Ya’ll know Evidence the MC:

“You better step up, you lookin kinda lost

Claimin two ghetto streets that don’t even cross

If you didn’t know, I’m a true arti-st

Who drops gems like on the run from police”

But I got to talk a little bit with Michael Perretta, mobile photographer and talented artist in many forms.

So dude, tell us a lil bit about yourself and background…

M:  Mike  EV: Evidence

Govt Name: Michael Perretta

Code Name: Evidence

Crew: Dilated Peoples

Label: Rhymesayers Entertainment

EV: My parents are from New York, my Mom from Brownsville and my Dad, Coney Island. They met in California and I arrived a few years later. My Mom was an Actress and was pretty successful at it until she had me and decided she wanted to be a full time Mother. That went fine for a while until my folks split up and she was left without a real income. Somewhere, sometime after she got a camera and started taking pics of me in our garage which eventually led to other work. Specializing in Children’s Photography she became quite the buzz being hired and welcomed into a lot of notable people’s homes due to her ability to connect with children. A few that ring bells are Denzel Washington’s family, Kevin Costner’s and Tracey Ullman’s families. She made something out of nothing which is what I did with my music years after studying that model. I ended up with and still have my music studio in the garage of my Venice home  exactly the same way she set up shop. When she passed away in 2004 I was a mess, but I came across all of her negatives and camera’s and thought about eventually picking them up and keep it going, which gave me a sense of purpose and peace. The many Nikon’s she left me however are all film cams and I just never found the time or motivation to get my first wind. Years before I did do a year of Photography class at Santa Monica College where I learned my F Stops, App Settings, Depth Of Field and Slow Exposure night shots. I was doing it more for her than it interested me, but now looking back, that was key.

I am part of Dilated Peoples – an LA based trio and we are an active touring group. I also have a solo career I’ve been building since 2007 and needless to say, I travel a lot. Dilated hasn’t put out an album since 2006 although we have been very active touring and nurturing our solo records as a collective, we landed on the title,“Directors Of Photography” about 2 years ago as our next record after a 6 year break. Shortly after my Dj @djbabuforeal showed me this app called Instagram and what he was doing on it, taking pics and networking with a lot of people in random places like Japan & Turkey – all based around images. A lot of people didn’t even know he did music, they followed because they liked his photos… I loved that idea. I’m a graffiti artist and it was never about what the person looked like doing it, it’s about the result of your work. I had the iPhone 3 at the time so I slowly got into it and liked the platform of IG.

I am from Venice Beach, California and it is one of the most unique places on Planet Earth. I found I had so much to shoot in my immediate surroundings that it became quite habit forming, especially coming from a phone, people seemed to really like what I was capturing and would always say, “that was taken with a phone?” I continued with minimal apps until Aug of 2011 when I got the iPhone 4 before leaving for tour with Atmosphere and this was the game changer. I got the apps that I saw certain people talking about and starting snapping pics with a phone like a madman. I realized I had an angle, “Venice Beach & Worldwide” most of the people I liked on IG were showcasing their environment primarily, but I was and am traveling constantly AND have a great city to shoot at home. I created the hashtag #iphonEVerything and it is currently over 70k strong.

M: Yea I feel ya with the “that was taken with a phone?” I get that one a lot too, like they just can’t believe it wasn’t done using a DSLR and Photoshop. That’s one of the things I dig about your gallery, also the diversity of places you go and the photos you take there, do you have a particular favorite spot to shoot in while touring?

EV: I love shooting in various places in Europe because of the light. It seems so much softer than the sun that we have shinning in Cali. Ominous is a word that comes to mind when I think of the European clouds. I have seen similar in the Midwest before… Detroit comes mind.

M: Your style has a consistent nice crisp, clean look to it. Do you have a usual process that you can describe to us?

EV: I’m constantly trying new things. If I was to look back at all my pics – the one thing they have in common is the Filterstorm app. It always starts there. I can do more with that one app than I can most. I’m into the gradient feature a lot. I also like to overkill the color so it can be dummed down with an IG filter at the end. If all goes well, this is the main process. My favorite “trick” is loading the pic into Ig – turning on the lux button, but turning off the wifi. I hit “send” like it’s going to IG, but it doesn’t because of no connection. It saves it to my camera roll and then I can noise reduce etc… Similar to the “clarity” button on Camera plus, but way better to fit with my style. I have been using VSCO cam to shoot and do light editing as well. I love what the natural eye sees and I try to mix that with a graffiti background in which I come from. Fluorescent color has a place in my heart.

