W nocy śni mi się Tomek, mimo, że śpi obok. Ze snu o nim wyrywa mnie jego przyciągnięcie do siebie, czuję ciepło jego ciała i wielkie ramiona, które mnie przytulają.Włączamy Borgiów i oglądamy kolejny odcinek trzeciego sezonu. Wstajemy przed 11 i idziemy do sklepu, żeby kupić jajka, bo zachciało nam się ich na miękko, krążymy chwilę po Kleparzu, bo nie jest łatwo znaleźć coś czynnego w Boże Ciało, ale Żabka okazuje się niezawodna. Po chwili na stół wjeżdża śniadanie mistrzów: serek do kanapek, szynka szwarcwaldzka i ementaler, a do tego jajka, świeże ogórki i pomidorki koktajlowe.

W pokoju pachnie kawą, a my przy śniadaniu omawiamy plany na cały dzień. Decydujemy, że przespacerujemy się do Małopolskiego Ogrodu Sztuki, a stamtąd na piwko do któregoś z krakowskich ogródków. W Ogrodzie trwa właśnie filmowy festiwal, co nie przeszkadza nam w plądrowaniu jego zakamarków.

Na piwo postanawiamy wybrać się do Dyni, gdzie dla rozgrzania zamawiam grzane piwo, a Tomek nie może wyjść z podziwu, bo jest ciepło, niemal początek czerwca, a ja biorę grzańca. Po opróżnieniu połowy kufla czuję jak ze mnie paruje gorąc. Ponieważ siedzimy w ogródku, a Dynia ma bardzo specyficzny ogródek, mamy widok na balkony i okna mieszkańców kamienicy, w której znajduje się ten lunch bar. W pewnym momencie Tomek mówi: zobacz, jak tam kobieta patrzy z okna. Rzeczywiście, z otwartych na oścież okiennic, z trzeciego piętra, spogląda na nas charakterystyczna ludzka głowa. Intryguje nas, po chwili jeszcze bardziej, bo.. nie porusza się. Mam przy sobie obiektyw 55-200 i zarządzam, że niepostrzeżenie zrobimy zbliżenie głowy. Po zrobieniu zdjęcia zamieramy.. Głowa jest... bardzo, bardzo dziwna...

Zaciekawieni pytamy kelnerki, co to jest. Okazuje się, że.. w pomieszczeniu jest jakaś graciarnia i ktoś tą głowę po prostu wystawia i kładzie na parapecie. Efekt niesamowity!!

Po chwili dołącza do naszego towarzystwa piękny, zielony owad.

W Dyni zaskakuje nas ogromna ulewa, wracamy więc do domu... 



skacząc w kałuże :D