Śniadanko.

 

~ Mam wrażenie, że tradycyjnie nie dodam nic o Sylwestrze, ale naprawdę - nie chce mi się... Sylwestrowe zdjęcia z poprzednich lat leżą i czekają grzecznie w folderach na dodanie - zgodnie z moim noworocznym postanowieniem utrzymywania wszystkiego na blogu chronologicznie, na bieżąco i bez zaległości, gdzieś, kiedyś, jakoś się tu jeszcze pojawią. Może.

~ Dziś był po prostu piękny wiosenny dzień. Ot taki na początku stycznia. Centymetry śniegu, które leżały jeszcze 01 i 02 stycznia zniknęły, ba! Miałam wrażenie, że oto mamy początek kwietnia, no, może późny marzec. Słońce, małe chmurki na niebie, czyste powietrze. To był cudowny, cudowny, cudowny pod względem pogody dzień. Poproszę więcej takich. Po tak pięknym dniu nie mogło obyć się bez pięknego zachodu słońca, aż mi serce podskoczyło z wrażenie, widząc rozświetloną Nowohucką i tonący w zachodzącym słońcu Kopiec, coś pięknego. Później widok Wisły, widok świątecznej Starowiślnej. Kraków jest przepiękny, najpiękniejszy.

~ Popołudnie spędziłam z Daruchem, życie z nim doprowadza mnie do obłędu, w Sylwestra go nienawidzę, w Nowy Rok kocham, 02 stycznia za nim tęsknię, 03 za nim szaleję. Tradycyjnie przeleżeliśmy w łóżku całe popołudnie, moja pupa i plecy zostały porządnie dopieszczone mizianiem, drapaniem i głaskaniem (gdybym żyła np. w Starożytnym Egipcie miałabym swojego niewolnika tylko do miziania, naprawdę). Mieliśmy wyskoczyć coś zjeść, ale lepszą alternatywą stało się jedzenie, które samo przyjeżdża na miejsce, czyli pizza. Z pełnymi brzuchami leży się milion razy lepiej, proszę mi wierzyć. Swoją drogą, podziwiam siebie, ponieważ wplotłam się dziś w Darka i okręciłam go na miliard sposobów, po czym on... zasnął, a ja, nie chcąc go budzić wytrzymywałam w tej niewygodnej pozycji do jego obudzenia się, chociaż - jak wiadomo - im bardziej myśli się o tym, jak jest niewygodnie, tym bardziej niewygodna staje się nasza pozycja i tym większe poczucie, że "muszę się ruszyć, natychmiast!". Wytrzymałam jednak i nie się nie poruszyłam, co uważam za sukces, bo ja nie umiem się nie ruszać przez 5 sekund. W nagrodę Daruch znosił cierpliwie wszelkie moje dokuczania, które uwielbiam i przy których aż piszczę z radości i zadowolenia, gryzienie, drapanie, szczypanie, tarmoszenie, ciągnięcie, przemieszczanie, wskakiwanie na niego, zamęczanie i tym podobne to moje ulubione zajęcie, zwłaszcza, że słyszę wtedy ten błagalny ton: "Juuuulcia, przestań w tej chwili!", a moja radość staje się wtedy jeszcze większa!

~ O Jezu, przed chwilą z jakiegoś dziwnego rozpędzenia i zaćmienia chciałam napisać "rzyła". Wstyd mi.

~ Daruś mi dziś powiedział, że zmienił mi się brzuszek i jest ładniejszy, taki ładnie już zbudowany! I dodał przy okazji, że jestem już chudzielcem i mam już nie chudnąć. A mój plan jest jednak trochę inny. Tylko jak schudnąć bez żadnej diety, żadnego ruchu, jedząc o 01:31 w nocy i pijąc przy tym Pepsi?

~ Jadąc dziś w autobusie, w okolicy Powstańców Wielkopolskich widziałam dwóch Cyganów i 2 małe Cyganki, nic dziwnego, bo w tamtych rejonach jest ich pełno, ale jacyś tacy dziwni mi się wydali i generalnie: godzina 16, trochę już chłodno, bo to styczeń, a jeden w spodniach dresowych, podciągniętych na wysokość 3/4, drugi z jedną nogawką podniesioną do góry, idą sobie i jeden z nich wdycha coś z torebki, pomyślałam najpierw, że się bawi, za chwilę, że może jest jakiś chory czy coś, ale za chwilę zobaczyłam, że jego kolega też trzyma siatkę przy ustach i sobie z niej wdycha, machając przy tym drugą ręką, jakby właśnie szło jakieś techno i już wiedziałam, że oni... po prostu sztachają się klejem. Spoko. Idąc sobie po ulicy, zajebiście ruchliwej, ćpają sobie jakieś świństwo, przy milionach samochodów i ludzi. ! Wiem już, dlaczego tak nie lubię i boję się Cyganów.

~ Ciekawe jak dziś uda mi się zasnąć, w chwili pisania tej notki jest już 01:51, ja jeszcze nie czuję się ani trochę senna, dziś w nocy udało mi się wreszcie zasnąć o 4 (!!!), jak dziś też będę się tak męczyć to zwariuję.

~ Mam straszną ochotę na patisony...

~ Miałam dziś zacząć uczyć się dietetyki, a oczywiście nie zaczęłam, dlatego zacznę jutro. Już na pewno!





Dzisiejszy, wyżej wspomniany zachód słońca na Nowohuckiej: oczywiście było mi głupio stać na przystanku i robić zdjęcia ulicy więc zdjęcie nawet w 1/10000000 nie oddaje tamtejszego uroku, bo jest za ciemne i w ogóle brzydkie, ale przynajmniej pozwoli mi wspominać tamtą chwilę.

"Klaps w gołą pupę - postrach małych dziewczynek, staje się przyjemnością gdy dorosną."

Mój towarzysz wieczoru, w głośnikach od kilku godzin.