W niedzielę wstaliśmy o 6:30, bo o 7 mieliśmy autobus ze Złocienia, a o 8:30 z Krowodrzy Górki, do Smardzowic dojechaliśmy akurat na pyszne śniadanie. Niedziela zapowiadała się pięknie, Daruś wziął ze sobą rower, w planach mieliśmy zrobienie jakiejś niewielkiej trasy, Mama z Tatą wypoczywali, Ania i Przemek poszli do kościoła a ja, po szybkiej kąpieli i przebraniu się byłam gotowa na rower. Zdecydowaliśmy, że pojedziemy przez Ojców do Pieskowej Skały, a stamtąd przez Skałę do domu. Po pierwszym kilometrze miałam wrażenie, że wypruję flaki, ale słońce było piękne, lekki wietrzyk muskał twarze, śmiech Darka dźwięczał w uszach i zmotywowana jechałam dalej. Było mi naprawdę ciężko, stwierdziłam, że jestem zasiedziana jak mało kto, miesiąc siedzenia w biurze, przy komputerze, przez minimum 8 godzin zrobił z mojej kondycji trupa. Ale nie poddawałam się – jechaliśmy dalej, Darek motywował mnie do pokonywania prędkości, co chwilkę podawał mi, ile już przejechaliśmy kilometrów i śmiał się, że chciał bić rekordy prędkości, a tu średnia prędkość wynosiła 20km/h. W końcu dotarliśmy do Zamku w Pieskowej Skale, gdzie zarządziłam przerwę, bo umrę i koniec. Ale Darek nie chciał iść na zamek tylko podjechać jeszcze troszkę do góry (sic!) i zobaczyć, co tam jest. Zgodziłam się, ale najpierw należała mi się nagroda za przeżycie tej trasy i postanowiliśmy wypić zimne piwo pod zamkiem. Już dawno, dawno, dawno zimne piwo tak mi nie smakowało. Było pyszne, było zimne, było mokre, było!! Wyłożyłam sobie nogi na drugim krześle, trzymałam Darka za rękę, piłam zimne Tyskie, byłam w miejscu, które uwielbiam i chłonęłam każdą sekundę tego wolnego dnia. Nagrodę numer dwa stanowiły pyszne frytki. Nie ma miejsca na ziemi, gdzie bym była i nie jadła frytek :)
Odpoczęliśmy trochę i postanowiliśmy podjechać jeszcze ten kawałek pod górkę, w końcu to tylko kawałek… Jak się okazało wieeelki kawał drogi, w dodatku ciągle pod górę. W końcu jednak każda góra kiedyś się kończy i dotarliśmy do płaskiego terenu, postanawiając, że poszukamy stąd jakiejś drogi na Zamek, na którym uparłam się, żeby jechać. I w końcu znaleźliśmy takową, przez lasek i.. z górki!!! Darek stwierdził, że wykorzystamy okazję i pobijemy rekord prędkości. Ledwie się rozpędziliśmy, a ja usłyszałam za swoim rowerem ‘trzask’, okazało się, że odpadła mi lampka i tyle było z mojej szalonej jazdy. Na dole czekał już na mnie Darek, który jechał przeszło 40km/h i martwił się, czy nic mi się nie stało, skoro on przyjechał, a mnie nie było i nie było. Okazało się, że na dziedziniec zamku nie można wjeżdżać rowerem więc poprosiłam go o chwilkę na zdjęcia i poszłam się wyżywać fotograficznie ;) Zamek był po prostu przepiękny. Nie wiem dlaczego to miejsce tak na mnie działa, uwielbiam go, zawsze podoba mi się coraz bardziej i bardziej, uważam go za najpiękniejszy zamek świata, pięknie położony i pięknie wyglądający. Dziedziniec, ogrody, wieże, zegar – wszystko ma dla mnie swoją niepojętą magię. Mogłabym na tym dziedzińcu przebywać 12 godzin i nie znudziłoby mi się to nawet na chwilę. Jestem pod wrażeniem, bo widać, że ktoś o to miejsce bardzo dba, mnóstwo kwiatów, czysto.
Po dłuższej chwili zawołał mnie Darek, bo już nudziło mu się czekanie samemu, poza tym pasowało już wracać, jeśli chcieliśmy zdążyć przed wyjazdem Ani w Przemka. Droga powrotna była drogą przez mękę – ¾ drogi pod górę, zwłaszcza ten podjazd w Skale. Daruś jednak nic a nic nie mówił kiedy potrzebowałam przerw, przytulał, głaskał i całował, a ja łapałam oddech i zbierałam siły w mięśniach. Stwierdziliśmy, że nie będziemy jechać drogą, a skręcimy w pola, w łąki i skrótem dojedziemy do domu. Ale tu też ciągle pod górę. Przy okazji trafiliśmy na czerwone śliwki, ale nie były wcale takie dobre w smaku więc pojechaliśmy dalej, gdzie trafiliśmy na…. Parę korzystającą z uroków natury – ściślej mówiąc – okazującą sobie miłość w zbożu :)
Na ostatnim odcinku drogi spodziewałam się już tylko swojej śmierci, okazało się jednak, że jakoś dotarłam do domu z wynikiem przejechanych 27 kilometrów, co może nie jest wybitnym wyczynem, ale dla kogoś, kto przez ostatni ponad miesiąc był zasiedziany, bez ruchu, za biurkiem to i tak niezły wynik.
