Piękne słoneczniki (podkradzione podczas jazdy na rolkach, ciemną nocą ;))

Idzie chodna jesień i zima, w związku z czym należałoby przygotować organizm przed sezonem chorobowym i dostarczyć mu odpowiednią porcję witamin, żeby wzmocnić jego odpowrność

Tak, tak - a na serio. Tylko dla przyjemności - ananas i banan (przy okazji wypróbowałam nowy blender, chyba się z nim zaprzyjaźnię).

Ostatni dzień lata.

~ Widziałam się wczoraj z Darkiem, którego poprosiłam żeby pojechał ze mną na Tatarską, bo sama nie dałabym rady tam jechać, bałam się wdać w jakąś niepotrzebną pyskówkę i bałam się, że rozkręci się znowu jakaś kłótnia. I z dzisiejszej perspektywy muszę przyznać, że spotkanie go to był błąd. Może ktoś mi powie, gdzie się podział mężczyzna, w którym jestem zakochana? Bo ten, z którym spotkałam się wczoraj zupełnie go nie przypominał, był skrajnie inny. Facet zachowujący się jak cwaniaczek, udający wielkie zadowolenie z sytuacji, jaka go teraz spotkała, z tego, że imprezuje teraz jak szalony, tu popija, tam popija, tu impreza, tu melanż. To jest Darek? Ktoś, kto powtarza ciągle, że nie ma dziewczyny i używa sobie właśnie życia? I powtarza mi cały czas, że mało się uśmiecham, że jestem nerwusem i mam 'wojskowy ton', sam zachowując sztuczny chyba luz, osoba, która NAGLE uświadomiła sobie, że do kobiet nie pasuje przeklinanie czy rozmawianie o seksie.. Albo robiący dziwną minę i komentujący, że 'haha, on zna takie zachowania" kiedy autobus, którym jechaliśmy ostro hamuje i wpadam na niego? Osoba robiąca wrażenie, że traci ze mną czas, że w ogóle nie zależy mu na spędzeniu choćby chwili ze mną. I ogólnie zachowanie typu: jestem taki kurwa boski, że powinnaś lizać mi najki, a ja wiem, że jak tylko skinę ręką wrócisz na kolanach? Jestem rozczarowana i rozgoryczona, czuję, że on moje uczucia ma gdzieś, wobec tego ja również depczę to, co nas łączyło i zaciskam pięści, postanawiając nie mieć już więcej kontaktu z tym człowiekiem. Kiedyś zakocham się w kimś, kto będzie mnie szanował.

~ Paczka kosmetyków przyszła dziś akurat kiedy wstałam z łóżka i pan kurier zobaczył mnie owiniętą kocem z włosami jak snopek siana, boso na drodze przed domem. Ja to mam szczęście z tymi kurierami :D w każdym bądź razie w końcu je mam i przynajmniej poprawiają mi humor.

~ Uwaga, uwaga - wielka chwila nadeszła. Napisałam pierwsze zdania w mojej pracy magisterskiej, a to oznacza, że dalej będzie już tylko lepiej i łatwiej (mam nadzieję).

~ Pojutrze już AWF. To wstawanie mnie skończy, ale przynajmniej znów będę wśród ludzi, z którymi lubię spędzać czas, znów będę się śmiać aż do bólu brzucha i co najważniejsze - nie będę mieć czasu na myślenie o Darku, a tego właśnie mi trzeba najbardziej.

~ Muszę w końcu zadzwonić do mojego instruktora jazdy - pana Marka i umówić się na lekcje. W ogóle tego nie widzę, przecież ja już zapomniałam jak jeździ się autem, wszystkiego trzeba będzie uczyć się od nowa i jeszcze to parkowanie...

~ A teraz już tylko kawka, książki, laptop (mój nieznajomy rozmówca na GG) i dalsze zmagania z historią fotografii. Weno, przybywaj!

- Wiesz jak nazywa się kolesia, który przyznaje, że dla kochanej kobiet zrobiłby wszystko?

- Jak?

- Mężczyzna.

Nie wiem, czy tylko dla mnie te ptaki tworzą kształt serca?

'szłabym teraz przez ściany do ciebie, gdybym wiedziała, że w ogóle istniejesz'

Kobiecy poprawiacz humoru.

Jesteś mną i na zawsze już będziesz

Ten splot, przeszłość wspólna oddzielnie

Przeszliśmy to wszystko dzielnie

Więc nie wątp we mnie

Czuj się pewnie, szliśmy tak gdzieś równolegle

Jesteś mną, obojętność niszczy doszczętnie

Musimy być pewni siebie

Skończymy w piekle lub niebie

Razem, tego jestem pewien

Bo jesteś jak ja, jesteś częścią mnie

Nawet jeśli jeszcze tego nie wiesz, że

Jesteś mną, więc przestań już bać się mnie

Jestem tobą i niszcząc mnie zabijasz siebie

Jesteś mną i nie chcę dla ciebie źle

Jestem tobą i nie wiem kiedy ty nie wiesz

Jedno spojrzenie wystarczy żeby wiedzieć o co biega

I im człowiek jest starszy tym więcej w ludziach dostrzega

To dar, czy na tym polega właśnie przeznaczenie

Lecz człowiek pozna człowieka, wystarczy jedno spojrzenie

Marzenie, pasja to nas w jedność połączyło

Naturalna segregacja to nas wyłoniło

Wspólna sprawa, prawda najzwyklejsza uczciwość

Świeci nam jedna gwiazda, towarzyszy jedna miłość

Różnie było, wiadomo człowiekowi odpierdala

To się skończyło, trzymamy się od tego z dala

Nikt sobie nie pozwala żeby z czymkolwiek nawalać

Dlatego nadajemy wspólnie na tych samych falach

Jak jeden organizm, ranię to jakbym siebie ranił

Też odczuwasz paraliż, jak coś nie tak jest między nami

Każdy robi głupoty, lecz o to w tym tu chodzi

Że mimo, że są kłopoty to umiemy się pogodzić

Czasem jestem ciężki, czasem nie jest lekko

To jestem ci wdzięczny, że umiesz to tak dzielnie znieść to

Czasem jestem zły, czasem w czymś się pogubię

Wtedy nikt, tak jak ty, lepiej mnie nie rozumie

Jakbym stał przed lustrem, też czasami czuję pustkę

Czasem tak jak ty nie wiem czy to wszystko jest słuszne

Jesteś mną, tak chciał los, wiem to

Jesteśmy tacy sami, różniło nas tylko tło

~ Kolejny dzień, w którym do pracy nie zostało napisane ani słowo.

~ Przelewy za zakupy na allegro i za biurko zrobione. Teraz tylko wyczekiwanie kuriera.

~ Miałam wielce oszczędzać, a tymczasem dziś zostawiłam kolejne pieniądze w sklepie ze szmatkami, ale narzutka w kolorze malinowym (!!!) tak mi wpadła w oko, że porzuciłam oszczędności.

~ Chociaż dziś wyjątkowo moje myśli krążyły wokół Darka i tak było kilka chwil, w których zastanawiałam się czy jeszcze ze sobą będziemy. Faceci są skrajnie dziwni, nie rozumiem, jak można z kimś chcieć być i nie chcieć zarazem. I ile może potrwać danie sobie jeszcze czasu?

~ W piątek zaczynam zajęcia i z jednej strony cieszę się, że wreszcie wrócę do ludzi, że będzie znowu tyle śmiechu i fajnego studenckiego czasu, z drugiej strony wstawanie o 6, zima, wyczekiwanie na przystanku, przemoczone buty i niedogrzana uczelnia mnie przeraża.

~ Chciałam dziś kupić sobie kozaki, ale nie było żadnych fajnych. Ze swetrami też lipa. Problem jak co roku, nie mam co na siebie włożyć na jesień.

