~ W oczekiwaniu na telefon od technika z Interkonektu i
zbawienie w postaci pojawienia się Internetu, mobilizuję się do napisania
długiej notki z dokładnym wyjaśnieniem ‘co u mnie’. Nie mam teraz wglądu do
tego, kiedy pisałam po raz ostatni, ale postaram się napisać wszystko, co
pamiętam z kilku ostatnich dni, a co było mniej lub bardziej ważne.
~ Z Darkiem ostatnio jest dziwnie. To chyba najlepsze słowo,
które może oddać całą tą sytuację, bo drażnimy się, działamy sobie na nerwy,
mało rozmawiamy, tylko ogólnikowo, kochamy się rzadko i jakoś tak te nasze
spotkania nie są szczególnie ciepłe i miłe. Niby się widujemy, ale każde
zajmuje się swoimi sprawami, myślami jesteśmy gdzieś indziej i ciągle się
spinamy, kłócimy i pokazujemy sobie różnice między nami. Jestem zmartwiona, bo
każdy początek końca poprzednich związków zaczynał się właśnie w ten sposób,
facet zaczynał mnie drażnić, irytować i po pewnym czasie odkrywałam, że nie
chce mi się z nim nawet siedzieć. Boję się trochę, bo nie chcę żeby tym razem
było tak samo, bo choć z jednej strony wizje życia moja i Darka tak bardzo się
różnią, choć zupełnie inaczej widzimy naszą przyszłość to wciąż czuję dziwne
bezpieczeństwo i uczucie błogości kiedy tylko mnie przytula i czując jego
ciepło zasypiam niemal natychmiast. Zobaczymy, co przyniesie czas, jak zwykle
zostawiam wszystko jemu, wierząc głupio, że nieporozumienia między nami to
kwestia wiosennego przesilenia ;)
~ Piję, piję, piję. Od zeszłego piątku (2 III) wypijam
dziennie minimum 1,5litrową butelkę wody mineralnej plus napoje, które pije się
normalnie w ciągu dnia (kawa, herbata, sok, Plusssz). Postanowiłam rzeczywiście
pić dużo, bo w końcu człowiek ma w ciągu dnia wypijać minimum dwa litry wody, a ja zauważyłam, że jak wypiję 4 pełne
szklanki czegokolwiek to już jest to duży sukces. Stąd też kupiłam zapasy
mineralnej na weekend, a w tygodniu (o zgrzewkę Muszynianki) uzupełnił mi je
tata. Zmuszam się do picia, nawet kiedy mi się nie chce i nie spodziewałam się,
że picie wody jest takie trudne, bo po prostu po chwili ma się już dość, co 10
minut biega się siusiu (o zgrozo!) i nie ma się wrażenie, że nie można w siebie
wpakować już kropli więcej. Dzielnie jednak znoszę to wszystko, dla mojej
skóry, dla moich komórek, dla włosów i dla ogólnej poprawy nawodnienia mojego
ciała. I być może sama sobie to wkręciłam, ale uważam, że już jest jakaś
poprawa związana ze sprawami metabolizmu (druga rzecz – nie piję kiedy jem i
nie jem kiedy piję, piję dopiero minimum 20 minut po posiłku, co jest cholernie
trudne, bo czasem opycham się jak żarłok i wtedy jedyne czego się chce to
sięgnąć po ciepłą herbatkę, ale nie! Nie zwalniam procesów trawienia!). Nawet
jeśli to efekt placebo, to dla samej mojej świadomości, że jest lepie będę tą
wodę dalej pić. Z resztą to wchodzi już w nawyk, muszę mieć przy sobie coś do
picia, u Dominiki proszę o kilka herbat, u Darka, mimo braku pragnienia też
domagam się większej ilości wody z sokiem, sama w domu też muszę mieć w zasięgu
oka wodę. Ciągle mam ją mieć przy sobie i to aż mnie cieszy. Niby nie jest to
wiele, bo miliony (miliardy) osób piją dziennie nawet i 3 – 4 litry wody, ale
dla mnie, osoby, która nie wypijała dziennie nawet litra takie postanowienie i
zawzięcie się w sobie stanowi już coś. Z czasem planuję zwiększyć dawkę o
jeszcze jedną butelkę, tak, żeby samej mineralnej pić już 3 litry plus inne
napoje, muszę jednak skonsultować się z panią profesorką Gacek od dietetyki i
podpytać ją, którą wodę pić zamiennie, bo wiadomo, że większość ‘mineralnych’
na naszym rynku jest tak ‘mineralna’, że zamiast dostarczać nam anionów i
kationów wypłukuje je, czego wolę uniknąć (przykład nr 1 – Kropla Beskidu).