Po obiedzie wpadł Medyk, poszliśmy więc porelaksować się na leżakach za domem, ja prawie zasypiałam, a w pewnym momencie przydreptał do nas mały, słodki przyjaciel.
Wieczorem Daruś pojechał do domu, również na rowerze, chciał jeszcze pojeździć, a 17 km uznał za nietrudną trasę. Zadzwonił do mnie już po pół godziny mówiąc, że jest już w domu, co było dla mnie szokiem, ale zaraz wyjaśniło się, skąd to tempo – okazuje się, że jechał na rowerze… 65km/h! Na rowerze! Stwierdził, że jak spojrzał w pewnym momencie na licznik to sam nie uwierzył i zaraz zwolnił, wystarczyłby w końcu mały kamień, Darek bez kasku i…
Padnięta położyłam się spać i… oczywiście nie mogłam zasnąć, chociaż popołudniu zasypiałam już trzy razy, a następnego dnia pobudka już o 7:30...
Odpoczęliśmy trochę i postanowiliśmy podjechać jeszcze ten kawałek pod górkę, w końcu to tylko kawałek… Jak się okazało wieeelki kawał drogi, w dodatku ciągle pod górę. W końcu jednak każda góra kiedyś się kończy i dotarliśmy do płaskiego terenu, postanawiając, że poszukamy stąd jakiejś drogi na Zamek, na którym uparłam się, żeby jechać. I w końcu znaleźliśmy takową, przez lasek i.. z górki!!! Darek stwierdził, że wykorzystamy okazję i pobijemy rekord prędkości. Ledwie się rozpędziliśmy, a ja usłyszałam za swoim rowerem ‘trzask’, okazało się, że odpadła mi lampka i tyle było z mojej szalonej jazdy. Na dole czekał już na mnie Darek, który jechał przeszło 40km/h i martwił się, czy nic mi się nie stało, skoro on przyjechał, a mnie nie było i nie było. Okazało się, że na dziedziniec zamku nie można wjeżdżać rowerem więc poprosiłam go o chwilkę na zdjęcia i poszłam się wyżywać fotograficznie ;) Zamek był po prostu przepiękny. Nie wiem dlaczego to miejsce tak na mnie działa, uwielbiam go, zawsze podoba mi się coraz bardziej i bardziej, uważam go za najpiękniejszy zamek świata, pięknie położony i pięknie wyglądający. Dziedziniec, ogrody, wieże, zegar – wszystko ma dla mnie swoją niepojętą magię. Mogłabym na tym dziedzińcu przebywać 12 godzin i nie znudziłoby mi się to nawet na chwilę. Jestem pod wrażeniem, bo widać, że ktoś o to miejsce bardzo dba, mnóstwo kwiatów, czysto.
Po dłuższej chwili zawołał mnie Darek, bo już nudziło mu się czekanie samemu, poza tym pasowało już wracać, jeśli chcieliśmy zdążyć przed wyjazdem Ani w Przemka. Droga powrotna była drogą przez mękę – ¾ drogi pod górę, zwłaszcza ten podjazd w Skale. Daruś jednak nic a nic nie mówił kiedy potrzebowałam przerw, przytulał, głaskał i całował, a ja łapałam oddech i zbierałam siły w mięśniach. Stwierdziliśmy, że nie będziemy jechać drogą, a skręcimy w pola, w łąki i skrótem dojedziemy do domu. Ale tu też ciągle pod górę. Przy okazji trafiliśmy na czerwone śliwki, ale nie były wcale takie dobre w smaku więc pojechaliśmy dalej, gdzie trafiliśmy na…. Parę korzystającą z uroków natury – ściślej mówiąc – okazującą sobie miłość w zbożu :)
Na ostatnim odcinku drogi spodziewałam się już tylko swojej śmierci, okazało się jednak, że jakoś dotarłam do domu z wynikiem przejechanych 27 kilometrów, co może nie jest wybitnym wyczynem, ale dla kogoś, kto przez ostatni ponad miesiąc był zasiedziany, bez ruchu, za biurkiem to i tak niezły wynik.
Po obiedzie wpadł Medyk, poszliśmy więc porelaksować się na leżakach za domem, ja prawie zasypiałam, a w pewnym momencie przydreptał do nas mały, słodki przyjaciel.
Wieczorem Daruś pojechał do domu, również na rowerze, chciał jeszcze pojeździć, a 17 km uznał za nietrudną trasę. Zadzwonił do mnie już po pół godziny mówiąc, że jest już w domu, co było dla mnie szokiem, ale zaraz wyjaśniło się, skąd to tempo – okazuje się, że jechał na rowerze… 65km/h! Na rowerze! Stwierdził, że jak spojrzał w pewnym momencie na licznik to sam nie uwierzył i zaraz zwolnił, wystarczyłby w końcu mały kamień, Darek bez kasku i…Padnięta położyłam się spać i… oczywiście nie mogłam zasnąć, chociaż popołudniu zasypiałam już trzy razy, a następnego dnia pobudka już o 7:30...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz