(Kto poleci coś lepszego niż photobucket, który strasznie niszczy jakość zdjęć?)

~ To co działo się w grudniu pozostanie chyba przeze mnie nieopisane, w zasadzie nic wielkiego się nie wydarzyło, ale nie mam już siły/serca patrzeć wstecz i wytężać umysłu do przypominania sobie, co też miałam tu zapisać, a tego nie zrobiłam. Zacznę chyba czystą kartkę, z tymi tylko kilkoma, nielicznymi strzępkami myśli, które plątają się po moich półkulach i, o których pamiętam, że miały miejsce. Bez chronologii, niepoukładanie, chaotycznie. Ale coś o tym ostatnim miesiącu roku będzie.

~ Pojutrze Wigilia, wciąż trudno mi w to uwierzyć i wciąż nie obudziłam w sobie fajerwerków, które biłyby po moim ciele, że to już ten magiczny, kolorowy okres. Z przykrością muszę stwierdzić, że niestety chyba magia świąt umarła we mnie na zawsze, wewnętrzne dziecko, które na myśl o świętach widziało oczami wyobraźni lampki, kolorową choinkę i polukrowane ciastka zostało zastąpione widokiem odkurzacza, szmatki do kurzu, zmęczonymi widokiem kuchennego zegara wybijającego 3 w nocy oczami. Święta straciły swą bajkową moc na rzecz realistycznych porządków i przygotowywania miliona (zbędnych) potraw. Co nie oznacza jednak, że Boże Narodzenie jest już dla mnie tylko szarym widokiem sprzątania, ale radość z kolorów ginie pod zmęczeniem przygotowaniami. Nie znoszę tego gotowania i sprzątania na siłę, tego, że ciągle coś jest jeszcze przede mną i mam coś do zrobienia. Lubię już porę spokoju, zapachu waniliowych świeczek, choinki i kolęd w uszach. Lubię wigilijne czytanie fragmentu Biblii, lubię atmosferę Pasterki i lubię to, że całą rodzinę mam blisko siebie. W tym roku po raz pierwszy będę mieć jeszcze Anię i Krysię. Bardzo mnie to cieszy, to jest już ta magia, ale na myśl o najbliższych godzinach chcę wymazać święta z kalendarza. I karpie też chcę ze świąt wymazać.

Miałam się przygotowywać inaczej, miały być świąteczne kiermasze, gorący grzaniec galicyjski i kolędowanie na Rynku z Krakusami, miał być smaczny barszczyk i świąteczna kawa w jakiejś miłej kawiarni. Zachwycanie się udekorowanym miastem i słuchaniem parkowej, grającej fontanny. Może uda się jednak za rok? A może za dwa?

Jedno wiem na pewno. Święta, które ja będę przygotowywać będą skrajnie inne. Owszem, będzie bardzo rodzinnie i ciepło, będziemy jedli i pili grzane wino, śpiewali i moje dzieciaki nie będą mogły doczekać się pierwszej gwiazdki. Ale ja nie dam się zwariować przygotowaniom, nie będę zamęczać się w kuchni – są restauracje, w których można zamówić barszcz z uszkami czy kutię, karpia oczywiście nie będzie (dzięki Bogu Darek też nie lubi), a ja spędzę w kuchni tylko tyle czasu ile będzie konieczne. Na moim stole nie będzie miliona potraw, będzie kilka tych najbardziej świątecznych, część z nich przygotuję sama, część zamówimy, część przygotuje ktoś z rodziny. W kuchni będzie pachniało świętami: skórką pomarańcza, czerwonym barszczem, cynamonem, masą makową, miodem i imbirem. W piekarniku będą piekły się krokiety, na stole obok będzie się studził lukier do polania ciasteczek, a z kieliszków będzie unosić się zapach wina z korzenną nutką. Mam wrażenie, że z roku na rok ludzie zaczynają traktować ten wyjątkowy okres roku jako czas, kiedy najważniejsze jest jedzenie i prezenty. Nie wiem, skąd w nas takie konsumpcyjne podejście do życia. Ja podczas Świąt będę starała się chłonąć wolny czas z moją rodziną, niesamowitą atmosferę i będę korzystać z wolnego czasu. Nie potrzeba nam 12 ogromnych potraw, 10 000 pierników, makowców i babeczek i 300 godzin spędzonych na przygotowaniach do Świąt. Chodzi o to, by oczy i dusza jadły, żeby nasze ciało nasiąkało radością, a każda chwila spędzana była z bliskimi. Dlatego uwielbiam już sam moment zasiadania do Wigilii, Boże Narodzenie i drugi dzień Świąt - kiedy już wszystko jest gotowe, nie ma nerwowego krzątania i siedzimy sobie po prostu wszyscy razem. To są prawdziwe Święta.