~ Druga sprawa - zaczęłam regularnie jeść Tardyferon. W końcu nie znoszę zjadać
śniadania zaraz po przebudzeniu, tylko odczekać te pół godziny, godzinkę, a T.
należy zjeść ½ h przed pierwszym posiłkiem więc warunki mam idealne. Jem też
dodatkowo witaminy i staram się wcinać magnez. Mam nadzieję, że ta pozytywna
poprawa zakorzeni się we mnie i wejdzie mi w codzienny nawyk.
(Zaraz wracam, muszę siku!)
~ Jutro Dzień Kobiet, jadę do Babci i wizja tej podróży mnie
cieszy, bo raz, że dawno tam nie byłam, dwa, że chętnie się przejadę w te
górskie rejony, a trzy, że sama podróż tam jest bardzo przyjemna. Szkoda tylko,
że wiosna nie jest już nieco bardziej zaawansowana, bo pojechanie tam w
wiosennym okresie pomaga dostrzec, jak bardzo natura odżyła po zimie, malutkie
żółte kwiaty wyścielają całe polany, w Babcinym ogródku wszystko budzi się do
życia i całe ciało chłonie tą wiosenną energię, napełniając się chęciami do
życia i radością z nowej pory roku.
~ Zastanawiam się, czy w chwili, kiedy Darek wyjedzie do
Niemiec (prawdopodobnie już w maju) i
pozostanie tam do września, nie wykorzystać tego czasu i nie wyjechać
gdzieś jako Au-pair, chociaż oczywiście z jego strony spotkało się to z
ogromnym sprzeciwem, bo zarobki nie są rzeczywiście powalające, mniejsze nawet
niż w Polsce, ale przecież to nie chodzi tylko o te kilka euro, ale o
zobaczenie innego kraju, pomieszkanie w nim, poczucie jego codzienności,
pozwiedzanie i podszkolenie języka. Darek tego nie rozumie, on twierdzi, że
jadąc za granicę należy przywieźć minimum czterokrotność zarobków polskich
(ciekawe, że on akurat ma taką możliwość, kiedy tam wyjedzie, ciekawe tylko jak
ja mam to zrobić) i nie powinnam sobie robić ‘wakacji’ tylko zabrać się już za
poważną pracę i zdobywanie doświadczenia, które najbardziej się liczy. A ja
jednak myślę, że mogłabym wyjechać po obronie na te trzy miesiące i po powrocie
myśleć nad jakimś poważnym zawodem. Cóż, całą decyzję zostawiam sobie, mam
jeszcze czas na przemyślenie, muszę to skonsultować z rodzicami i dokładnie się
zastanowić nad plusami i minusami. Na dzień dzisiejszy jestem zdania, że skoro
Darek oznajmił mi po prostu, że chce
do Niemiec jechać to ja też mogę oznajmić,
że zamierzam pojechać. Mam jeszcze dużo czasu, bo dopiero od lipca będę
mieć wolne od uczelni, wcześniej całą głowę zaprzątnie mi obrona…
~ W temacie obrony jeszcze – póki co mogę bronić się z
historii fotografii, którą opisałam i jest to jedyna część mojej pracy mgr,
napisana od 1,5 roku (wstyd, wstyd, wstyd Panno Dolińska!) i nic nie zapowiada,
żeby sytuacja uległa jakiejś diametralnej zmianie, chociaż materiałów mam od
cholery, temat też jest ciekawy, myśli w głowie potrzebne do zawarcia ich w
rozdziale pracy też już są, tylko jakoś chęci na zebranie się, porządne
przyłożenie i pisanie brak. Termin mnie już goni, bo żeby zaliczyć semestr
muszę oddać mu kolejny fragment (wypadałoby jakiś obszerny) a mamy już drugi
tydzień marca… Po egzaminie na pilota nad tym usiądę. W jego kwestii też
