czwartek, 13 października 2011
~ Mamy południe, a ja dopiero zaczynam porządki, na myśl o umyciu wszystkich okien robi mi się słabo, ale sama sobie odkładałam to teraz mam. Woda na kawę już się gotuje, a ja ostatnią chwilkę poświęcam na napisanie kilku słów, przelanie myśli, które bombardują moją głowę.
~ Nie dzwonię do Darka, nie piszę, nie odzywam się, co poskutkowało jego telefonem wczoraj, co to za dziwny człowiek, tu nie chce ze mną być, ale czasem dzwoni, rozstanie to strasznie ciągnąca się sprawa. Minęło już prawie 1,5 miesiąca odkąd się rozeszliśmy, znoszę to chyba lepiej niż się spodziewałam, niebawem miną 2, 3, 4, pół roku, rok. Z każdym kolejnym dniem bariera między nami powiększa się między nami dystans i oddalamy się od siebie, cóż, może za jakiś czas zupełnie odetniemy od siebie uczucia. Zaczynam myśleć, że przecież on nie jest jedynym facetem na świecie, który umie dać mi szczęście i, z którym moje życie będzie piękne. Przyznaję szczerze, że myślałam tak do tej pory, bo widziałam naszą bezpieczną przyszłość, ale.. tylko materialnie. Owszem, nie brakowałoby nam niczego, wiem, że On będzie dobrze zarabiał, mielibyśmy gdzie mieszkać i jak żyć, ale z drugiej strony nasze różnice charakteru nie pozwoliłyby na życie bez kłótni i nerwów, nie w jakimś wielkim stopniu, nie myślmy o jakichś patologiach i codziennych rodzinnych awanturach, ale oboje jesteśmy porywczy, nerwowi i bardzo uparci, a to już trochę za dużo. Co ciekawe, kiedy pomieszkiwaliśmy u mnie - awantur nie było, kłótni też nie, wszystko zawsze zaczynało się w jego mieszkaniu. Są na świecie mężczyźni, których ramiona też dadzą mi mały świat z olbrzymim poczuciem bliskości, tak zaradni i ułożeni jak On i wiem, że kiedyś taki mnie spotka. Że tęsknię? Że mi żal, że po 4 latach się rozeszliśmy? Trudno, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
~ Dzwoniłam przed chwilą do promotora poinformować go, że mnie i Oli Pudełko jutro nie będzie na seminarium, powiedział, że przeczytał mój fragment i jest napisany dobrze. Chociaż tyle dobrego :) poza tym niesamowite jak zmienia się nasz głos, kiedy rozmawiamy z kimś kto nam szefuje, z profesorami, z obcymi osobami, robi się taki spokojny i miły. Nawet Janek Maciejczyk mi powtarzał, że jak dzwonię do placówek to mam taki słodki głosik, a na co dzień... :D
~ Muszę popracować nad swoją pewnością siebie, serio.
~ Nowa płyta Łony i Webbera jest taka urocza, że na okrągło jej słucha. Oczywiście w przerywnikach pomiędzy kawałkami od Tomka, tymi, które sama wynajduje sobie na yt i płytą Katy B.
~ Kupiłam wczoraj kołonotatnik, co prawda nie ten z Ikea, ale trudno, Jezu, to tylko zeszyt. Wzięłam wczoraj również wpis od Tyrańskiej z marketingu, jeszcze tylko wpis z seminarium i mogę oddać indeks. Lepiej późno niż wcale ;)) przyszły tydzień stoi zatem pod znakiem przepisywania notatek.
~ W przyszły poniedziałek jadę do Babci, obiecałam Jej, a nie byłam tam aż od czerwca.
~ Kiedy ja dodam wszystkie zaległe zdjęcia i notki?