~ Prezenty choinkowe kupione, jutro muszę jeszcze jechać odebrać zdjęcia i kupić ostatnie kilka rzeczy, których nie zdążyłyśmy z mamą nabyć wczoraj. Wczoraj był w ogóle dzień pod znakiem zakupów i prezentów, chodzenie po galeriach, wyszukiwanie, odstawanie swojego w korkach i przeciskanie się przez tłumy ludzi. W samym korku z Ikea stałyśmy dobre pół godziny, żeby w końcu zrezygnowane stwierdzić, że czego nie udało się kupić dziś, ja kupię w piątek. Najważniejsze (i najcięższe) rzeczy są już w domu.

~ Święta jednak nie będą bez śniegu – nasypało, niewiele, ale jest biało i to na tyle, że ledwie wczoraj wróciłyśmy do domu. Najpierw nie pojechał nam bus, później pięć minut przed planowanym odjazdem naszego autobusu wpadłyśmy jeszcze do tramwaju, żeby zdążyć na pętlę. Biegłyśmy po tym lodzie na złamanie karku, po czym okazało się, że autobus jeszcze nie odjechał, ba w ogóle nie ma go na pętli i nie wiadomo, czy będzie, bo drogi zasypane. Na szczęście jednak przyjechał z piętnastominutowym opóźnieniem i dotarłyśmy do domu. Przy czym prawie wytarzałam się wczoraj w śniegu na chodniku, bo sypało dość mocno, a Mama w ogóle nie znosi zimy i śniegu, wprost nienawidzi, tymczasem musiałyśmy iść jeszcze do Kauflandu, bo ja chciałam kupić czekolady i bitą śmietanę, żeby tam dojść musiałyśmy przejść przez ulicę, gdzie jechały samochody i było dość głośno, ja coś mówiłam do Niej, ale zero reakcji, powtórzyłam i nic, w końcu pytam: „Masz w uszach śnieg?”, na co Mama wściekłym tonem: „W dupie mam śnieg!”. Dobrze, że nie rozwaliłam siatek z zakupami, bo prawie wywaliłam się ze śmiechu.

~ Miałam jazdy w poniedziałek i byłam załamana, po 2 tygodniach przerwy prawie zapomniałam co i jak na drodze, w ogóle nie zwracałam uwagi na światła i przepisy. Niby kilka dni bez auta a już takie złe odzwyczajenie. Do egzaminu muszę przygotować się jeszcze dokładniej. Dostałam już swoje papiery, dzięki którym mogę zapisać się na egzamin i po Świętach pojadę to załatwić. Ciekawe, na kiedy będą terminy egzaminów. Byle zdać teorię przed lutym.

~ Dziś uświadomiłam sobie, że jest już 22 grudnia i chyba jest już najwyższa pora żeby zacząć ogarniać jakieś notatki na uczelnię, bo jakoś na początku stycznia mam już egzaminy i wypadałoby coś na nie wiedzieć. Tak więc po świętach muszę się wybrać ponownie do biblioteki, zrobić zdjęcia książce pana Wiesia Alejziaka i ogarnąć, o co mu chodzi. I jeszcze promocja zdrowia, dietetyka, nowoczesne formy rekreacji, odnowa biologiczna i inne usługi Spa. No, fajnie! A swoją drogą, ile można czekać na wyniki pisanych egzaminów? Bo chyba już dość dawno pisałam, a wyników nie ma, co robią Ci durni wykładowcy tyle czasu?