oczywiście wygrywa lenistwo, bo zamiast siąść i wkuwać testy na egzamin, który
jest już w przyszłą środę (czyli na naukę przeszło tysiąca pytań testowych ze
wszystkich możliwych dziedzin dotyczących turystyki mam niecałe sześć dni,
wybieram miliard innych zajęć, które tak naprawdę nic nowego nie wnoszą i mi nie
dają, a książka patrzy już na mnie złowieszczo od kilku dni. Ale już naprawdę dziś się za to zabiorę,
zwłaszcza, że przecież na może 30 pytań znam już odpowiedź! Jestem załamana. A
jeszcze bardziej jestem załamana, kiedy okazuje się, że nawet jeśli przebrnę
przez egzamin wewnętrzny na AWF to może okazać się, że zniosą licencje dla
pilotów wycieczek (bo właśnie pracują nad ustawą znoszącą licencje dla
kilkudziesięciu zawodów) i być może będzie tak, że papierkiem dającym mi
uprawienia pilota wycieczek będę mogła rozpalić sobie grilla w lecie.
~ W zeszłą niedzielę Darek pozwolił mi poprowadzić Paska
(nie wiem, co się stało, że się zgodził), łaskawie pozwolił mi poprowadzić
przez kawałek prostej i.. oczywiście musiało się coś stać. Jak tylko siadłam za
kierownicą i zaczęłam ustawiać fotel pod siebie usłyszałam głośne
„nieeeeeee!!!!” i minę Darka zwiastującą nieszczęście. A dopiero co siadłam za
kierownicą… Okazało się, że całkowicie popsuła się regulacja fotela i nie mogła
zaskoczyć blokada, zatrzymująca fotel w konkretnym ułożeniu. Myślałam, że Darek
dostanie szału, bo dobre 40 minut usiłował jakoś to naprawić, co w końcu się
udało, ale Darek skomentował to w ten sposób, że „to był znak od losu, że nie
możesz prowadzić Paska” i śmiał się, że to byłoby na tyle, kiedy siedziałam za
jego kierownicą. Także fajnie, dziękuję, że jak wreszcie miałam okazję
poprowadzić samochód to musiało się coś akurat popsuć. Co ja w sobie mam
takiego, że wszystko się przy mnie psuje? W każdym bądź razie następną próbę
proszenia o możliwość kierowania Passatem podejmę chyba za pół roku, jak już
Darek zapomni o moim samochodowym ‘antyszczęściu’.
Po przyszłotygodniowym egzaminie muszę przeprowadzić akcję
„wiosenne czystki” w pokoju, polegające na wywalaniu wszystkich niepotrzebnych
rzeczy bez opamiętania, wszystkich bibelotów, które tylko zagracają i zbierają
kurz i posprzątaniu wszystkich szuflad. Pasuje też w końcu znaleźć jakiś regał,
bo ten z Ikea jest bardzo fajny, ale za mały na pomieszczenie drukarki, bo jest
szeroki na 30 cm i głęboki na 20 cm, a drukarka jest niemal 1,5 razy większa, a
to między innymi na nią ma być regał. Dodatkowo pasuje kupić chociaż dwie półki
na książki, żeby ten pokój wreszcie wyglądał jak należy i żeby można było
poprzenosić książki z nocnego stolika na półki i ogólnie mieć gdzie trzymać
książki i podręczniki. Co do samych książek, choć tego nie znoszę i nigdy nie
robię, czytam teraz cztery naraz. Zupełnie nie jest to w moim stylu, bo lubię
książce, którą akurat czytam poświęcić dużo uwagi, mieć ją przy sobie zawsze,
czy w autobusie, czy w łóżku, czy u Darka, a tym razem książek jest cztery.
