W pracy było dziś tak mało czasu na cokolwiek, że o 18:15, kiedy ją opuszczałam czułam już skrajne zmęczenie i głód. Na szczęście po przyjeździe do Darka okazało się, że zrobił pyszny ciepły obiad: makaron z mięsem i sosem słodko-kwaśnym. Mężczyzna gotujący to skarb, mój tego nienawidzi dlatego trzeba doceniać każdy posiłek, który przygotuje.

Po wyjściu z pracy natknęłam się na X,. który właśnie do tej pracy szedł. Mój uśmiech przez następne 20 minut zadziwiał nawet mnie.

Nie czuję się śpiąca, a jestem zmęczona. Nic to, kładę się do łóżka i postaram się zasnąć, bo każda chwila przedłużania niespania to moje niewyspanie jutro. A w pracy muszę dawać 200% z siebie.

PS Ostatnio radość sprawia mi dodawanie częstych, choćby malutkich notek na bloga i widzę, że dodaję niemal codziennie coś nowego, oby tylko utrzymać tą tendencję.