Po tym najwspanialszym hucznym piątku przyszła leniwa, słoneczna sobota. Pierwsza pobudka była już około siódmej rano, co było stanowczo za wczesną godziną, zważywszy, że poszliśmy spać około 3, ale przytuliłam się do ciepłego Darka i zasnęłam dalej. Śniła mi się Chorwacja, błękitna woda, palmy i drzewo o pięknie zwisających gałęziach i pięknych, głęboko zielonych liściach. Kolejna pobudka przyszła kilka minut po ósmej i, choć mieliśmy spać jeszcze przeszło półtorej godziny, nie zmrużyłam już oka przez hałas, który dochodził z pokoju obok, gdzie Gabrysia oglądała bajki. Bajki były puszczone tak cholernie głośno, że ja, przyzwyczajona do zasypiania i budzenia się w ciszy (chyba, że sama zmącam ją muzyką) wiedziałam już, że z dalszego snu nici. Na domiar złego Tadeusz i Gabrysia, chcąc ze sobą rozmawiać, mówili głośnymi tonami, przekrzykując niecichą już bajkę. Moje ciśnienie skoczyło. W moim domu panuje absolutna cisza kiedy nawet jeden z domowników ucina sobie choćby kilkuminutową drzemkę, stuprocentowy szacunek do jego wypoczynku, snu i ciszy, której potrzebuje. Nie zdarza się, żeby budził mnie hałas moich domowników, żadnego głośnego rozmawiania, kręcenia się. Cisza i spokój, respekt dla snu drugiej osoby. U Darka natomiast nie ma nic takiego, zwłaszcza ze strony Jego Taty. Radio o 6:30? Jasne. W sobotę? A co to za przeszkoda? Tak więc mój sen stał się już czynnością  zakończoną, co - przyznaję, wprawiło mnie od razu w zły humor. Próbowałam znaleźć drzemkę w przytuleniu się do Darka, żeby poczuć jego ciepło, które niemal zawsze wywołuje we mnie poczucie senności i sprawia, że łagodnie przechodzę w stan snu, choćbym wypiła wcześniej 8 kaw. Do 9:45, kiedy zadzwonił Jego budzik nie zasnęłam już na tyle, by wypocząć i byłam niedospana, zmęczona i zła z powodu hałasu z sąsiedniego pokoju. Bałam się, że cały dzień będzie pod znakiem tego złego nastroju, zwłaszcza, że zupełnie nie mogłam przejść ze stanu: "za wczesna pobudka" do stanu "ok, nie wyspałaś się, ale teraz już czas na normalne funkcjonowanie". W dodatku przede mną była perspektywa czekania na Darka od 10:30 do 14 i zupełnie mi się to nie uśmiechało, pomimo, że zadzwoniłam do Dominiki i powiedziałam Jej, że przyjadę i przeczekam u nich. Ubieraliśmy już kurtki, żeby wyjść i do Darka zadzwonił ktoś z uczelni, żeby być na 12:30, prosto na egzamin, bo wpisów o 10:30 jednak nie ma. Aż coś we mnie podskoczyło z radości, że jednak zostajemy w domu i nie muszę się nigdzie tłuc autobusami na ten mróz. Zadzwoniłam do Mazurków, że jednak zostaję na Zbożowej i z ulgą poszłam jeszcze poleżeć na łóżku. Niestety, wielkimi krokami zbliżała się godzina 12, która oznaczała, że musimy się powoli udać na Politechnikę, ażeby mój ukochany mógł napisać egzamin. Na szczęście mój humor pozwalał już na względnie normalną egzystencję, ale w pamięci dalej miałam donośne: "Chcę oglądnąć teraz Piotrusia Pana!", na plus działała jednak pogoda - piękne słońce i bezchmurne niebo. Spacerkiem poszliśmy na Jego uczelnię i od godziny 12:20 zostałam już sama, bo Daruch poszedł zaskakiwać profesora swoją wiedzą. Kampus Politechniki jest piękny, duży, o ciekawej architekturze, sporej ilości drzew, krzewów, pełnym ładnego oświetlenia, pełnym słońca i ma jeszcze jeden duży plus: jest tam barek "Łupinka", w którym serwowane są bardzo dobre kanapki i kawa. Na takie drugie śniadanie postanowiłam sobie pójść, żeby umilić sobie czas bez Darka i żeby nie siedzieć w środku budynku Wydziału Inżynierii Elektrycznej i Komputerowej, gdzie jarzeniówki na