Ostatnią "pełną" notkę napisałam 27 marca. Dziwię się samej sobie, że nie potrafiłam znaleźć ani chwili, żeby napisać choćby kilka słów o chwilach, które miały miejsce w tym czasie. Tyle małych wydarzeń, słów i uśmiechów, które były dla mnie tak ważne, ogrom smutnych momentów, łez, kłótni i wyczekiwania, wydarzeń życia codziennego i rozmów, które stanowiły dla mnie najlepsze chwile dnia.

Dziś, mimo, że dzień był wspaniały, wypełniony miłymi chwilami z Darkiem i informacją, że przyszła akceptacja mojego podania o etat, nadszedł w końcu wieczór. Inny niż spędzany do tej pory od kilku miesięcy. Kurewsko mi smutno, nie mam ochoty na nic i nic mnie nie cieszy. Nie chciałabym mieć w tej chwili nawet Darka koło siebie, chociaż na nowo odkrywam radość z jego towarzystwa i obecności, czego oczekiwałam.

Chyba jednak muszę porzucić mój kiepski nastrój i wziąć się w garść, z losem trzeba się pogodzić, chociaż wiem, że kilka najbliższych dni będzie bardzo nieswoich.

jednak nie, dziś też nic nie będzie z pisania.

może innym razem....

smutno mi