kupy, nie mówiąc o dostarczaniu mojemu mózgowi jakichkolwiek bodźców niż te zewnętrzne, konieczne. Wiedziałam, że będą korki, spodziewałam się ich, ale.. nie wiedziałam, że AŻ takie. W autobusie umierałam już z głodu, co potęgowało moje i tak już najgorsze samopoczucie, z braku jedzenia znów zaczęło kręcić mi się w głowie i nie mogłam już wytrzymać, zaczęła boleć mnie głowa i zaczęłam reagować na każde, nawet najmniejsze drganie autobusu. A pech chciał, że 169 akurat jechało stare. Na Kleparzu byłam parę minut przed 17 więc już dawno po 16:35 i dawno po odjeździe busa, kolejnego miałam o 17:35 więc postanowiłam kupić coś tylko szybko do jedzenia, kupić Pepsi, żeby dać mojemu żołądkowi ukojenie nią i zadzwonić do taty, żeby po mnie wyjechał. Po przemyśleniu wszystkiego, co mogłam wtedy zjeść wybór padł na jabłko. W chwili kiedy usiadłam na przystanku i zaczęłam jeść to jabłko świat zwariował. Czułam jakbym jadła życie, jabłko miało jego smak i zapach, każdy mój kubek smakowy, obojętny do tej pory wariował, a ja nagle stałam się na powrót, na krótką chwilę panią mojego ciała, które wreszcie mnie posłuchało i zaczęło swoje normalne funkcjonowanie. Boże, to jabłko było cudowne! Zwykłe jabłko, smak, jakich jadłam miliony do tej pory, ale było tak pyszne, że jadłam, jakby to był mój pierwszy posiłek po ostrej głodówce. Błogie uczucie trwało tylko chwilę, mój organizm zaraz przypomniał mi, że mam potężnego kaca. W dodatku było mi potwornie zimno, a była dopiero 17:05. Na domiar złego, przy każdej próbie połączenia z domem, jakaś miła pani z telefonu informowała mnie swoim wkurwiającym głosikiem, że połączenie nie może być zrealizowane z przyczyn niezależnych od operatora. Tak więc nie pozostało mi nic innego jak tylko cierpliwie czekać na tym zimnie, kiedy przyjedzie bus i zawiezie mnie do domu. Magiczna chwila nadeszła. Tylko pół godziny dzieliło mnie od bycia w domu, od mojego łóżka i zupy Mamy. Dotarłam i okazało się, że jest... rosół! Najlepsza zupa, jaką mogłam sobie w tym dniu wymarzyć. Prysznic też był cudowny, gorąca woda spływała po moim ciele, od momentu zjedzenia jabłka na Kleparzu czułam się już całkiem nie najgorzej, a prysznic sprawił, że brud nocy, który czułam na sobie zniknął. Później nie myślałam o niczym, nie robiłam nic. Poszłam prosto do łóżka. Dzień zbliżał się ku końcowi, a ja byłam szczęśliwa, że jakoś go przeżyłam, z nadzieją, że jutro wstanę i znów będę jak nowa. Żal mi było Darka, który tego dnia miał jeszcze fuchę, a jeszcze później zadzwonił do niego Bujak i wyciągnął go na kolejną, tak, że on zakończył swój dzień grubo po północy. W końcu, po całym dniu, zmęczona próbą przeżycia tego dnia, trzymaniem się jakoś pionowo, zmęczona moim organizmem i wymiotowaniem, niedospana zasnęłam, z nadzieją, że sobota będzie znośna. Na szczęście była. I tylko piłam jak szalona Colę, ciągle chciało mi się pić :))

~ Mamy zajebistą zimę - jeździłam dziś na rolkach przez godzinę, w sypiącym śniegu i zasypanej drodze. Takiego grudnia nie było jeszcze nigdy, ciepło jak wczesną wiosną, śniegu nie ma i warunki są takie, że można jeździć na rolkach, rowerze, motorze etc.

~ Sobota w domu jest do dupy, zwłaszcza, kiedy Darek jest 18 km ode mnie.

~ Powoli zbieram się do spania, bo jestem jeszcze zmęczona, ale muszę przyznać, że te wieczorne rolki dobrze mi zrobiły. Następnym razem muszę ubrać tylko czapkę, bo kaptur mi przeszkadzał, a teraz czuję, że głowa mi przemarzła. Brawo, Juleczko. 

 ~ Piiiić mi się chce!!