korytarzu brzęczą w sposób, który może doprowadzić do szału nawet hinduskiego jogina. A w 'Łupince' cieplutko, jasno i pięknie pachnie kawą. Zamówiłam ciepłą ciabattę z kurczakiem i warzywami a do tego duuuużą latte aroma z syropem waniliowym. Zasiadłam przy pełnym słońca oknie, przy ciepłym kaloryferze, wyciągnęłam "Cesarza/Szachinszach" Kapuścińskiego i jadłam ciepłą bułkę, zapijając ją aromatyczną, słodką kawą. O Boże, to była chwila, której każdy potrzebuje. Każdy. I to jest taka chwila, taka mała rzecz, która sprawia, że człowiek jest szczęśliwy, że jego dzień posiada pozytywny aspekt, że przez tą krótką chwilę, kiedy nie istnieje dla niego nic poza literacką rzeczywistością, ciepłą bułką, pachnącą kawą i słońcem, kiedy ma dookoła siebie innych ludzi, którzy również delektują się pogodą, dyskutują ze znajomymi,  pracują nad prezentacją na laptopie, liczą coś w dokumentach, ta mała chwila dała mi tyle odprężenia, że nabrałam pozytywnego nastawienia na resztę dnia. W końcu zbliżała się godzina 13 i stwierdziłam, że dość tej błogości i czas iść pod Darka salę egzaminacyjną; 20 minut później nieco pożałowałam tej decyzji, bo spodziewałam się, że pilni studenci zaraz wyjdą, a tu nic, na szczęście wciąż miałam ze sobą kawę i Kapuścińskiego. W końcu o godzinie 14 zadzwonił Darek, że skończyli pisać. Doszliśmy do wniosku, że należy zjeść jakiś obiad, ale najpierw wpadniemy jeszcze na Zbożową, żeby zestresowany student się zrelaksował. Niestety, po 16 głód nie dawał już za wygraną i musieliśmy iść coś zjeść. Na początku była opcja, żeby iść do Herbewa do tej włoskiej restauracji, nie byliśmy tam jeszcze, a mogłoby nam tam posmakować i mielibyśmy dobre obiady i to tak blisko! Drugą opcją był kebab, o którym wspomniał Darek, gdzieś w pobliżu Bagateli, ale "nie ten zaraz obok". W trakcie drogi wyklarowała się trzecia opcja, którą wybraliśmy - Chińczyk. Po zapełnieniu żołądków wyjątkowo dobrym kurczakiem po wietnamsku, który jest naszym ulubionym daniem i, który dziś był wyjątkowo dobry powróciliśmy do jaskini ciepła i relaksu - na Zbożową, gdzie położyliśmy się do łóżka i przeleżeliśmy już cały czas, aż do czasu, w którym musiałam zebrać się na autobus. Oczywiście podróż mogła skończyć się tragedią, a to wszystko dlatego, że uciekły mi nowe 5 i 51, a przyjechała stara 3. Postanowiłam zastosować swoją starą metodę, czyli bardzo długie, trwające dwa przystanki wygrzebywanie drobnych z portfela, płacenie kierowcy, długie pakowanie portfela do torebki, aż do dojechania na pętlę, gdzie już biletu nie musiałabym kasować. A tu wchodzę do tej starej trójki i... kanary!!! Myślę sobie: "no świetnie, przecież nie mam drobnych, dokładnie wyliczonych 1,80", zaglądam do portfela a tam...wśród kilkunastu innych monet, idealne złoty osiemdziesiąt, przy czym 1,70 jeszcze normalne, a już ostatnie 10groszy złożone z 5gr., 2gr. i trzech jednogroszówek.... Chwała, chwała i jeszcze raz chwała Bogu, że akurat, jak nigdy do tej pory - te drobniaki mi się przydały. Idealnie przed nosem pana kontrolera skasowałam bilet i z mojego serca spadł ogromny kamień, ważący tyle, o ile lżejszy jest portfel pozbawiony kary 120-złotowej za jazdę na gapę. Tymczasem teraz siedzę już w ciepłym domku, zaraz idę pod prysznic, a później wprost do mojego łóżka, żeby obudzić się jutro i poczekać, aż przyjedzie do mnie Daruś, który w ciągu tego weekendu dał mi tak olbrzymią porcję czułości i okazywania uczuć, że tęsknię już za nim, choć widziałam go przez całe 24 godziny i będę go mieć za niecałe 10 u siebie z powrotem.