Ach jeszcze prośba do wszystkich, którzy planują kupić na jutrzejszy Dzień Nauczyciela kwiaty. Czekoladki kupcie, czekoladki :D prosi dziecko nauczycielki :D
And I know though we made our mistakes
But you're holding every breath I take
Feeling this is more than fate
So please don't let me go my baby
wtorek, 11 października 2011
~ Zabieram się w końcu do pisania, choć z trudem, bo ani na pisanie ani na dodawanie zdjęć nie mam ochoty. Oglądam zdrapany lakier na moich paznokciach, w głowie mam trzech mężczyzn, którzy ostatnio absorbują moje myśli (dtr) i łapię chyba jakąś depresję jesienną, spowodowaną otaczającą nas aurą, temperaturą powietrza i deszczem, który zalewa szyby okien i z każdą kroplą wysysa chęci do czegokolwiek poza leżeniem w łóżku. Rano mój humor był przez chwilę wprost idealny, nawet skusiłam się na poranną, taneczną gimnastykę, która jeszcze bardziej go poprawiła, a za chwilę humor ulotnił się chyba z dymem papierosa, bo nagle w moją głowę wpłynęły jakieś szare myśli i plączą się tam do teraz.
~ Powinnam od wczoraj sprzątać w domu, bo w weekend przyjeżdżają Przemek z Anią i Krysią i do tego czasu dom powinien lśnić, ale wciąż nie mogę się do tego zabrać. Właśnie uświadomiłam sobie, że powinnam się zabrać do tego natychmiast, bo całego domu nie wysprzątam w jeden dzień, jeśli nie zacznę dziś, bo w piątek mam zajęcia, jeden dzień nie będzie mnie w domu, bo muszę pojechać do Krakowskiego Instytutu Turystyki po jakieś materiały na AWF, plus pasowałoby się w końcu wybrać do Muzeum Fotografii dostać jakieś materiały do pracy, plus wpis od Tyrańskiej, żeby w końcu oddać indeks. Dobrze, że sobie przypomniałam o tym wpisie, bo to już jutro. Jutro też Borki idą na koncert, umrę sama w domu i to w nocy.
~ W weekend miałam mieć zajęcia do 19:45, ale na szczęście udało się je przełożyć na rano i kończę jakoś po 17. Swoją drogą co za idiota wymyśla zajęcia od 11 do 20 w sobotni weekend. Studentom. I to jeszcze zajęcia z nowoczesnych form rekreacji, na których, uwaga, uwaga – wreszcie mamy jakieś zajęcia ruchowe! Tak, wiem, to nie do wiary, zajęcia sportowe na krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Mieliśmy je już trzykrotnie a ja mam ochotę na więcej, ba, kobitka zainspirowała mnie do robienia kursów i chyba wreszcie wiem, czym w swoim życiu chcę się zajmować (niestety, ratownictwo medyczne nie jest zajęciem dla kobiet i trzeba się z tym pogodzić. Praca na zmiany, w święta, po 24h nie jest łatwa, zwłaszcza, kiedy chce się mieć takie życie rodzinne, jak ja to sobie wyobrażam). I tak na pierwszych zajęciach, które przez ¾ czasu były organizacyjne, mieliśmy… relaks… Leżeliśmy na matach, mieliśmy zamknięte oczy, z głośników leciała relaksująca muzyka połączona z dźwiękami natury i wykonywaliśmy jej polecenia. Łagodne napinanie mięśni, rozluźnianie, skupianie się na swoim oddechu i kierowanie myśli w poszczególne części ciała. Muszę przyznać – odpłynęłam. Zupełnie nie zastanawiałam się, czy dobrze wykonuję jej polecenia, skupiałam się na słuchaniu swojego ciała, swojego rytmu serca i w chwili, kiedy ona powiedziała „otwórz oczy” ja byłam już w innym stanie ducha, ciało ogarnął spokój, wszystkie myśli odpłynęły, prawie zasnęłam i poczułam, że naprawdę jestem zrelaksowana, jak dawno nie byłam. Drugie zajęcia to był BodyART, stretching i relaks, muszę przyznać, że pierwsza część mocno dała mi w kość, ręce bolały, ale czułam pracę mięśni, a to uwielbiam :) i to westchnięcie wszystkich na Sali, kiedy myśleliśmy już, że zaraz kończymy te męczarnie, a kobitka powiedziała, że dopiero wchodzimy w odpowiednią część zajęć i prawdziwe ćwiczenia zaczną się teraz :) Coś było w tych zajęciach niesamowitego: ćwiczyliśmy, momentami tempo było szybkie, oddech przyspieszony, a tętno wysokie, zrobiliśmy dwa kolejne ćwiczenia, nie mniej intensywne i nie mniej szybkie i… nagle odkryłam, że po tych dwóch ćwiczeniach oddycham normalnie, a bpm mam w normie. Po dwóch ćwiczeniach! Nie wiem, jak ona to zrobiła, że ze zmęczenia przeszłam do „normalnego stanu” ćwicząc. Trzecie zajęcia to był nordic walking po awfowskim parku. Miejscu, którego nie odwiedziłam odkąd studiowałam (4 lata!!), a które okazało się… piękne! Jesienne liście, alejki, dróżki, czysto i pięknie. No i my, sobota rano, godzina 8:30, ćwiczymy, najpierw rozciągamy się z kijkami, później uczymy się chodzić z właściwą postawą, właściwą pracą rąk i trzymaniem ciała mięśniami brzucha. I tak przez 2 godziny, 15 minut. Fantastyczna sprawa! Nic, tylko kupować kijki!