If I’m not going for the “pop” and am trying to do something more “mature” I will use snapseed, cross process, and noir if  b&w. So many options, most of which are good. Other notables to me are Dynamic Light (if used subtlety), Pic Fx, Photoshop Express, & Image Blender. Apps are all great, but if you catch desirable light and focus on the subject, the less after fx need to be added.

Lastly, I like to shoot very under exposed so that I can do the editing to brighten up something dark and have a mysterious feel.

M: I’m gonna have to try that out. What or who are some of your artistic influences, be it photography, musical, etc.? Like someone who’s work you see or hear that keeps you on your toes?

EV: So many different types of art inspire me. Musically it’s The Alchemist mostly. He’s my good friend, but his determination is second to none. It’s very inspiring to be around him. The people I meet though his environment are inspiring as well. Photography wise – My Mom is the best children’s photographer I ever saw. Anyone who worked with her knows that for sure. @13thWitness & @FuturaDosMil are real big influences on and off the IG feed.@JasonGoldwatch is a major influence with the visuals. He will be a notable Film Maker soon – mark my words. @TonyDetroit (Juxt \ Interview) is the edit master. I hear a drum roll in my head while his pics are loading sometimes.

M: You mentioned before about being a graf artist, which is one of my personal favorite art forms. Tell us a little bit about that and your history in the art…

EV: Graffiti has played an important role in my life and has affected all other creative areas inadvertently. It taught me balance, symmetry, color combinations, sketch, fill in, outline, and highlights. At a certain point taking your creative energy and applying to other things became better than getting arrested, even though the  work I was doing wasn’t chicken scratch, it was illegal. When I found music in 1993 & 1994 that became my main focus. I did have a few,”runs” since then, but my musical career eventually became more important to me. I am a Graff cat for life though.

M: Well said. I’ve noticed that lot of traditional photographers hate on mobile photography, and it as an art form is beginning to cross in to a more “mainstream” area lately. Do you see this as a threat to the traditional photographer, or what people think of when they hear photography? Will they/should they merge?

EV: In music people don’t care how music got made, they just want to like it. I think the same applies to photos. You see something and immediately you know whether or not it appeals to your eyes. After that people can start questioning the method, but the first reaction was very simple, yes or no. I don’t think it’s a threat to any real photographer who is confident in what he/she does. Most photographers I know who are great at their craft seem to embrace it, the ones who are still getting their footing seem to be a little more iffy about it. A friend I have who is doing great in the industry, who will remain nameless at this time, says that his iPhone shots taken in between his DSLR shots are the ones that his client picked without knowing any better. This very much proves my point.

M:  I noticed the same when I still had my DSLR, which I’ve gotten rid of since I started using my iphone. I think we’re at a big turning point in the game with photography, I wonder what’s next, Ya know? Some of your work can have a dark, kinda ominous look to it  -  like in your photo Cali Dreamin’ above  -  is this something that’s planned from the start? Or does it just kinda end up that way?

EV: It’s weird. I’m just inspired by low light, so much that if it’s 12 Noon and I see something worth shooting, I will probably pass on it or take note of the location and come back at sun rise or sun set. I’m a little Koo Koo like that.

M: HAHA fair enough! So in closing, is there anything else you’d like to say?

EV: Yea. Thanks for taking the time to read this. Getting interviewed about photos is new to me and I am enjoying the innocence of it. Hopefully this is just the beginning on a personal evolution, I hope to cross paths with you in the future.

M. Thanks again man, it’s been cool getting to know Michael Perretta the photographer.

Albowiem miłość z natury swojej pragnie przyszłości.

Chcę zasypiać przy tobie i robić ci zakupy i nosić za tobą torby i mówić jak bardzo lubię być z tobą ale oni wciąż każą mi robić głupie rzeczy.