~ Coraz częściej i coraz chętniej przesiaduję ostatnio w kuchni i pomiędzy półkami supermarketów w poszukiwaniu niecodziennych produktów do niecodziennych potraw. Odkryłam stronę z cudownymi przepisami, swoją drogą, mogłam wpaść na to żeby wpisać adres tej strony wcześniej, bo jest najbanalniejszy na świecie: www.food.com. Miliony wspaniałych przepisów na pyszne potrawy, kombinuję, szukam i denerwuję się tylko, że muszę szukać substytutów połowy produktów, ponieważ nie są dostępne w Polsce albo są na przykład w jednym miejscu w Krakowie. A Darcioch się cieszy, że zrobiła się ze mnie taka kura domowa i, że mam ochotę na gotowanie. Zaznaczę oczywiście, że gotuję tylko wtedy kiedy nie mam do tego przymusu i kiedy mam czas i ochotę, żeby pichcić inspirowana przepisami z food.com.

~ Byliśmy we wtorek w Maciejówce, gdzie zaprosiłam Darka na urodzinową kolację, gdzie serwują najpyszniejszy stek wieprzowy z grilla ze smażonym boczkiem i frytkami i przyszedł do nas jakiś kotek, widocznie właścicieli lokalu, ja oczywiście zaraz się nim zajęłam, a ten skurczybyk ode mnie uciekł i poszedł się łasić do Darka (!), który jak wiadomo nie znosi zwierząt, uważa, że wszystkie zwierzęta z Krakowa powinny zniknąć i nie cierpi czegokolwiek, co ma sierść. W każdym bądź razie ten kotek podszedł do niego i oparł się o jego udo przednimi łapkami i miauknął a Darek z taką obojętną miną do niego: ‘wypierdalaj’ i wrócił do jedzenia. Prawie spadłam ze śmiechu pod stół, bo oczywiście ja wiem, że tak się nie robi i Darek wie, że ja jestem strasznie cięta na te jego komentarze w stosunku do zwierząt, ale powiedział to w taki sposób do tego małego kota, który chciał mu się przypodobać, że nie mogłam się opanować.

~ Zamiast świątecznych piosenek w głośnikach leci u mnie radio dubstep, mało świątecznie, ale od tego „wub, wub, wub, wub” jestem już uzależniona.

~ Prawdopodobnie zabiorę się dziś za czytanie „Imienia róży” Eco, ściągnęłam sobie ebooka, bo skończyłam czytać właśnie „Kolekcjonera dzieci” Sabine Thiesler (taka se) i już czuję głód jakiejś dobrej lektury, a co wybrać, jeśli nie nieczytany dotąd klasyk?

~ W domu ciepło, przytulnie, siedzę koło cieplutkiego kaloryfera, piję gorącą czekoladę, pokój pachnie waniliową i pomarańczową świeczką, za oknem biało, łóżko kusi złotymi lampkami, Święty Spokoju, zostań tu ze mną już zawsze!

Przepis na gorącą czekoladę pitną:

Skład (2 porcje):


500 mleka 3,2 %
100 g czekolady mlecznej
2 laski cynamonu
80 ml bitej śmietany
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki mielonych goździków.


A oto jak to zrobić:
1. Mleko przelewamy do garnka i dodajemy przyprawy. Czekoladę łamiemy na kawałki, dorzucamy do mleka i podgrzewamy na małym ogniu, aż mleko się zagotuje. Pamiętajmy o mieszaniu, żeby się nie przypaliło. Bitą śmietaną ubijamy na gładką i puszystą masę. Laskę cynamonu umieszczamy w kubku i nalewamy gorącego mleka czekoladowego. Na wierzch nakładamy bitą śmietaną. Możemy posypać czekoladą. Podajemy natychmiast!


(przepis z makelifeeasier.com)






Wokalna życiówka Katy: