Najbardziej lubię weekendy, kiedy w domu jest nas pełno. Daczki krzyczą i piszczą, wszędzie się pojawiają, by za chwilę zniknąć, psocą, hałasują i śmieją się do nas. Mimo, że czasem ten hałas jest męczący, chwile, w których w domu są Rodzice, chłopcy i Darek należą do moich ukochanych, mam wtedy najbliższe mi osoby obok siebie i czuję bardzo bliski związek z moją rodziną, która czasem przypomina włoską, czasem są w niej burze, ciche dni i chwile, w których wolałabym zamieszkać na drugim końcu świata. Niezależnie od tego, od moich Rodziców dostałam w swoim życiu wszystko, czego mogłam oczekiwać, zawsze uważałam, że naprawdę mam z nimi dobrze, nigdy nie brakowało mi niczego, a kiedy byłam nastolatką nie rozumiałam ich troski o mnie. Do wszystkiego musieliśmy dojść, dojrzeć. Poznajemy się ciągle i cały czas, Tata na swój sposób bardzo o nas dba, choć nie doceniamy tego, jak powinniśmy, On robi dla nas naprawdę dużo. Zbudował dla nas ten piękny, duży i jasny dom. Jest jaki jest, ma bardzo ciężki charakter, ale to Ojciec i zawsze w życiu będziemy widzieć swoje cechy, które przejęliśmy od Niego. Mamę zawsze będę podziwiać za to, jak zachowała się w sytuacjach, kiedy zawodziliśmy ją tak, że pękało Jej serce. Powtarzała wtedy, że nas bardzo kocha. Kiedy byłam w gimnazjum i wynikła cała ta moja życiowa porażka, była obok, mimo, że głęboki wstyd i cierpienie dodało jej zmarszczek i sprawiło, że nie była sobą. Tamto jej zachowanie było dla mnie oznaką Jej siły, pokazem największej Matczynej miłości, niczym nie zmąconej, wiecznej i najsilniejszej. Jest najcudowniejszą Matką świata, niedoścignionym wzorem i ideałem rodzica. Zawsze mogę się Jej wypłakać, wykrzyczeć, zawsze mam Ją obok, kiedy mi tego trzeba.

A chłopcy? To takie iskierki szczęścia i dzieciństwa w naszym życiu, pełna radość, szczyt niegrzeczności i ciepłych uczuć, kiedy kładą swoje małe rączki w nasze dłonie, albo składają buziaki w nasze nosy.

Nie wyobrażam sobie życia bez jakiegokolwiek członka mojej Rodziny, nie byłoby wtedy pełne.

'