środa, 26 września 2012
wtorek, 25 września 2012
poniedziałek, 24 września 2012
Chyba nawet nie będę dziś próbować zebrać weekendu w cały post, muszę go odespać, a pisanie zajęłoby mi co najmniej godzinę.
Patrzę właśnie na pierwsze WSPÓLNE zdjęcia w moim telefonie. Mam na imię Julia, mam 24 lata, a zachowuję się jak piętnastolatka.
I jest mi z tym dobrze!
I jest mi z tym dobrze!
- Jechać skserować swoje wyniki badań krwi, żeby móc się z nimi zapisać do ginekologa.
- Zapisać się do ginekologa.
- Zapisać się do kosmetyczki.
- Zapytać w XX o maturę, warunki, na jakich mogłabym ją zdawać i ewentualne terminy zapisów.
- Poprosić Mamę o lekcje z niemieckiego.
- Iść do Sułowskiej z pazurem.
- Kupić sobie magnez.
- Kupić syrop klonowy do naleśników, syrop waniliowy do kawy.
- Zacząć robić notatki z biologii i powoli ją wkuwać.
- Oddać buty do CCC.
- Iść do t-mobile z poleceniem przelewu.
- Iść do Małego Rynku i zanieść im kupon z groupona.
Ciepła herbata, gorący Fervex, bladoróżowy lakier do paznokci, nowe owocowo-kwiatowe perfumy, wstawanie przed wschodem słońca, chłód w pokoju i Nate Dogg w głośnikach, osładzający ten przedjesienny czas.
niedziela, 23 września 2012
sobota, 22 września 2012
czwartek, 20 września 2012
środa, 19 września 2012
wtorek, 18 września 2012
(niemal zapomniałam, że trzeba dodać zdjęcie.)
- Kupić KKM.
- Jechać skserować swoje wyniki badań krwi, żeby móc się z nimi zapisać do ginekologa.
- Zapisać się do ginekologa.
- Zapisać się do kosmetyczki.
- Zapytać w XX o maturę, warunki, na jakich mogłabym ją zdawać i ewentualne terminy zapisów.
- Zadzwonić do Małego Rynku zapytać o kurs hiszpańskiego.
- Poprosić Mamę o lekcje z niemieckiego.
- Iść do Sułowskiej z pazurem.
- Kupić sobie magnez.
- Kupić syrop klonowy do naleśników, syrop waniliowy do kawy.
Dodatkowo ogarnęliśmy nocleg w Białymstoku i kupiliśmy bilety na Polskiego Busa. Chcę już weekend...
poniedziałek, 17 września 2012
Zrobiłam sobie trzy herbaty w wielkich kubkach. Jedną z cytryną i miodem, a dwie takie, jakie zawsze robi mi, kiedy u niego śpię.
Boję się nawet napisać jego imię, boję się głośno myśleć o nim, byleby tylko nic się nie zepsuło, nic nie cofnęło, nic nie zmąciło tego, co jest teraz.
~W pracy wciąż cisza, nie ma jeszcze żadnych informacji od tamtego faceta, a ja wciąż nie mogę uwierzyć, że mogłam popełnić taki błąd i nie wprowadziłam do systemu tego obiektu. Nie wprowadziłam go -> nie był monitorowany -> nie schodziły sygnały -> nie dotarł do nas sygnał alarmu napadu -> nie mogliśmy zareagować na bójkę, która wydarzyła się u niego w lokalu. Nie wierzę, po prostu nie wierzę. Zrobiłam wszystko jak zawsze, kartę opisałam i ZŁOŻYŁAM SWÓJ PODPIS, czego nie robię nigdy, zanim nie wprowadzę karty do SIMS-a, stąd po prostu nie potrafię wytłumaczyć sobie, jak mogło dojść do tego błędu. I teraz mam tylko wątpliwości, czy to możliwe, żebym to zrobiła, czy to wina SIMSa, którego nieprawidłowe działanie zgłaszałam już kilka razy i było to do tej pory olewane przez Agnieszkę? Czas pokaże, jakie będę musiała ponieść konsekwencje. Finansowo i tak się to na mnie odbije, bo grozi mi albo działa albo nagana do papierów, która oddaliłaby moją podwyżkę o lata świetlne.