I chcę się z tobą bawić w chowanego i dawać ci swoje ubrania i mówić ci że podobają mi się twoje buty i siedzieć na schodach kiedy bierzesz prysznic i masować ci szyję i całować ci stopy i trzymać cię za rękę i wychodzić razem żeby coś zjeść i nie obrażać się kiedy mi wyjadasz z talerza i spotykać się w barze i rozmawiać o tym jak minął dzień i przepisywać na maszynie twoje listy i przenosić twoje pudła i śmiać się z twoich wariactw i dawać ci taśmy których nie słuchasz i oglądać wspaniałe filmy i oglądać głupie filmy i narzekać na programy radiowe i robić ci zdjęcia kiedy śpisz i wstawać żeby przynieść ci kawę i bułeczki i drożdżówki i chodzić do Florenta na kawę o północy i nic sobie nie robić kiedy podkradasz mi papierosy i nigdy nie masz zapałek i opowiadać ci program telewizyjny który widziałem poprzedniego wieczora i zabierać cię do okulisty i nie śmiać się z twoich dowcipów i pragnąć cię wczesnym rankiem ale nie budzić cię żebyś mogła sobie jeszcze pospać i całować twoje plecy i głaskać twoją skórę i mówić jak bardzo kocham twoje włosy twoje oczy twoje usta twoją szyję twoje piersi twoje pośladki twoją i siedzieć na schodkach paląc papierosa dopóki twój sąsiad nie wróci do domu i siedzieć na schodkach paląc papierosa dopóki ty nie wrócisz do domu i martwić się kiedy się spóźniasz i dziwić się kiedy jesteś wcześniej i dawać ci słoneczniki i chodzić na twoje przyjęcia i tańczyć do upadłego i przepraszać kiedy nie mam racji i cieszyć się kiedy mi przebaczasz i oglądać twoje fotografie i żałować że nie znam cię od zawsze i mieć w uszach twój głos i czuć dotyk twojej skóry i wpadać w panikę kiedy jesteś zła i jedno twoje oko staje się czerwone a drugie niebieskie włosy opadają ci na lewą stronę a twarz ma orientalne rysy i mówić ci że jesteś wspaniała i tulić cię kiedy się boisz i obejmować cię kiedy ktoś cię zrani i chcieć cię kiedy poczuję twój zapach i obrażać cię dotykiem i kwilić jak dziecko kiedy jestem obok i kiedy jestem daleko i ślinić twoje piersi i pieścić cię w nocy i marznąć kiedy zabierasz cały koc i dusić się z gorąca kiedy go nie zabierasz i wpadać w zachwyt kiedy się uśmiechasz i rozpływać się ze szczęścia kiedy się śmiejesz i za nic nie rozumieć dlaczego myślisz, że cię odrzucam i dziwić się jak coś takiego mogło przyjść ci do głowy i zastanawiać się kim jesteś naprawdę ale i tak cię akceptować i opowiadać historię o zaczarowanym w anioła leśnym chłopcu, który z miłości do ciebie przeleciał ocean i pisać dla ciebie wiersze i zastanawiać się dlaczego mi nie wierzysz i odczuwać uczucia tak głębokie że brak słów żeby je wyrazić i chcieć kupić ci małego kotka, o którego będę zazdrosny bo będziesz poświęcać mu więcej uwagi niż mnie i zatrzymywać cię w łóżku kiedy musisz wyjść i płakać jak dziecko kiedy w końcu sobie pójdziesz i tępić karaluchy i kupować ci prezenty których nie chcesz i odnosić je do sklepu i wciąż na nowo prosić cię o rękę, mimo że odmawiasz mi już któryś raz ponieważ ci się wydaje że mi na tym nie zależy chociaż zależy mi bardzo od kiedy zrobiłem to pierwszy raz i potem włóczyłem się po mieście które wydawało się puste bez ciebie i chcieć tego czego ty chcesz i wiedzieć że zatraciłem się cały  i mimo to wiedzieć że przy tobie jestem bezpieczny i opowiadać ci o sobie najgorsze rzeczy i dawać ci to co we mnie najlepsze bo jesteś tego warta i odpowiadać na twoje pytania chociaż wolałbym tego nie robić i mówić ci prawdę kiedy wcale tego nie chcę i zachowywać się uczciwie dlatego że wiem że sobie tego życzysz i gdy myślę że wszystko skończone czepiać się ciebie przez króciutkie dziesięć minut zanim na dobre wyrzucisz mnie ze swojego życia i zapomnieć kim jestem i próbować być bliżej bo pięknie jest uczyć się ciebie i warto zrobić ten wysiłek i mówić do ciebie źle po niemiecku i jeszcze gorzej po hebrajsku i kochać się z tobą o trzeciej nad ranem i jakimś cudem jakimś cudem jakimś cudem opowiedzieć ci chociaż trochę o / nieprzepartej dozgonnej przemożnej bezwarunkowej wszechogarniającej rozpierającej serce wzbogacającej umysł ciągłej wiecznotrwałej miłości jaką do ciebie czuję.

