~ Nie do wiary, że kiedy mogę pospać do 11 i o tej godzinie właśnie nastawiam budzik, budzę się sama już kilka minut po 9 i za nic w świecie nie mogę zasnąć dalej, mimo, że poprzedniego wieczora poszliśmy z Darkiem spać po 1 w nocy. I nawet Darek zamknął mi w nad ranem okno żeby mnie nie budziły pociągi i tramwaje, a i tak nie było mowy z dospania, nawet do 9:45. I w sumie okazało się, że ta wczesna pobudka wyszła mi na dobre, bo przypomniałam sobie, że w grafiku mam do 21:30 od 13:30, ale przecież doszła jeszcze jedna grupa, która kończy zajęcia o 22, a w tym wypadku ja nie wyjdę wcześniej niż około 22:15 więc mogę do pracy iść na 14. No i wtedy pomyślałam, że mogę przecież jechać do domu, zobaczyć się z rodzicami, bo nie widziałam ich już od poniedziałku. I okazało się, że autobus z pętli mam za 30 minut, a ja jeszcze jestem w tshircie Darka, rozczochrana i bez śniadania. Ale co tam, autobus ważniejszy, szybko wskoczyłam w spodenki, bluzkę, nałożyłam okulary i wychodziłam z domu. Na pętli kupiłam sobie jeszcze słodką babeczkę w awiteksie, z małym gratisem, w postaci nieżywego robaczka, który przyczepił się do kremu, dobrze, że w porę go zauważyłam, a nie wpakowałam sobie do buzi. Niemniej jednak straciłam ochotę na dojedzenie ciastka. Po 40 minutach w końcu dojechaliśmy do Smardzowic, a chwilę później byłam już w domu. Moim domu, gdzie teraz jest tak chłodno, pięknie, dookoła zielono, a za domem rozłożony jest leżak, na którym można się wyłożyć, wystawić twarz do słońca i chłonąć tlen w każdą swoją komórkę, czuć zapach dojrzałych malin i rozkoszować się ciszą. Niestety, czas leci niesamowicie szybko i czas powrotu do pracy nadszedł bardzo szybko. Szkoda mi czasu, który poświęcam na pracę i to nie tych ośmiu godzin (chociaż oczywiście ich też), ale czasu na dojazdy, stanie w korku, przeczekiwanie, czekanie na autobus. Wszystko to sprawia, że w domu często pojawiam się po 11 godzinach, a słońce widzę tylko z okna autobusu. A tego słońca niesamowicie mi brakuje.

~ Jechałam ostatnio do pracy i byłam czymś strasznie zamyślona, nie pamiętam sama nawet czym, ale w pewnym momencie jakoś odwróciłam głowę i zobaczyłam jakieś wzniesienie porośnięte lasem i miałam taki dziwny odruch, serce mi aż podskoczyło,że są tu góry, koło mnie. Wiem, że to śmiesznie brzmi, ale w tym jednym momencie, przez te setne sekundy byłam taka ucieszona, że mam je tak blisko, chyba mój mózg zobaczył to wzniesienie, czuł jazdę autobusem i może skojarzył, że jadę w góry, zanim wrócił do normalnego toku myślenia, że jadę, ale... do pracy. Za górami niesamowicie tęsknię.

~ Przyszła bluzka ze Stradivariusa, rozmiar S, za duża.

~ Czas, kiedy siedzę 11,5 godzin w pracy jest po prostu przeokropny.

Zdjęcie zrobione z autobusu;  w drodze do pracy.