~ Piszę już takie bzdury, że powinnam to pisanie odpuścić sobie chyba zupełnie.

PS Marzy mi się malinowa listonoszka.

Dzień pod znakiem urwisowania.

Kontrola stanu uzębienia.

Wciąż rozmyślasz.

Uparcie i skrycie.

Patrzysz w okno i smutek masz w oku...

Przecież mnie kochasz nad życie?

Sam mówiłeś przeszłego roku...

Śmiejesz się, lecz coś tkwi poza tym.

Patrzysz w niebo, na rzeźby obłoków...

Przecież ja jestem niebem i światem?

Sam mówiłeś przeszłego roku...

MP-J

~ Pobudka o 9, czyli o godzinie, kiedy czuje się wyspanym, a jednocześnie jest na tyle wcześnie, że dzień jest długi i ma się mnóstwo czasu na zrealizowanie swoich planów.


~ Może dziś w końcu uda mi się napisać kilka słów do mojej pracy?


~ Oglądam właśnie KSW Action więc życzę tylko miłego dnia i lecę dopijać kawkę :)

~ Pisałam dziś coś o pisaniu pracy mgr? To raczej tyle w temacie. Jest już 23:09, ja jestem po dwóch kieliszkach słodkiego, chorwackiego wina, napada mnie melancholijny nastrój, gdzie tęsknię za D. i czytam nieprawdziwe 'kocham Cię Juleczko" od R. Faceci są dziwni a moja głowa, rozstrojona winem, nie chce się tym teraz zajmować. Nie ma też ochoty na przepisywanie rozdziału o historii fotografii z jakiejś mądrej księgi używając wszystkich synonimów, jakie tylko przyjdą mi do głowy.

~ Moje paznokcie znowu powróciły do żółtego odcienia, to tak pożegnalnie do lata i powitalnie do jesieni.

~ Mama stoczyła dziś batalię o swoją szkołę, choć ostatnimi dniami słyszałam coś o emeryturze. Hmmm....

~ Na łóżku znów zawisły lampki w ciepłym, żółtym odcieniu, to tak dla przegonienia smutnych myśli i dobrego nastroju wnętrza, choć dobry nastrój przydałby się dziś mnie. Zwłaszcza teraz.

~ Znów nie poszłam dziś na rolki.

~ Próbowałam zrobić nasadkę na obiektyw, żeby mieć bokeh w kształcie serduszek, ale wyszło jak to zwykle u mnie, czyli nie wyszło.

~ 23:15 a ja najchętniej poszłabym już spać i nie wiem, czy to nie jest najlepszy plan na resztę wieczoru.

W głowie mam (za Katy B):

"If You could please just go away

Leave me alone, yeah, fly away

Into the stars never see your face

It would make my world such a better place

If you could please just..."

Od rana jestem dziś z Pawełkiem, który postanowił podarować mi chwilę wytchnienia i uciął sobie drzemkę, w związku z czym mam chwilę na ogarnięcie się i napisanie czegokolwiek na fotologu, który, mam wrażenie, umiera śmiercią powolną i bolesną, bo każdą notkę, która w ciągu dnia przychodzi mi do głowy mam zamiar napisać wieczorem, leżąc już w łóżku, a jak tylko się położę to moje chęci spadają do zera i stwierdzam, że 'przecież napiszę coś jutro'. Na szczęście właśnie przyszło jutro - mam chwilkę.


