Niemal zapomniałam jak wygląda aktywne blogowanie, od czasu ostatniej notki moja codzienność zmieniła się i żadna ilość słów nie jest już w stanie jej opisać. Tym samym na blogu pozostają strzępki informacji, kilka wyrwanych wersów i kilka notek z szarpanymi myślami. Czarna, pusta przestrzeń, wyrwa w chaotycznej i tak systematyczności, pół roku bez pełnych zdań i słów, które byłyby czymś więcej niż tylko ciężkimi myślami mojej głowy.

Prawdziwym pochłaniaczem czasu jest praca, osiem godzin pełnego etatu na umowę o pracę (fuck yeah!), dwie godziny podróży każdego dnia i zmęczenie, splątane ze znużeniem, brakiem chęci i brakiem czegoś, co motywowało mnie do napisania tu choćby kilku słów o tym, jak wygląda moja codzienność. Nie jestem jednak cała pracą, mam jeszcze na głowie cały wszechświat i miłość, która jest najgorszą suką na świecie i, która sprawia, że wystarczy, by posypało się choć jedno jej ziarenko, a pozytywna energia i nastawienie zmienia się w szare niebo i deszcz z oczu. Małe ziarnko grochu sprawia, że choć pod sobą ma się 12 cudownych materacy, wciąż czuje się niewygodę i dyskomfort.

Otaczało mnie tysiąc zapachów, feeria barw, milion smaków i obrazów. Setki emocji, krajobrazów i codziennych podróży tymi samymi trasami. Towarzyszył słony smak łez, wysokie decybele i chwile, w których serce waliło w oszalałym niemal tempie.

Dotknęłam innych niż Darkowych ust i innego, niż Darkowe, ciała. Dotknęłam nieba i spadłam do piekła. Wyciągałam rękę po jedno, kurczowo trzymając drugie. Łączyłam słodkie z gorzkim, czekoladę z goryczą piwa, wdychałam powietrze nad Wisłą i śmiertelnie bałam się głębokich wód Jeziora Żywieckiego. Paliłam jointa w przypadkowym mieszkaniu i paliłam go sama w środku nocy na środku mojej wsi. Jadłam maliny wprost z krzaka i wybrzydzałam przy stoisku z warzywami na Rynku Dębnickim.

Zobaczyłam Wrocław i zobaczyłam innych mężczyzn. Narysowałam na moim ciele tatuaż i po tysiąckroć myślałam, czy nie zmienić go na prawdziwy.

Zaczęłam myśleć o wyprowadzce z domu.

I odeszłam od Darka.

smak lata to Somersby, zapach to ten rano, w drodze do pracy, znad Wisły i zapach ziół z wieczornej przejażdżki rowerem, kolor lata to kolor słonecznego nieba, muzyką wciąż jest rap, a kartki książek zastąpił Kindle

a czy ja wciąż jestem ta sama?