Mówi się, że najlepszym sprawdzianem dla pary, która chce się pobrać jest wspólne zamieszkanie przed ślubem. Sprawdza się. Wystarczy tydzień wspólnego mieszkania w jego domu, żeby czteroletni związek posypał się w drobny mak,  by przyznać się przed sobą, że już od dłuższego czasu sztucznie się utrzymuje to bycie razem i, że już od dłuższego czasu nie chce się być z tą drugą osobą, ale ze względu chyba na przyzwyczajenie, ciężko odejść. Może to strach przed samotnością, której teraz najbardziej się boję, może brak odwagi. Ciężko było już od jakiegoś czasu, ale ostatnio życie z Darkiem stało się nie do zniesienia, jego krzyki, przeklinanie i machanie rękami w odpowiedzi na każde pytanie było już ponad mnie, jego denerwowało to, że ja jestem zakręcona i musi mi powtarzać coś 10 razy, ja widząc jakim jest bałaganiarzem, że posprzątanie po sobie jest dla niego niemożliwą rzeczą, ultrawysiłkiem, że nie będę mogła liczyć na jakąkolwiek pomoc przy obowiązkach domowych w przyszłości pękałam, pękałam i pękłam. Cała moja gorycz wylała się wczoraj wieczorem, jego też i przyniosło nam to tylko rozstanie. Nie wiem, co będzie dalej i nie chcę o tym myśleć, wiem, że nie będzie łatwo i nie chcę przewidywać, czy jeszcze się zejdziemy, czy nie, bo prawda jest taka i trzeba ją przyznać, że nie będziemy ze sobą do końca życia. Nie pobierzemy się i nie będziemy szczęśliwą rodzinką. On szuka służącej, ja chyba księcia z bajki, a dwa kłótliwe charaktery nie mają szansy na wspólną przyszłość. Może więc lepiej zakończyć to tym razem, niż cierpieć kolejne miesiące, tylko jak znaleźć na to siłę i wytrwałość?<br>