Czytam Kapuścińskiego „Wojnę futbolową” i z potrzeby odejścia na chwilę od
polityki, dyktatury, sytuacji ekonomiczno-społecznych na świecie – jednym
słowem – z potrzeby przeczytania czegoś lekkiego i odmóżdżającego, sięgnęłam po
„Muzeum niewinności” Orhana Pamuk, które przeczytałam dość szybko, bo niestety
tylko pierwsza połowa książki była ciekawa. Odmóżdżyłam się, ale do
Kapuścińskiego wracać mi się jeszcze nie chciało, skorzystałam więc z akcji
Żulczyka i jego wydawnictwa, którzy udostępnili za darmo książkę „Zmorojewo” w
wersji na czytnik ebooków. Mając w pamięci „Zrób mi jakąś krzywdę (…)” liczyłam
na kawał dobrej książki, czytanej lekko i pełnej ciekawych myśli i cytatów,
dostałam tymczasem książkę dla dzieciaczków, dziwne fantasy w połączeniu z
współczesną młodzieżą polską, która jest beznadziejna i denna (książka, nie młodzież) i, którą, choć tego też nigdy
nie robie – odłożyłam tymczasowo na bok, bo miałam dość dziwnych leśnych
stworów, drugiego świata i błahej fabuły. Wrócę do tej książki, ale jakoś nie
mogę się przełamać, jest tak durna. Chcąc przeczytać w końcu coś naprawdę
dobrego sięgnęłam po trylogię Stiega Larrsona, żeby poczytać o nowych wyczynach
Elizabeth Salander. Chwała Bogu, wreszcie coś dającego się czytać, dobrze
pisanego i przede wszystkim kierowanego do dojrzalszych osobników, a nie w
wieku Daniela jak powieść Żulczyka. Naturalnie koniec trylogii musiał mnie
rozczarować, o nienawidzę takich
zakończeń, z których nie wynika, co dalej i co się będzie działo, ale trudno –
nie narzekam. Ostatnią już książkę stanowi „Zły” Tyrmanda, którą zaczęłam
czytać dziś i, która mam nadzieję będzie książką, która mnie zmiażdży.
Oczywiście Kapuściński i Żulczyk nie odeszli całkiem w odstawkę, do Ryszarda
wrócę niebawem, bo znów mam siłę na politykę i reportaż polityczny, a do
Żulczyka wrócę, bo muszę, bo nienawidzę nie kończyć książek. Mimo wszystko
najważniejszą książką powinny być obecnie „Turystyka. Testy i pytania.”, ale
już sam jej widok napawa mnie niechęcią.
~ Zauważyłam, że chodzę ostatnio wcześniej spać i wcześniej
wstaję, co sprawia, że niemal piszczę z radości, bo raz, że niespanie do 4 rano
nie jest fajne, a dwa, że samoczynne pobudki o 8:30 są bardzo fajne, bo mam
świadomość pięknego i długiego dnia, który mnie czeka (…i jeszcze to słońce!).
~ Widzę, że strasznie się rozpisałam a tymczasem w głowie
mam jeszcze kilka myśli i faktów, które chcę tu zapisać. Na fotologu wolałabym
pisać częściej i może też więcej, choć o jakość tu chodzi a nie ilość, ale sama
przed sobą przyznaję, że dużo bardziej podoba mi się widok 23 notek w miesiącu
niż 9 i wypadałoby częściej tu zerkać, choć mam już małe problemy ze zrobieniem
zdjęć ot tak, dla przyjemności, jak kiedyś. Nie do wiary, że jeszcze dwa lata
temu robiłam zdjęcia każdemu nowemu kwiatu, który pojawił się na mojej działce,
a teraz nie chce mi się brać aparatu do ręki nawet kiedy wychodzę zrobić z
Darkiem coś fajnego. Stanowczo do poprawy, Juleczko!
~ Przyszły meble do pokoju Mamy, w tym jej rozkładana
kanapa, w której oczywiście się zakochałam i żałuję, że nie wybrałam do swojego
pokoju takiego rozkładanego fotela, który zająłby połowę mniej miejsca niż to
ogromne łóżko, które zajęło 1/5 pokoju i – chociaż jest najwygodniejszym
łóżkiem świata, które wchłonęło już tyle łez i widziało tyle miłości, szczęścia
i śmiechu, to jednak pozbyłabym się go na rzecz czegoś mniejszego, co można
złożyć i na czym można usiąść, a tego byka sprzedała na allegro albo oddała do
pokoju Mazurków, ale już widzę minę Taty, który nie znosi żadnych zmian i
skwitowałby to pewnie, że sama sobie takie wybrałam. No bo sama sobie wybrałam,
miało być romantyczne, z metalową białą ramą, którą miałam opleść ciepło
świecącymi lampkami. To mam!
~ Internetu jak nie było tak nie ma i pan technik coś się
chyba nie kwapi z dzwonieniem do mnie, a tym bardziej do wysłania kogoś tutaj na
miejsce i usunięcie usterki.
~ Jest jeszcze jedna ważna rzecz, o której chcę tu napisać,
a która wydarzyła się wczoraj. Przed południem, ok. 9:40 zadzwonił do mnie
Rafał Gibek, który zapytał, czy w dalszym ciągu nie mam pracy i czy czegoś
szukam, bo jeśli tak to mam się pilnie ubierać i on mnie zgarnie z Zielonek do
jego firmy, bo potrzebują tam referentki. Myślałam, że to ma być jedynie
złożenie CV, tymczasem okazało się, że czeka mnie rozmowa kwalifikacyjna i to
jeszcze z testem w Excelu, który jak powszechnie wiadomo jest najmniej znanym
mi z pakietu Office więc zanim pojechaliśmy do przepięknego zameczku nad Wisłą, naprzeciwko Wawelu, blisko
Jubilata i ogólnie – pięknie położonego, a który jest siedzibą firmy Solid,
pojechaliśmy jeszcze na chwilę do Rafała, który pokazał mi kilka podstawowych
rzeczy w Excelu i pojechaliśmy na rozmowę. Okazało się, że ja durna wpisałam
sobie Open Office do CV, zupełnie o tym
zapominając i kiedy kobitka zapytała mnie o ten Open Office, powiedziałam, że
owszem, kilka razy widziałam, ale nie pracowałam, na co ona mnie poinformowała,
że wpisałam go przecież do CV (od dziś koniec kłamania w CV, chyba, że z
adresem (bo mam wpisaną Zbożową, w końcu lepiej wygląda ulica w centrum
Krakowa, a nie wieś 17km poza nim) i wpisaną pracą u Przemka, czyli w firmie, w
której nigdy nie postawiłam nawet kroku), wybrnęłam jakoś i przeszłyśmy do komputera,
gdzie kazała mi zrobić numerację wierszy, bez ręcznego wpisywania. No ładnie,
ciekawe, że przecież nie wiem, jak mam to zrobić, na szczęście, zadzwonił
telefon i musiała wyjść do pokoju obok, a ja w tym czasie rozpaczliwie szukałam
po Excelu numerowania wierszy i kiedy ona w końcu przyszła, spróbowałam zrobić
to z ctrl, czyli tak, jak gdzieś świtało mi po głowie. Ha i udało się!
Przyznała, że ona sama tak robi. Dalej, miałam zrobić jakąś tabelkę i dzięki
Bogu to kilka chwil wcześniej pokazał mi Rafał, a potem kazała zsumować liczby,
które wcześniej wyczarowałam za pomocą controla, co też mi się udało i z czego
była zadowolona, bo powiedziała, że byłam jedyną dziewczyną od rana, która
znała formułę sumy. Powiedziała mi, że zrobiłam bardzo pozytywne wrażenie i
będzie starała się przeforsować szefa, którego akurat nie było, a z którym
także miałam rozmawiać, żeby dał mi szansę. Przy okazji okazało się, że on
również miał jakąś swoją kandydatkę na to miejsce i może być trochę ciężko, co
jak się później okazało – zaważyło, bo pani Agnieszka zadzwoniła do mnie, że
tamta dziewczyna i tak zostanie przyjęta (nie wiem po co w takim razie
organizować rozmowy kwalifikacyjne, skoro po znajomości wybiera się już od razu
jakąś osobę?), ale, że ma się zwolnić inny etat i będzie się starać, żeby moje
CV zostało wyciągnięte jako pierwsze przy kandydaturach na tamto stanowisko. No
więc czekam, mam nadzieję, że na dniach coś się wyjaśni i to na moją korzyść,
bo ucieknie mi inaczej umowa o pracę i dość niezła pensyjka. Boże,
prooooooszę!!!!!
~ (Internetu dalej nie ma….)
~ Jak na złość skończyły mi się wszystkie najistotniejsze
kolorowe kosmetyki, skończył się tusz do rzęs, podkład, korektor i róż. I nic,
tylko trzeba to wszystko kupić. Tak więc czeka mnie kupno Dermacolu,
Dermablendu, tuszu i jakiegoś ładnego różu, nad którym muszę szczególnie
pomyśleć, bo w końcu nadchodzi wiosna i pasuje wybrać jakiś ładny, świeży i
naturalny odcień. Mój portfel drży.
~ W sobotę idziemy na koncert Kultu, jestem z tego powodu
nieszczęśliwa, bo z miliarda piosenek Kazika lubię i toleruję może 3, 4 a będę
musiała wysłuchiwać ich przez pewnie około dwie godziny, ale Darek męczył się
ze mną podczas supportów i Beggarsów więc nie mogę kręcić nosem i odmówić.
~ Zygokaktus wziął się za dalsze rozkwitanie i cieszy moje
oczy, jest piękny, piękny, piękny!
~ Chciałabym skorzystać ze słońca i wybrać się na rolki, bo
rower chyba ma nienapompowane opony, a ja nie ściągnę biednego Taty z łóżka,
którego coś postrzyknęło w kręgosłupie i od tej pory nie może się ruszać, nawet
przewrócenie się z boku na bok sprawia mu ból i marudzić o pompkę, a na rolki
też nie mogę się wybrać, bo muszę czekać na telefon z Interkonektu, który
pewnie będzie miał miejsce dopiero pięć minut przed 18, no i powie mi tylko, że
usunęli usterkę (choć u mnie Internet dalej nie będzie chodził)/nie usunęli
usterki, wyślą kogoś, ale jutro, a ja jutro nie mogę, bo mnie nie ma, no to w
piątek, a ja oszaleję bez Internetu i dziękuję, koniec. Czemu świecie jesteś
tak okrutny i mnie, uzależnionej od Internetu, pozbawiasz do niego dostępu?
~ Dalej mam tak suche usta, że mogę zgryzać płatki skóry z
nich, chociaż zamęczam je maścią z witaminą A. Do cholery nie wiem skąd to się
wzięło, nie oblizuję ich na mrozie i smaruję ciągle tą maścią. Same kłopoty!
