Zaniedbałyśmy się z koleżanką Paterską, która dyskretnie milczy na temat swojej przegranej w naszym projekcie dodawania codziennie jednego zdjęcia, a i ja straciłam zapał. Droga do pracy wiedzie tą samą trasą, jest pięknie, mijam Wawel, idę bulwarami, spotykam już tych samych ludzi, jednak mój blog nie może stać się tylko urywkami nieba z nad Wisły i tafli jej wody. Chciałabym robić tysiące zdjęć, mam na nie milion pomysłów w pracy, jednak wciąż, co dla mnie niewytłumaczalne, w domu nie mogę wziąć do ręki aparatu i się przełamać, żeby zrealizować choćby jedną wizję zdjęcia.

Zazdroszczę folje, bo widzę, że naprawdę zajęła się porządnie dodawaniem zdjęć, zazdroszczę kyo, bo systematycznie pojawiają się u niej piękne zdjęcia, zazdroszczę Paterskiej, bo światło z jej zdjęć jest jedyne w swoim rodzaju, zazdroszczę Amelii i Kasi, bo mają ostatnio intensywne dni i zazdroszczę innym blogerkom, bo w ich życiu dzieje się ciągle coś. W moim króluje praca i choć weekendy są cudowne, są to wciąż tylko weekendy, a dla mnie - to za mało.

      Przyszła jesień i niestety, wyraźnie da się to odczuć codziennie rano, kiedy zamarzam w drodze na Tyniecką,  pięknie jest, bo nagle otoczenie zrobiło się pełne kolorów i cudownego światła, a pogoda, na przykład dzisiejsza, jest wyjątkowo dobra. W górach musi być dziś przepięknie. Jesień odczuwam i po tym, że wychodząc z pracy o 18 z daleka już widzę zapalone światła Mostu Dębnickiego, co oznacza, że wychodzę, kiedy jest już szarawo, a co dzień zmrok nadchodzi wcześniej. Jednak jak pięknie będzie nadejdzie świąteczny i przedświąteczny okres, Most będzie przystrojony świątecznymi dekoracjami, powietrze będzie pachniało zimą, a światła rozbłyskały w mroku. Do tego czasu w nozdrzach rozpycha się jeszcze zapach jesieni, a przed nami listopad, miesiąc, który nieodłącznie kojarzy mi się z deszczem. Nadchodzi jednak pora grzanego wina i piwa, cynamonu i goździków, kozaków (które ja ubrałam już we wrześniu, tak bardzo za nimi tęskniąc), spadających liści i słuchania wieczorem jazzu, wplątanego w rap.

      Chce mi się już gdzieś wyjechać, innego miasta, jego zapachu i atmosfery, architektury, kwiatów, ludzi i potraw. Może Budapeszt w listopadzie? W końcu szykuje się nam długi weekend, jeśli tylko w pracy pozwolą wziąć mi urlop, bo kiedy zapytałam o urlop między Bożym Narodzeniem a Sylwestrem usłyszałam, że w okresie świątecznym urlopów nie ma. Nie, bo nie. I koniec. Więc tyle korzystania ze świątecznej przerwy. Mimo wszystkich plusów mojej pracy nie ukrywam, że będę chciała ją zmienić. Muszę poważnie zabrać się za poszukiwanie nowej, bo ta nerwowo mnie wykończy, a osiem miesięcy siedzenia w stresie, codziennych nerwach i bez ani jednej przerwy w pracy potrafi zabrać chęci, mimo, że ludzie są w porządku. I całą atmosferę psuje jedna osoba - szefowa. Gdyby nie ona, cała ta praca wyglądałaby zupełnie inaczej, warunki i komfort pracy byłyby zupełnie inne. Nie zanosi się jednak na zmiany więc chyba to ja będę musiała coś zmienić i to naprawdę w niedalekiej przyszłości. W dodatku, pan T wspomina o zamieszkaniu ze sobą po Nowym Roku i będę potrzebować więcej, niż zarabiam teraz. Patrząc na to, jak lecą mi pieniądze z konta zaczynam się zastanawiać jak zacząć oszczędzać. W zeszłym miesiącu wymusiłam na sobie to, żeby zostało mi nieruszone pół wypłaty. Udało się. W tym miesiącu z całych oszczędności + pensji zostało mi do 10 około 350 zł, mimo, że kupiłam sobie tylko buty i ciepły komin. A moja szafa błyskawicznie potrzebuje ratunku, bo półka z zimowymi rzeczami woła o pomstę do nieba. Do kupienia mam torebkę, ciepły płaszcz, kilka sweterków i przynajmniej 3 pary jeansów. Chyba jednak kupno Nikona muszę odłożyć na za 100 lat.

Idę coś zjeść.