Sobota, a to oznacza, że w południe przyjechali Przemek z Anią, wypoczęci i opaleni, z masą zdjęć z Kos, z prezentami z wyspy (naszyjniki, bransoletka, różyczki do kąpieli, a dla Taty – piękny czerpak do miodu z drzewa oliwkowego, jest wspaniały – już widzę zdjęcia z nim :)). Niestety nie mogłam posiedzieć z nimi długo, bo już o 14 musiałam wychodzić z domu na ślub Kasi i Marcina, w Krakowie rozgrywał się ostatni etap Tour de Pologne i jazda po mieście była mocno utrudniona, autobusy miały zmienione trasy, główne ulice były pozamykane, słowem – komunikacyjny koszmar. Nie spodziewałam się jednak, że dwie (DWIE) godziny to będzie za mało, żeby dostać się na Rondo Matecznego, na które jeździ sto autobusów i drugie tyle tramwajów. Podróż zaczęłam z Nowego Kleparza, gdzie zadowolona wsiadłam w 144, które miało mnie na to Rondo zawieźć – tak przynajmniej sprawdziłam sobie na stronie krakowskiego MPK. Po półgodzinie dało mi do myślenia, że jadę trasą, którą normalnie wracam do domu z pracy, ale jechałam dalej, w końcu są różne objazdy i może akurat taką trasę zastępczą wybrano dla mojego autobusu. Cztery przystanki przed Nowym Kleparzem już wiedziałam, że jadę…. w przeciwnym kierunku… Wysiadłam na Stachiewicza i poszłam na drugi przystanek, żeby pojechać tym razem dobrze. Zobaczyłam, że najbliższy autobus ma jechać na Most Grunwaldzki, stamtąd są już tylko dwa przystanki do Ronda Matecznego, „szybko się przesiądę” pomyślałam i wsiadłam do trzeciego już tego dnia autobusu. Wróciłam ‘starą’ trasą, którą przed chwilą jechałam przeklinając to MPK, to swoją głupotę, że może nie popatrzyłam jak należy. W połowie trasy już wiedziałam, że zdążenie na 16 będzie graniczyło z cudem, choć krążyłam po mieście już od 14:50; przy którymś kolejnym przystanku Pan Kierowca wysiadł i zapowiedział, że mamy zmianę trasy i będą jeszcze tylko dwa przystanki. Podskoczyłam z radości, bo na ‘normalnej’ trasie miałam ich jeszcze sześć, a wiadomo, dwa, nawet inną, okrężną trasą, jedzie się szybciej. Dojechaliśmy w końcu, jakimś cudem, na Most Grunwaldzki, gdzie pewnym krokiem, o godzinie 15:37 poszłam na przystanek, na którym stała masa ludzi. Zapytałam ich, czy stąd może odjeżdża autobus na Matecznego i jakieś dwie starsze panie uprzejmie mnie poinformowały, że one czekają tu już 1,5 godziny na takowy. Niemal zdruzgotana poszłam poradzić się innych kobiet, z których jedna akurat dzwoniła na informację MPK, a tam, zdyszana Pani udzielała jej informacji, szukając w swoich 130 karteczkach, bo ‘gdzieś ma zapisane, co i jak’, w końcu znalazła, ale nie to, co trzeba. Moje nerwy powoli zaczynały się głośno odzywać, a moje nogi nie miały już czucia (swoją drogą, te czarne, wysokie szpilki nadają się tylko do wyrzucenia, są za małe i krew mi nie dopływa do palców, obcierają, sprawiają, że nogi puchną i jest jeszcze gorzej!!!). Bliska obłędu postanowiłam się poradzić dyspozytora ruchu MPK, który minął mnie drugim przejściem na ulicy i poszedł na przerwę. Nie poddałam się jednak i poszłam spytać Pana Policjanta, który ze śmiechem wysłał mnie do dyspozytora ruchu MPK. „Dobra”, pomyślałam, „koniec przerwy Panowie” i poszłam do Panów, którzy akurat zdejmowali pomarańczowe kamizelki, pakując się do samochodu. Poinformowali mnie, że na Matecznego to ja się stąd nie dostanę nijak i, że albo mam się wrócić na ulicę Krakowską (na której byłam autobusem już 40 minut temu), albo iść na Matecznego na nogach, ot tylko 2,5km. W tych butach? O tej godzinie? Ślub już się zaczął, a ja mam iść taki kawał, stawiając kroczki co 7 mm, bo moje stopy odmawiały już posłuszeństwa? Idę na Krakowską. W międzyczasie zadzwonił Darek, informując mnie, że do Krakowskiej też jest kawał drogi, co z resztą sama po dłuuuuugim czasie zauważyłam, bo kiedy w końcu dotarłam do upragnionej ulicy okazało się, że przystanek tu