~ W miniony weekend mieliśmy też pierwszy wykład z polityki turystycznej ze słynnym Panem Wiesławem Alejziakiem, co to jest kolejnym po Pani Orzechowskiej postrachem uczelni. Pan Wiesław pyta na wykładach, ma swoje kosmiczne zasady, wymaga przygotowywania na każdy wykład dwóch newsów dotyczących polityki turystycznej lub też newsa, który może mieć wpływ na turystykę (kursy walut, klęski żywiołowe itp.), pozdrawiam, zapraszam, chyba się z Panem Wiesiem nie polubię, bo Pan Wiesio niby jest miły i fajny, ale poza tym jest świnią, co to na egzaminach udupia mnóstwo studentów. Bo egzamin to test wielokrotnego wyboru. Z polityki, egzamin wielokrotnego wyboru, na V roku studiów. Dziękuję, że już trzęsę portkami :) aaaa właśnie mi się przypomniało – Pan Wiesiek zrobił również anonimową ankietę, pytania brzmiały: Co to jest polityka turystyczna? Jakie są Twoje oczekiwania wobec przedmiotu/prowadzącego. I później losowo przeczytał trzy wybrane. Przyznaję bez bicia – napisałam bzdury, byleby coś napisać i zapełnić kartkę, a oczywiście jedna z tych losowych musiała być moja!!! Płonęłam!! To tylko udowodniło moje szczęście życiowe, które wynosi zero.
~ Muszę w końcu wybrać się do Ikea, ale wyjazd tam wykończy mnie finansowo, choć i tak jestem już prawie skończona. W ogóle jadę do Ikea kupić kołonotatnik, który generalnie jest w każdym papierniczym, ale mi się podoba akurat stamtąd i muszę go mieć. Jak już w końcu go kupię to muszę zabrać się za przepisywanie notek z uczelni, bo kupka „do przepisania” narasta, a wypadałoby chociaż w ostatnim roku studiów być na bieżąco i nie piszczeć tydzień przed egzaminem, że notatki niekompletne i niepoukładane.
~ Same dziś tematy uczelniane, ale na sprawy moje i Darka nie mam ochoty się rozpisywać, ba, nie mam chęci, żeby nawet o Darku myśleć. Jak można tak łatwo poddać związek z kobietą, którą poprosiło się o rękę? Ogarnia mnie wściekłość jak o tym pomyślę.
~ Chwilę temu miałam ochotę na zrobienie muf finów, ale mi przeszło. A słodkie chodzi za mną już od kilku dni, nic tylko by, wcinała słodycze.
~ Mam ogromną ochotę wyjechać gdzieś w góry. Góry, góry, góry. Kurtkę na zimowe warunki już mam :)
Smoothie malinowo-bananowy.
- filiżanka zmrożonych malin,
- banan,
- łyżka miodu,
- szklanka jogurtu naturalnego,
- ½ szklanki zimnego mleka.
Składniki zmiksować blenderem, udekorować, podawać :)
poniedziałek, 10 października 2011
Spacer po Rynku, zaraz po kupnie biletów na środowy koncert Uriah Heep, jako prezentu urodzinowego dla Taty.
Krakowski Rynek to najbardziej magiczne miejsce na ziemi. Tyle ludzi, kultur, smaków i zapachów na takiej powierzchni nie ma chyba nigdzie. Kolory, twarze, cienie i zapach starych wnętrz sprawia, że miejsce to ma swój jedyny, niepowtarzalny klimat.
Zawsze mam z nim ciepłe myśli, zawsze ciepłe wspomnienia.
Kraków.
Subskrybuj:
Posty (Atom)