miałam mężczyznę, który mnie kochał i był wierny, który uważał mnie za ósmy cud świata i planował ze mną swoją przyszłość. miałam stabilizację, wspólne popołudnia, godzinne rozmowy, kiedy tylko ich potrzebowałam i gotów był przyjechać do mnie, kiedy prosiłam. miałam spokój, miałam pełne wsparcie, miałam wspaniałego słuchacza, przyjaciela i kogoś, kto traktował mnie w ten sam sposób.

dziś jestem w związku, w którym nie ma ani trochę szczęścia poza chwilami, kiedy w weekendy budzimy się przy sobie, mam kogoś, do kogo nie mogę nawet zadzwonić w trudnej chwili, bo nasze telefoniczne rozmowy (cudem jest, kiedy trwają więcej niż dwie minuty i kiedy jest ich więcej niż dwie dziennie) są lakoniczną wymianą informacji o tym, co się działo w pracy i jakie są nasze popołudniowe plany, osobne oczywiście. mam kogoś, kto potrzebuje mnie tylko dwa razy w tygodniu, kto nie potrafi mnie wysłuchać, przy kim ciągle muszę zastanawiać się, co jest nie tak i,czy on nie wróci do swojej byłej. mam kogoś, komu nie mogę się nawet wyżalić, bo nie zna moich problemów, kto zawsze pierwszy kończy rozmowę telefoniczną i kogoś, kto nie stara się nawet by było lepiej.

miałam jednak kogoś, przy kim zginęła moja potrzeba miłości fizycznej, przy kim pocałunek i przytulenie było tym, co w zupełności mi wystarczało, kogoś, kto nie potrafił zadbać o czystość w swoim domu i nie umiał ze mną naturalnie rozmawiać o naturalnych potrzebach. dziś mam kogoś, kto jest najbardziej samodzielnym mężczyzną w tym mieście, kogoś, przy kim czuję pożądanie 24 godziny na dobę, kogoś, kto kiedy mnie przytula sprawia, że na tą krótką chwilę jestem szczęśliwa.

ten związek jednak przetrwa tylko wtedy, kiedy zamieszkamy ze sobą lub bliżej siebie, a mnie na przeprowadzkę jeszcze nie stać. więc co, mam wreszcie kogoś, kto swoimi cechami charakteru tak mi odpowiada, ale swoimi potrzebami nie pasuje do moich? ile mogę powtarzać, co mi nie pasuje i jak mi źle? ile mogę mówić i mówić, wychodzić na marudę, której nic nie pasuje?

bliżej niego czułam się wtedy, kiedy nie mogliśmy być razem. a teraz nie wiem, co dalej ani nawet co z tym zrobić.

naprawdę jest mi chujowo.