Tylko miłość może mnie uratować a miłość mnie zniszczyła.

Nie mów mi nie nie możesz mówić mi nie bo to wielka ulga kochać się znowu i leżeć w łóżku w objęciach i czuć czyjś dotyk i pocałunki i być wielbionym i serce ci drgnie na dźwięk mojego głosu na widok mojego uśmiechu czując na szyi ciepło mojego oddechu i serce będzie ci biło szaleńczo kiedy zechcę cię zobaczyć i od pierwszego dnia będę kłamać i wykorzystywać cię i rżnąć cię i złamię ci serce bo ty pierwsza złamałaś moje i z każdym dniem będziesz mnie mocniej kochać aż nie udźwigniesz tego ciężaru a twoje życie będzie należeć do mnie i umrzesz samotna bo wezmę co zechcę i odejdę nie dając ci nic ono jest tutaj, zawsze tutaj było życie którego nie możesz się zaprzeć pieprzone życie pieprzone życie pieprzone życie straciłem cię teraz.

Chcę prawdziwego życia,

Prawdziwej miłości.

Miłości mocno zakorzenionej, która rośnie w świetle dnia.

Łaknąć Sarah Kane

miłość to chyba w ogóle nie jest dla mnie albo jest strasznie głupia!

a weź!

kiedyś wszystko miało znaczenie, każdy dzień, nawet to, że dziś jest Święto Niepodległości.


napiłabym się wiśniówki albo malinówki.

jesień to czasem naprawdę niepotrzebna pora roku.

Dzisiejszy wieczór: Pokłosie Pod Baranami o 18:15, dobra kolacja, walka Wach-Kliczko, zimne piwo, rap przy zasypianiu i sen z jego ciepłym oddechem we włosach.

jaram się nową zwrotką!

mogłabym mieć już ten okres, bo mi odpierdala.

YASIIN / DILLA 'SUNSHINE SCREWFACE' XCLUSIVE from MASSCORPORATION.COM on Vimeo.

cały dzień boli mnie żołądek, źle się czuję, mam dreszcze, mam helikopter w głowie i chce mi się spać.

w pracy ledwie wysiedziałam.

a teraz mam gorący barszczyk, lekarstwa, idę do wanny i idę spać przed 22:30.

Odbiera mnie spod Biprostalu, idziemy do niego, przeżywamy najbliższe damsko-męskie chwile, idziemy do kina na Obławę, podczas której kilkukrotnie chowam głowę w jego ramię, żeby nie widzieć przemocy. Przez nocny, pełen ludzi Rynek idziemy coś zjeść, spotykamy jego kolegów. Pijemy z nimi szybkie piwo, a ja doznaję miłego uczucia, kiedy dwóch z nich mówi do mnie po prostu: Julka, brzuch boli już ze śmiechu, w ogródku robi się coraz zimniej, idziemy coś zjeść. W Krakowie jednak po 23 trudno zjeść coś dobrego w restauracji więc decydujemy, że zjemy w Subwayu. Ciepła kanapka zdecydowanie jest czymś, co o tej godzinie ma dobry smak. Wracamy do domu przed pierwszą, ja w ubraniu wsuwam się pod kołdrę, on robi to samo, mimo, że jeszcze się nie wykąpaliśmy i ja nie zmyłam makijażu, zasypiamy. Budzimy się o 2:39, wstaję, żeby umyć buzię, zamykamy okno, gasimy lampkę, przytulamy się, znów kilka bardzo bliskich chwil i znów zasypiamy. Budzimy się po 9, pobudka obok Tomka to coś wspaniałego, jest ciepły, duży, pachnie zapachem, który uwielbiam i daje mi ogrzać moje zimne stopy na swoich łydkach. Przytula, głaszcze, całuje, mówi miłe słowa. A mi jest dobrze. W końcu  jednak stwierdzamy, że głód zmusza nas do opuszczenia pościeli, podczas, kiedy on się kąpie ja włączam UGK, czytam Annę Kareninę i czekam, aż wróci. Wraca i ja idę do wanny, kąpię się płynem do kąpieli, który pachnie delicjami. Idziemy zrobić sobie śniadanie, jemy je niespiesznie i wychodzimy, bo 4 listopada zaskakuje wspaniałą pogodą, słońcem i ciepłym wiatrem. Nasz kierunek to Kazimierz, lądujemy na Meiselsa u Sikora, w Raucie. Ja dostaję czterowarstwową lattę z syropem waniliowym, on pije dużą, białą kawę. Przechodzimy przez pełen ludzi Plac Żydowski i idziemy spacerem na Krzemionki. W tamtejszym parku zachwycamy się willami z lat trzydziestych, on kilkukrotnie całuje moją rękę i powtarza, że jestem dla niego ważna. A ja jestem, proszę państwa, zakochana.