jest, a i owszem, ale jakiś kilometr dalej. Dobra, w końcu przyszłam. Po 20 minutach czekania w końcu nadjechał jakiś autobus, którym dostałam się na Rondo Matecznego, była już 16:30 i wiedziałam, że ślubu już raczej nie zobaczę, miałam jednak nadzieję, wcisnąć się cichutko do kościoła na sam koniec, udawać, że byłam tam od początku, a dlatego stoję niemal przy wyjściu, bo źle czuję się w kościołach, bla bla bla i takie tam. Dotarłam w końcu na upragnioną ulicę Zamoyskiego, na której znajdował się kościół, którego wieżę widziałam już z daleka. Kościół znajdował się na samym końcu ulicy, w dodatku dość pod górkę i moje nogi już prawie zostały za mną. Im bliżej kościoła, tym bardziej zastanawiało mnie, dlaczego nie ma tu żadnych samochodów ślubnych, ale pomyślałam, że może jakiś parking gdzieś jest, a ja, że nie znam tego miejsca, nie wiem, gdzie. Jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że w kościele…. Żadnego ślubu nie ma…. Była 16:45, a ja albo zwariowałam, albo pomyliłam kościół. Jak się okazało – to drugie, bo jakaś para poinformowała mnie, że na Zamoyskiego jest drugi kościół, dokładnie na końcu ulicy… Och, świetnie! Przecież marszu teraz najbardziej moim nogom trzeba. Modliłam się, żeby ksiądz przedłużył mszę, bo wparować już po wszystkim to wielki obciach, co oczywiście, przy moim wyjątkowym tego dnia pechu, okazało się prawdą. Na szczęście ludzie robili jeszcze zdjęcia, a dopiero później ustawiła się kolejka do życzeń. Z tymi bolącymi, opuchniętymi nogami, które spuchły już tak, że buty wydawały się być o 4 rozmiary za małe odstałam kolejne 20 minut w kolejce, złożyłam życzenia, pogadałam chwilkę z Rafałem Gibkiem, jego narzeczoną i… poszłam na tramwaj, bo naturalnie musiało się okazać, że po pierwsze kościół jest na Rynku Podgórskim, w takim miejscu, że jazda przez Rondo Matecznego i Kalwaryjską w ogóle nie miała sensu, w ogóle wybranie tej trasy również, tramwaj jechał tu wprost z Nowego Kleparza, kilka przystaneczków! Mogłam jechać wygodnym tramwajem, w kilka minut być na miejscu!! Trójka oczywiście też miała zmianę trasy, ale było mi już wszystko jedno – chciałam szybko znaleźć się u Darka w domu. Kiedy wreszcie tam dotarłam i zdjęłam buty, moje nogi wyglądały jakby miały 300 lat i przeszły kulę ziemską 120 razy.


Po przyjściu do Darka wreszcie od śniadania coś zjadłam i poczułam, że jednak żyję. Nie dane było mi odpoczywać długo, bo mieliśmy jechać z Jokerami na Złocień. Mój pech stwierdził jednak, że tak szybko nie odpuści! Przy wsiadaniu do Chevroleta usłyszałam głośne ‘sssssttttttrrrrr’ i poczułam, że na tylnim szwie w sukience poszły nitki. Świetnie, tego mi brakowało – czegóż więcej trzeba niż rozcięcie z tyłu sukienki sięgające talii!! Darek oczywiście się śmiał i wykorzystywał sytuację, bo ‘on tylko sprawdzi jakie jest to rozcięcie’ :)))) W końcu dojechaliśmy na Złocień i ubrana w jego bluzę wyszłam z auta, modląc się, żeby tylko nikt nie widział mojej gołej pupy, jeszcze w stringach, po spóźnieniu się na ślub o godzinę to byłaby porażka miesiąca numer dwa. W mieszkaniu szybko wzięłam od Marcina igłę i nici i poszłam do łazienki to zszywać. Darek brał sobie chłodzący prysznic, a ja już prawie załamana siedziałam i kombinowałam jak to zszyć, żeby nie było nic widać i żeby wytrzymało do jutra, bo nie mam ze sobą żadnych ubrań na przebranie, a jutro jakoś do domu wrócić trzeba. Szwaczka jest ze mnie żadna, ale dzięki Bogu, po kąpieli z pomocą przyszedł mi Daruś, który… poprawił moje nędzne próby i zszył to tak, że nie było śladu, że w sukience cokolwiek się stało! Nie do wiary, jest facetem, a zrobił to chyba trzema ściegami, nazywając wszystkie po kolei, kiedy ja nawet nie wiedziałam, że coś takiego istnieje! Po 20 minutach piłam już zimne piwo, wyłożona na balkonie i miałam nadzieję, że już nic dziś mnie nie spotka…