Dzień zaczął się od pobudki o 9, przeleżenia do 9:24 w łóżku i powolnego wstawania, a kiedy byłam już w połowie doprowadzania się do stanu, w jakim mogę wyjść na ulicę (czytaj: nałożyłam podkład i puder) zadzwoniła mama, że jest zmiana planów, że zostaję w domu i Dominika przywiezie Pawła do nas, bo Mały jest chory i nie poszedł do przedszkola. W związku z tym moje plany całkowicie się zmieniły, bo przed odebraniem go z przedszkola miałam jechać do banku i wpłacić sobie gotówkę na konto, a później zrobić szybki przelew za biurko, które wczoraj kupiliśmy. Nie można jednak powiedzieć, że się nie ucieszyłam, że zostaję w domu, bo w obecnym czasie jakoś najlepiej czuję się w domu i nie mam ochoty ruszać się nigdzie, tu jest moja mała oaza spokoju, w której odpoczywam po ostatnich stresach. Choć muszę przyznać, ze z drugiej strony tak naprawdę mam ochotę być wśród ludzi, z Martą i Karoliną przejść się na dobrą babeczkę i kawę, tymczasem popijam hektolitry kaw ze Stairbucks i nie mogę się zabrać do napisania choćby kilku słów na temat historii fotografii, które stanowią jeden z podrozdziałów mojej pracy magisterskiej. Odeszłam od tematu – wracam więc. Dominika przywiozła Pawełka jakoś po 10, oznajmiła mi, że czuje się wyjątkowo kiepsko, jak podczas ciąży z Pawłem i ma nadzieję, że ta minie jakoś inaczej, na co niestety póki co się nie zanosi. Bidulka:)


Początkowo Mały zażyczył sobie bajek, na co ja chętnie przystałam, bo potrzebowałam jeszcze zjeść śniadanie i choćby trochę napić się kawy.





Po chwili jednak Pawełek już marudził, że koniecznie chce iść na rower więc ubrałam rolki, ubrałam Pawła i poszliśmy się przewieźć, Mały jednak nie miał siły na nic i w jedną stronę przejechaliśmy 30 metrów, w drugą może 400, później w kolejną około 100 i wtedy nastąpił brutalny koniec wycieczki rowerowo – rolkowej, a mianowicie Paweł umyślał sobie zjazd z drogi akurat w miejscu, gdzie rosły pokrzywy, rower nie utrzymał równowagi i cała wieś usłyszała, że miał miejsce wypadek, zakomunikowany głośnym „łaaaaaaaaaaaa”. Buzia oparzona, ręce oparzone, ale na szczęście sytuację dało się szybko opanować dając Pawłowi aparat, którym zaczął pstrykać co popadnie, ale przynajmniej odwróciło to jego uwagę od swędzenia. Podziwiam go, bo naprawdę niewiele płakał, a wypadek nie należał do przyjemnych. W domu sytuację załatwiły bajki i chorobowe zmęczenie – po długich protestach, że on wcale nie jest śpiący i wcale nie chce drzemki, wyszłam zrobić mu herbatę, a kiedy wróciłam oddychał już miarowo, z zamkniętymi oczkami. I ciotka ma chwilę dla siebie.











Zdjęć dziś narobiłam całe mnóstwo. Cieszę się, nie wiem jednak gdzie i kiedy je upchnąć. Folder ‘wakacje 2011’, w którym czekają zdjęcia na zlepkę wakacyjną ma już o wiele więcej zdjęć niż było to w planie, ale nic nie poradzę – wszystkie one stanowią część wakacji i chcę, by się tu znalazły. Zlepka początkowo miała mieć około 9-12 zdjęć, liczba ciągle jednak rośnie. Wieczorem planuję przysiąść do napisania choćby małego fragmentu pracy, muszę w końcu to zacząć, oddać promotorowi choćby dwa podrozdziały (choć w planach miałam oczywiście napisanie pełnego rozdziału) i dostać zaliczenie z seminarium. Przyszły tydzień poświęcam AWFowi – zdobywaniu wpisów, chodzeniem na dyżury i zakończeniem roku akademickiego 2010/2011.


Sprawdziłam właśnie stan konta – wypłaty od Państwa Skalskich wciąż nie ma. Ciekawe, czy w ogóle zdecydują mi się ją przelać. Życie naprawdę obfituje w tyle nieprzyjemnych zdarzeń, że człowiek ma czasem wrażenie, że dobre chwile stanowią nieliczne wyjątki*.










(* A może tylko porzucony i tęskniący człowiek tak myśli.)