Uwielbiam takie dni i chwile dla siebie. Jest sobota, rano obudziłam się w jego łóżku i z nogami wplecionymi w jego nogi, kwadrans po 9 byłam już u siebie w domu, powitana przez mamę słowami: "dobre wychowanie wraca na śniadanie", z których śmieję się do teraz, pomogłam jej przy tysiącu rzeczy w kuchni, przed chwilą wzięłam długą kąpiel i wsmarowałam w siebie setkę pachnących kosmetyków. Za chwilę zakładam czarne jeansy, bluzkę z koronką i baskinką, perełki do uszu i znów wracam do niego, przespać z nim kolejną noc i spędzić kolejne wspólne chwile. Wieczorem kino, dobra kolacja, bliskość fizyczna, poczucie bezmiaru bezpieczeństwa w tych kilku metrach kwadratowych jego pokoju i ten zapach, jego testosteron, który mnie powala i sprawia, że chociaż w mojej głowie plącze się kilkaset ciemnych myśli, w chwilach, kiedy z nim jestem nic mnie nie obchodzi, a na całym świecie on jest jedynym mężczyzną.

tylko dla tego bitu, bo 'smoke cheeba cheeba' tak pasuje do kawałka o 'miłości', że aż się odechciewa słuchać.

Jeśli wystarczy mi zapału to od dziś zaczynam swoje 365. Ale to będzie takie moje 365. Ponieważ nie mam możliwości noszenia ze sobą aparatu do pracy (bo za ciężki), a poza domem jestem zwykle 11h w ciągu dnia i czasem po prostu nie mam kiedy i gdzie zrobić żadnego zdjęcia, a nie chcę, żeby blog umarł, bo to wciąż najważniejsze dla mnie w sieci miejsce, zabieram się do tego projektu na swój sposób. Moje 365 oznacza codzienną notkę: przepis, urywek myśli, wiersz, ciekawy kawałek z yt, plus oczywiście postaram się w miarę na bieżąco dodawać własne zdjęcia i pisać, co u mnie choćby w kilku zdaniach.

No, zatem na dobry początek: ja.

miałam mężczyznę, który mnie kochał i był wierny, który uważał mnie za ósmy cud świata i planował ze mną swoją przyszłość. miałam stabilizację, wspólne popołudnia, godzinne rozmowy, kiedy tylko ich potrzebowałam i gotów był przyjechać do mnie, kiedy prosiłam. miałam spokój, miałam pełne wsparcie, miałam wspaniałego słuchacza, przyjaciela i kogoś, kto traktował mnie w ten sam sposób.

dziś jestem w związku, w którym nie ma ani trochę szczęścia poza chwilami, kiedy w weekendy budzimy się przy sobie, mam kogoś, do kogo nie mogę nawet zadzwonić w trudnej chwili, bo nasze telefoniczne rozmowy (cudem jest, kiedy trwają więcej niż dwie minuty i kiedy jest ich więcej niż dwie dziennie) są lakoniczną wymianą informacji o tym, co się działo w pracy i jakie są nasze popołudniowe plany, osobne oczywiście. mam kogoś, kto potrzebuje mnie tylko dwa razy w tygodniu, kto nie potrafi mnie wysłuchać, przy kim ciągle muszę zastanawiać się, co jest nie tak i,czy on nie wróci do swojej byłej. mam kogoś, komu nie mogę się nawet wyżalić, bo nie zna moich problemów, kto zawsze pierwszy kończy rozmowę telefoniczną i kogoś, kto nie stara się nawet by było lepiej.