~ Coraz częściej brakuje mi Darka, nie umiem tego wytłumaczyć sama przed sobą logicznie. Ma to chyba związek z tym, co napisał w mailu: ''Wiem że nie byłem idealny ale przez pięć lat starałem się jak mogłem, nigdy Cię nie zdradziłem, nie obraziłem, nie poniżyłem, wiem o Tobie wszystko, rzeczy których chyba nikomu innemu nie mówiłaś, znałem Twoje problemy, zawsze Cię wspierałem i byłem do twojej dyspozycji gdy potrzebowałaś pomocy. Poza tym byliśmy przecież przyjaciółmi...''
~ Muszę załatwić w najbliższych dniach tysiąc rzeczy:
- Kupić KKM.
- Jechać skserować swoje wyniki badań krwi, żeby móc się z nimi zapisać do ginekologa.
- Zapisać się do ginekologa.
- Zapisać się do kosmetyczki.
- Zapytać w XX o maturę, warunki, na jakich mogłabym ją zdawać i ewentualne terminy zapisów.
- Zadzwonić do Małego Rynku zapytać o kurs hiszpańskiego.
- Poprosić Mamę o lekcje z niemieckiego.
- Iść do Sułowskiej z pazurem.
- Kupić sobie magnez.
- Kupić syrop klonowy do naleśników, syrop waniliowy do kawy.
Tymczasem jednak, wkładam dres, słuchawki i wychodzę z muzyką w ten ciepły wieczór. Mój kark potrzebuje pionu innego niż ten wymuszony komputerem, żyły szybszego krążenia, serce większej ilości uderzeń, a mózg świeżego tlenu. Rower.
Przepiękne.
sobota, 15 września 2012
piątek, 14 września 2012
czwartek, 13 września 2012
środa, 12 września 2012
wtorek, 11 września 2012
poniedziałek, 10 września 2012
przykre jest tylko to, że nie umiesz się zachować z szacunkiem po tym rozstaniu.
Twoje pijackie smsy, w których pokazujesz, jak bardzo masz mnie w dupie, które jednak wciąż piszesz i telefony o 4 rano pokazują tylko, że cierpisz, ale przykrywasz się płaszczykiem zimnego Darka, obojętnego na zaistniałą sytuację.
poznawanie tysiąca dup to zagłuszanie w sobie tęsknoty, sam wiesz, że nie wypali.
z powodu tego zachowania zaczynam czuć do Ciebie coś w rodzaju ogromnej niechęci, przestaje mi być przykro, że tak się stało, jak się stało.
i leżę koło niego i uświadamiam sobie, że Ty stałeś mi się obojętny.
sobota, 8 września 2012
piątek, 7 września 2012
czwartek, 6 września 2012
środa, 5 września 2012
wtorek, 4 września 2012
poniedziałek, 3 września 2012
niedziela, 2 września 2012

Jeżeli kiedykolwiek ktoś powie mi, że miłość jest najważniejsza i ważniejsza nawet od przyjaźni, zaśmieję mu się w twarz. Najgorszy nawet humor mija, kiedy masz obok znajomych i przyjaciół, ludzi, którzy nie pozwolą Ci się smucić i mieć złego nastroju.
Przed spotkaniem z nimi na Kazimierzu spotkałam się z Darkiem. Jak silna była wola rozstania z nim może świadczyć to, że nie pozwoliłam mu się nawet wczoraj pocałować w rękę na pożegnanie tych pięciu lat, a stanowczo powiedziałam, że to koniec, mimo, że tak bardzo zapewniał, że się zmieni. Przykro mi, że musi to wszystko przechodzić, wiem, że bardzo mnie kocha, ale jedyne co dla niego teraz mam to silne życzenie, żeby szybko spotkał kobietę, która da mu szczęście.
