~ Miałam do pracy na 9, ale busa miałam już o 7:30, w Krakowie byłam już o przed ósmą, a pod Jubilatem o 8:20. Pomyślałam, że jest za wcześnie na to, żeby iść już do pracy, w końcu zawsze jestem na ich wezwanie, staram się, działam, pracuję jak mogę i stwierdziłam, że nie muszę dziś iść i spędzać tam 40 minut ponadto - i tak długo tam siedzę na co dzień. Postanowiłam iść nad Wisłę, przejść się kawałek bulwarami, wchłonąć trochę słońca i pocieszyć się tym, że wreszcie jest cieplej. Nad Wisłą było wyjątkowo mało ludzi, ale nie ma się co dziwić - wczesna pora i jedynie ludzie na ścieżkach rowerowych i uprawiający jogging wypełniali jakoś krajobraz. Szłam przed siebie, ciesząc się ciszą i pogodą, obserwując gołębie i kaczki, leniwie płynącą Wisła, ludzie powoli zaczynający pracę na barkach i pana zamiatającego przystań i w doszłam do wniosku, że w tej danej chwili do tego, żeby poczuć się szczęśliwą nie potrzeba było mi nic więcej, tylko tej zieleni, płynącej wody i ciszy przerywanej piskiem ptaków. Może tak właśnie należy rozpatrywać szczęście, nie jako coś wielkiego, na co czekamy i czekamy, ale na małe, drobne chwile, kiedy czujemy spokój i poczucie, że jest nam w tym danym momencie dobrze; te małe chwile tworzą nasze szczęście, należy je tylko dostrzegać i doceniać, cieszyć się nimi, a nie zastanawiać się: 'Czy jestem szczęśliwy?', odpowiadając sobie: 'tak, ale....', bo szczęście nie jest długotrwałe, jest ulotne, często coś nam je zaburza, dlatego powinniśmy doceniać każdą nawet sekundę, która daje nam tą wewnętrzną błogość i ciepło.
Dodatkowo dopiero teraz, kiedy praca, albo czynności z nią związane: ubieranie się, malowanie, przygotowywanie posiłku na drugie śniadanie, dojazd, przesiadki itp., wypełniają mój czas, doceniłam tą chwilę, te 20 minut spaceru, podczas którego czas mnie nie gonił, nie musiałam o niczym myśleć, a w mojej głowie pojawiały się tylko luźne myśli. Chyba po prostu mi tego brakowało :)
No i oczywiście - rano wyciągnęłam z torebki aparat, bo... nie przyda się. A nad Wisłą było tak pięknie!!! I jeszcze jedna rzecz, która nasunęła mi się podczas patrzenia na ptaki: czemu kaczki chowają dzioby pod swoje skrzydełka? Wszystkie!! :))
~ Po przyjściu do pracy okazało się, że Janek Maciejczyk, który tu nocuje, już nie śpi i wtedy... zaczęło się. Jak tylko usiadłam za biurkiem, pomyślałam, że wstałam dziś o 6:30, wczoraj poszłam spać przed drugą i muszę tu siedzieć osiem godzin, momentalnie poczułam się strasznie senna, czułam, że zaraz zasnę, padnę na biurko i zasnę, umrę bez snu i oczy same zaczęły mi się kleić. Ale Janek miał dobry humor i puścił naprawdę głośno jakieś cygańskie piosenki, w których facet jęczał, jakby śpiewał w stanie agonalnym błagając o ratunek, później puścił jakieś metalowe kawałki, które dosłownie napierdalały mi po głowie i.. zaczął gadać, opowiadając mi 100000 historii, dlaczego kocha te piosenki, dlaczego są one dla niego fajne i z czym mu się nie kojarzą, wypowiadając przy tym 90000 słów na minutę i masakrując mnie, która w ciszy potrzebowałam przygotować się psychicznie do dnia, poczytać plotki, wiadomości na onecie i posiedzieć w ciszy. On jednak miał inne plany i do 10:35 zamęczał mnie tu, aż w końcu musiał wyjść do Media Markt, bo umówił się z Michaliną Pasek na kupno mikrofalówki na prezent ślubny dla Kasi i Marcina i wtedy w końcu nastała błogosławiona cisza, bez opowieści, czemu jego partnerka taneczna to, czemu tamto i sramto (nawiasem mówiąc wszystkie te opowieści słyszałam już wczoraj). Lubię Janka, nic nie mam do niego, ale na Boga nie o 9 rano!!!!!! Ponieważ jednak wiem, że byłam dla niego niemiła, napisałam mu właśnie sms, niech jakoś złagodzi sprawę.


~ A co do Kasi i Marcina - zaskoczyli mnie wczoraj totalnie wręczając mi.... zaproszenie na ślub. To bardzo miłe z ich strony, bo w końcu znamy się niewiele ponad miesiąc, są moimi szefami, ale ślub? Jutro? o 16? Eeee, miałam inne plany..... No nic, powinnam się cieszyć, że zechcieli ze mną dzielić się tą wyjątkową dla nich chwilą i docenili mnie, wręczając mi zaproszenie. Wcisnę sukienkę, kupię kwiaty i pójdę.


~ Jest 13:14, siedzę tu od 9 i jeszcze nikt nie przyszedł potańczyć, otwieranie sali w wakacje z rana to zły pomysł, ale jakoś muszę wyrabiać te osiem godzin, a lepiej na rano niż na popołudnie.


~ Popołudniu jestem umówiona z Daruszkiem, którego w końcu wyściskam ile się da - o ile się nie pokłócimy :))) Pójdziemy coś zjeść, a później? Może poleżeć nad Wisłą? :)


~ Ponieważ mam teraz chwilę czasu pouzupełniam chociaż fotologa, na którego nie mam czasu i chęci, co mnie zaskakuje, bo kiedyś potrafiłam dodać 13 notek jednego dnia i dalej miałam chęci dodawać, ale już po prostu nie miałam zdjęć i nie miałam o czym pisać!! Tak więc zaczynam wielkie uzupełnianie lipca.





Zagadka na dziś:


Czego brakuje tym kanapkom do ideału (należy pamiętać, że jest to śniadanie przed pracą - cebula automatycznie odpada):
a) mozarelli
b) mozarelli
c) mozarelli?