miałam jednak kogoś, przy kim zginęła moja potrzeba miłości fizycznej, przy kim pocałunek i przytulenie było tym, co w zupełności mi wystarczało, kogoś, kto nie potrafił zadbać o czystość w swoim domu i nie umiał ze mną naturalnie rozmawiać o naturalnych potrzebach. dziś mam kogoś, kto jest najbardziej samodzielnym mężczyzną w tym mieście, kogoś, przy kim czuję pożądanie 24 godziny na dobę, kogoś, kto kiedy mnie przytula sprawia, że na tą krótką chwilę jestem szczęśliwa.

ten związek jednak przetrwa tylko wtedy, kiedy zamieszkamy ze sobą lub bliżej siebie, a mnie na przeprowadzkę jeszcze nie stać. więc co, mam wreszcie kogoś, kto swoimi cechami charakteru tak mi odpowiada, ale swoimi potrzebami nie pasuje do moich? ile mogę powtarzać, co mi nie pasuje i jak mi źle? ile mogę mówić i mówić, wychodzić na marudę, której nic nie pasuje?

bliżej niego czułam się wtedy, kiedy nie mogliśmy być razem. a teraz nie wiem, co dalej ani nawet co z tym zrobić.

naprawdę jest mi chujowo.

Najgorsza jest chyba świadomość, że zaraz wychodzę z domu i wrócę do niego dopiero po 19.

Życie jest cholernie niesprawiedliwe i złośliwe. Wygasa uczucia do mężczyzny, który skoczyłby za nami w ogień, a przelewa je na kogoś, kogo ciężko obdarzyć zaufaniem i kto najprawdopodobniej na nie w ogóle nie zasługuje.

Ileż bym oddała, żeby moje uczucia do Darka wróciły i te kilka spraw się poprawiło.

Niedziela w Zembrzycach, z ponad półgodzinnym wystawieniem twarzy do słońca, a wieczór i sen? Z Panem T.

Don't leave me now
Don't say goodbye
Don't turn around
Leave me high and dry

Od T.

Popatrzyłam przed chwilą na mój niegdysiejszy pierścionek zaręczynowy, który z dumą nosiłam na palcu i rozpłakałam się. Dzisiejszy dzień był najgorszym pod względem tęsknoty do Darka, jaki miałam od czasu rozstania się z nim. Widzę coraz więcej wad spotykania się z Tomkiem, widzę, że to nie to, że to oszukiwanie samej siebie przestaje działać, że mam rozdarte myśli i uczucia i strasznie tęsknię do spokoju jaki miałam, będąc z Darkiem.

mogłabym się w nim zakochać jeszcze tysiąc razy kiedy wmasowuje mi w świeżo umyte włosy jedwab w płynie i robi to z największą delikatnością i zaangażowaniem.

mogłabym zakochać się setki tysięcy razy, kiedy widzę go na schodach klubu, do którego po mnie przyszedł w środku nocy, łapie mnie za rękę i zabiera do domu.

mogłabym zakochać się kolejny raz, kiedy słyszę jak mówi o mnie: "moja dziewczyna".