Śmiech, środek nocy, zimna wódka na ławce, muzyka, Kraków, swoi ludzie i nowo poznani ludzie to coś, co zawsze pozwala się zresetować i wypocząć psychicznie.
O 2 w nocy lądujemy z Michałem i Kubą Lendą w Wiślanych Tarasach u Marty w mieszkaniu. O 2:38 dostaję sms: 'jestem w mieście, chcesz jechać do mnie czy jedziesz do domu?'. Pół godziny później całuje mnie w usta na przywitanie i bierze za rękę.
sobota, 1 września 2012
czwartek, 30 sierpnia 2012
środa, 29 sierpnia 2012




Jak napisała Marta od dziś obowiązuje między nami umowa. Codziennie dodajemy jedno zdjęcie. Zdaje się, że już wiadomo, kto wymięknie pierwszy. A kto wymięknie stawia bilety na Hopsina!
Życie w pigułce, zdjęcia z kilku poprzednich miesięcy; folder z bieżącymi świeci pustkami.
'pamiętaj, że możesz oszaleć, popaść w obłęd, stracić wszystko, ale wciąż masz muzykę'
wtorek, 28 sierpnia 2012
W piekarniku kolorów nabiera Crème brûlée, w lodówce czeka na jutro pyszna kanapka do pracy z majo, łososiem, sałatą lodową, ogórkiem i mozarellą. Usta schładza mi Somersby.
Wciąż myślę o tym, że miałam to robić też dla Ciebie, na Złocieniu i co chwila wyrzucam od siebie telefon, żeby do Ciebie nie napisać: spróbujmy raz jeszcze. Ale zaraz potem myślę, że i tak się nam nie uda, teraz czy za rok. I odkładam telefon. Dzielna Julka.
Tymczasem kąpiel, przygotowywanie sobie ubrań na jutro, wyciągnięcie pyszności z piekarnika, szybkie ogarnięcie najpotrzebniejszych rzeczy, fap i do spania! :)
Składniki:
• 500 ml wysokoprocentowej śmietany kremówki 36%
• 6 żółtek
• 1/3 szklanki białego cukru
• 5 łyżek brązowego cukru
• 1 laska wanilii
Wykonanie:
- W rondelku powoli zagotowuję śmietankę z białym cukrem i wyłuskanymi ziarenkami z przeciętej wzdłuż laski wanilii. Gdy zacznie się gotować na brzegach, zdejmuję z ognia i lekko studzę.
- Żółtka ubijam, ale nie do końca, nie na puszysto. Dolewam ciepłą śmietanę z cukrem, po łyżce, za każdym razem mieszając, jednocześnie starając się nie napowietrzać kremu. Ma on być gładki, sztywny i błyszczący a nie puszysty.
- Napełniam foremki, wlewając krem przez sitko.
- Wstawiam na 50 minut do piekarnika, nagrzanego do 100 stopni.
- Ostudzony krem schładzam w lodówce przez minimum 5 godzin lub najlepiej przez całą noc.
- Każdy krem posypuję 1 łyżką brązowego cukru i karmelizuję, aby cukier się rozpuścił i lekko zarumienił oraz utworzyła się charakterystyczna skorupka.
Do karmelizacji cukru można użyć specjalnego palnika. Ja swój krem włożyłam pod mocno rozgrzany grill w piekarniku. Rozgrzałam tylko górną spiralę i zapiekałam krem bardzo krótko. Pod dobrze rozgrzanym grillem, już nawet po 15 sekundach, cukier może się zacząć przypalać. Wtedy krem będzie gorzki i niesmaczny. Po ostudzeniu foremek ponownie schładzam krem przez minimum 1 godzinę. Dekoruję owocami i lekko posypuję cukrem pudrem.
