Rano na rowerze prawie wyzionęłam ducha, jechało mi się niesamowicie ciężko, każdy tir prawie mnie wywracał, miałam wrażenie, że pedałuję w miejscu. Na szczęście dziś celem było tylko dojechanie do Januszowic, a później przesiadka z dwóch kółek na cztery (a w zasadzie... 12? Ile kół ma bezprzegubowy autobus? ;))

A po przyjeździe zabrałam się za casserole z kurczakiem, ziemniakami i czerwoną fasolą. Wczoraj to danie przyrządził Tomaszewski na obiad, podczas którego gościliśmy jego rodziców. Miód w gębie!

Poza tym zrobiłam popołudniowy obchód ogrodowo-królikowy. Puszka nie jest już na mnie obrażona po kąpieli, którą jej zrobiłam, za to jest piękna i czyściutka. A w ogródku? Niesamowite, ale pojawiają się już pierwsze owoce!

Kadr z Hipnotyzera, dla mnie rewelacyjny, choć film mocno średni.

zapach świeżo skoszonej trawy i burzy

W chwili, kiedy dopisuję te słowa jest już 23:21 i ponieważ dzisiejszej nocy krótko spałam, zamierzam niedługo się położyć. Nie znoszę spać sama, a zwłaszcza ostatnio. Wspólne mieszkanie jest najcudowniejszą rzeczą na świecie, zwłaszcza wieczorami, kiedy wspólnie leży się w wannie, a potem on przytula przed snem. I chociaż fajnie zrobić rodzicom kolację, pogadać z nimi i pobyć w swoich czterech ścianach, tęsknię już do jego ciepłych pleców.