Pradawna prawda jest tu dziś nieznana,
Jak mantra zadziałało kłamstwo szarlatana.
Jestem sceptyczny patrząc na ten dramat,
Nie wierzę w ani jedno hasło na ich barykadach.
Oni tak pewni swego, wczoraj na bogato,
Dzisiaj błagają patrz na mnie – co ja na to.
Nabrał ich marnie jakiś prestidigitator,
Poszli triumfalnie pod nóż, jak baranów stado,
Żeby nie widzieli prawdy dostali zajęcie,
Materialne życie, co ucieka coraz prędzej.
Słuchali tych, co im obiecali więcej,
Że pięknie będzie, że wszystko na patencie.
Licz, wydaj, konsumuj i używaj jeszcze,
Idź i patrz kto tu już swe umywa ręce.
Ich wina, do tłumu przytul się bezpiecznie,
Im styka z kostiumów i dukatów szczęście,
Ich kuglarze stworzyli sterylną wersję,
I mordują codziennie, a maja czyste ręce.
Podziwiam tylko jedno – skalę ogłupienia,
Żeby zmienić punkt widzenia tworzą pseudo wydarzenia.
Bez znaczenia, co on ma, czego nie ma,
Prędzej wyschnie ocean lub zatonie gleba
Niż ci opętani zrozumieją o, co biega.
Ci zaczarowani, z których każdy dusze sprzedał dziś,
Skonsternowani zrozumieli, że się nie da żyć,
Bo całe człowieczeństwo umiera, ktoś wmówił im,
Że wojna piekła i nieba, nie istnieje tu i teraz i, że innej wojny trzeba.
Słowa oszczercy tak stępiły ich wzrok,
Ich życie jest imitacją, to podrabiany Mario Bross,
Biegną i skaczą, jest moneta, gwiazdy, sos,
Ale stracą nadchodzącej planszy całą moc.
Nie daj omamić się, że chodzi o kasę,
Rasę, kastę, albo kto ile dał na tacę,
Ale nie daj sobie wmówić, ze wszyscy są równi,
Życie sprawiedliwe, od kołyski do trumny.
I nie daj się opętać hasłami przeciw braciom,
Fałszywym świadectwom, zeznaniom przesłuchaniom,
Tylko nie uwierz w walkę – ludzie kontra ludzie,
Sam ze sobą walczysz wiec uważaj na iluzje.
Nie daj się omamić, że bój jest o tą ziemie,
Kto jej nie niszczy, niech pierwszy rzuci kamieniem,
Ale nie daj sobie wmówić, że jest wszystko jedno,
Szacunek dla natury to pierwotne jest sedno.
Nie daj opętać się fałszywym prorokom,
To nie żyd, faszysta, ani oświecone oko.
Walczysz od zawsze, tutaj tylko z samym sobą,
Stajesz po stronie złej, albo idziesz dobrą drogą.

Zawsze najpiękniejsze miasto.

Osobiście uważam, że dziadek w lewym dolnym rogu burzy harmonię, ale nie wyczaiłam skubańca wcześniej.

      Konwertuję książki na Kindle i idę spać, jutro mam na 10 więc pośpię trochę dłużej niż 5h, co w ostatnim czasie i w moim wydaniu jest niemal sukcesem. W środę zastanawiałam się, jakim cudem sama z siebie wstaję (na własne życzenie!!) o 5:45 przez CZTERY dni w tygodniu, a czasem i przez PIĘĆ, po to, by dwa dni w tygodniu iść na ósmą rano na lekcję do wytatuowanego Alejandro z Meksyku, który uroczo mówi 'Ć', 'Ś' i 'Ź', nie znając przy tym chyba więcej niż 200 słów po polsku. W każdym bądź razie chodzę z dziką radością na ten hiszpański, robię to dla siebie i stojąc o wpół do 10 na Placu Wszystkich Świętych, gdzie wszędzie pachnie kawą i słońce zagląda w twarze ludzi, którzy śpieszą się do pracy tak jak ja, odczuwam pewnego rodzaju radość i zadowolenie, że pomimo tego, że czeka mnie jeszcze 8h w pracy, poszłam na ten język i robię to dla mojej przyszłości.

     W pracy jest coraz gorzej. Zaczęłam już nawet przeglądać ogłoszenia, a w najbliższym czasie muszę ułożyć ładne CV. Ale zauważyłam, że mimo wszystko mam Agatę po swojej stronie i, że i ona ma kłopoty z Agnieszką. A Agnieszka ma chyba kłopoty z głową.

   Byliśmy w środę z Tomkiem na "Sztuce rapu", dużo freestyle`u, dużo beatboxu i przepięknych ujęć ze Stanów. + Bun B + Mos Def + Kanye. + moje szczęście.

A jutro piątek!! I plan na zresetowanie się. 

w tym niespokojnym i niepewnym nowym uczuciu tęsknię do spokoju, poczucia bezpieczeństwa i przyjaźni sprzed jeszcze pół roku. jestem dziwna.

ale dziwnie, ale dziwnie
 

niby cudownie, a jednak dziwnie.


+ dziś po raz pierwszy do mnie przyjechał i poznali go moi rodzice.

    Zaniedbałyśmy się z koleżanką Paterską, która dyskretnie milczy na temat swojej przegranej w naszym projekcie dodawania codziennie jednego zdjęcia, a i ja straciłam zapał. Droga do pracy wiedzie tą samą trasą, jest pięknie, mijam Wawel, idę bulwarami, spotykam już tych samych ludzi, jednak mój blog nie może stać się tylko urywkami nieba z nad Wisły i tafli jej wody. Chciałabym robić tysiące zdjęć, mam na nie milion pomysłów w pracy, jednak wciąż, co dla mnie niewytłumaczalne, w domu nie mogę wziąć do ręki aparatu i się przełamać, żeby zrealizować choćby jedną wizję zdjęcia.