(kwestia smaku)
(kwestia smaku)
poniedziałek, 27 sierpnia 2012
Niemal zapomniałam jak wygląda aktywne blogowanie, od czasu ostatniej notki moja codzienność zmieniła się i żadna ilość słów nie jest już w stanie jej opisać. Tym samym na blogu pozostają strzępki informacji, kilka wyrwanych wersów i kilka notek z szarpanymi myślami. Czarna, pusta przestrzeń, wyrwa w chaotycznej i tak systematyczności, pół roku bez pełnych zdań i słów, które byłyby czymś więcej niż tylko ciężkimi myślami mojej głowy.
Prawdziwym pochłaniaczem czasu jest praca, osiem godzin pełnego etatu na umowę o pracę (fuck yeah!), dwie godziny podróży każdego dnia i zmęczenie, splątane ze znużeniem, brakiem chęci i brakiem czegoś, co motywowało mnie do napisania tu choćby kilku słów o tym, jak wygląda moja codzienność. Nie jestem jednak cała pracą, mam jeszcze na głowie cały wszechświat i miłość, która jest najgorszą suką na świecie i, która sprawia, że wystarczy, by posypało się choć jedno jej ziarenko, a pozytywna energia i nastawienie zmienia się w szare niebo i deszcz z oczu. Małe ziarnko grochu sprawia, że choć pod sobą ma się 12 cudownych materacy, wciąż czuje się niewygodę i dyskomfort.
Otaczało mnie tysiąc zapachów, feeria barw, milion smaków i obrazów. Setki emocji, krajobrazów i codziennych podróży tymi samymi trasami. Towarzyszył słony smak łez, wysokie decybele i chwile, w których serce waliło w oszalałym niemal tempie.
Dotknęłam innych niż Darkowych ust i innego, niż Darkowe, ciała. Dotknęłam nieba i spadłam do piekła. Wyciągałam rękę po jedno, kurczowo trzymając drugie. Łączyłam słodkie z gorzkim, czekoladę z goryczą piwa, wdychałam powietrze nad Wisłą i śmiertelnie bałam się głębokich wód Jeziora Żywieckiego. Paliłam jointa w przypadkowym mieszkaniu i paliłam go sama w środku nocy na środku mojej wsi. Jadłam maliny wprost z krzaka i wybrzydzałam przy stoisku z warzywami na Rynku Dębnickim.
Zobaczyłam Wrocław i zobaczyłam innych mężczyzn. Narysowałam na moim ciele tatuaż i po tysiąckroć myślałam, czy nie zmienić go na prawdziwy.
Zaczęłam myśleć o wyprowadzce z domu.
I odeszłam od Darka.
smak lata to Somersby, zapach to ten rano, w drodze do pracy, znad Wisły i zapach ziół z wieczornej przejażdżki rowerem, kolor lata to kolor słonecznego nieba, muzyką wciąż jest rap, a kartki książek zastąpił Kindle
a czy ja wciąż jestem ta sama?
sobota, 25 sierpnia 2012
czwartek, 23 sierpnia 2012
wierność i lojalność wobec Ciebie była moim jedenastym przykazaniem.
zaraz po szóstym, 9 i dziesiątym.
dziś żadne z nich nie jest już ważne, a ja przeczę każdemu z nich. a wyrzuty sumienia są mi nieznaną niematerią. puste słowa
mam przesuszoną skórę na nogach, zbyt ciemne włosy i zmęczoną twarz. wszystko to pasuje do obrazu sześćdziesięcioletniej kobiety, którą się czuję.
dam sobie radę, wiesz?
zaraz po szóstym, 9 i dziesiątym.
dziś żadne z nich nie jest już ważne, a ja przeczę każdemu z nich. a wyrzuty sumienia są mi nieznaną niematerią. puste słowa
mam przesuszoną skórę na nogach, zbyt ciemne włosy i zmęczoną twarz. wszystko to pasuje do obrazu sześćdziesięcioletniej kobiety, którą się czuję.
dam sobie radę, wiesz?
wtorek, 14 sierpnia 2012
Subskrybuj:
Posty (Atom)
