Zazdroszczę folje, bo widzę, że naprawdę zajęła się porządnie dodawaniem zdjęć, zazdroszczę kyo, bo systematycznie pojawiają się u niej piękne zdjęcia, zazdroszczę Paterskiej, bo światło z jej zdjęć jest jedyne w swoim rodzaju, zazdroszczę Amelii i Kasi, bo mają ostatnio intensywne dni i zazdroszczę innym blogerkom, bo w ich życiu dzieje się ciągle coś. W moim króluje praca i choć weekendy są cudowne, są to wciąż tylko weekendy, a dla mnie - to za mało.

      Przyszła jesień i niestety, wyraźnie da się to odczuć codziennie rano, kiedy zamarzam w drodze na Tyniecką,  pięknie jest, bo nagle otoczenie zrobiło się pełne kolorów i cudownego światła, a pogoda, na przykład dzisiejsza, jest wyjątkowo dobra. W górach musi być dziś przepięknie. Jesień odczuwam i po tym, że wychodząc z pracy o 18 z daleka już widzę zapalone światła Mostu Dębnickiego, co oznacza, że wychodzę, kiedy jest już szarawo, a co dzień zmrok nadchodzi wcześniej. Jednak jak pięknie będzie nadejdzie świąteczny i przedświąteczny okres, Most będzie przystrojony świątecznymi dekoracjami, powietrze będzie pachniało zimą, a światła rozbłyskały w mroku. Do tego czasu w nozdrzach rozpycha się jeszcze zapach jesieni, a przed nami listopad, miesiąc, który nieodłącznie kojarzy mi się z deszczem. Nadchodzi jednak pora grzanego wina i piwa, cynamonu i goździków, kozaków (które ja ubrałam już we wrześniu, tak bardzo za nimi tęskniąc), spadających liści i słuchania wieczorem jazzu, wplątanego w rap.

      Chce mi się już gdzieś wyjechać, innego miasta, jego zapachu i atmosfery, architektury, kwiatów, ludzi i potraw. Może Budapeszt w listopadzie? W końcu szykuje się nam długi weekend, jeśli tylko w pracy pozwolą wziąć mi urlop, bo kiedy zapytałam o urlop między Bożym Narodzeniem a Sylwestrem usłyszałam, że w okresie świątecznym urlopów nie ma. Nie, bo nie. I koniec. Więc tyle korzystania ze świątecznej przerwy. Mimo wszystkich plusów mojej pracy nie ukrywam, że będę chciała ją zmienić. Muszę poważnie zabrać się za poszukiwanie nowej, bo ta nerwowo mnie wykończy, a osiem miesięcy siedzenia w stresie, codziennych nerwach i bez ani jednej przerwy w pracy potrafi zabrać chęci, mimo, że ludzie są w porządku. I całą atmosferę psuje jedna osoba - szefowa. Gdyby nie ona, cała ta praca wyglądałaby zupełnie inaczej, warunki i komfort pracy byłyby zupełnie inne. Nie zanosi się jednak na zmiany więc chyba to ja będę musiała coś zmienić i to naprawdę w niedalekiej przyszłości. W dodatku, pan T wspomina o zamieszkaniu ze sobą po Nowym Roku i będę potrzebować więcej, niż zarabiam teraz. Patrząc na to, jak lecą mi pieniądze z konta zaczynam się zastanawiać jak zacząć oszczędzać. W zeszłym miesiącu wymusiłam na sobie to, żeby zostało mi nieruszone pół wypłaty. Udało się. W tym miesiącu z całych oszczędności + pensji zostało mi do 10 około 350 zł, mimo, że kupiłam sobie tylko buty i ciepły komin. A moja szafa błyskawicznie potrzebuje ratunku, bo półka z zimowymi rzeczami woła o pomstę do nieba. Do kupienia mam torebkę, ciepły płaszcz, kilka sweterków i przynajmniej 3 pary jeansów. Chyba jednak kupno Nikona muszę odłożyć na za 100 lat.

Idę coś zjeść.