Ja
Ja
19:52:44
wiesz jakie grzyby atakuja Twoje stopy?
Ja
Ja
Ja
20:21:37
nie moge 
Ja
Ja
Ja
Ja
Ja
Ja
Ja
Ja
Ja
Ja
środa, 20 lipca 2011
wtorek, 19 lipca 2011
~ Za dwie godziny idę na autobus, o 14:15 startuję z pracą. Jak ja wysiedzę do 21:45 to nie wiem, ale najlepsze, że jutro mam do 22:15 i chyba się skończę, a nie zdążę na 22:35 na autobus. Wiem, że ciągle narzekam, ale mam okres i mi wolno.
~ Właśnie, mam okres.
~ Kurwa, gdzie ja żyję, sama muszę się diagnozować, bo żaden lekarz mi nie powie, co się dzieje ze mną, a tu się okazuje, że mogę mieć tyłozgięcie macicy (yyyyyyyyyyyyy) i stąd te wszystkie bóle podczas okresu i stosunków. Jak się zapytam ginekologa następnym razem, czy może o to chodzi to chcę zobaczyć jego minę, że kurwa na to nie wpadł.
~ 11 rano, a ja klnę jak szewc. Ale czytaj punkt drugi.
~ Mega, mega, mega, megatęsknię za Darkiem. Chociaż staram się skupić myśli na kimś innym, myślę o Parusiu, co jest durne, bo jak można myśleć o kimś, kogo się nigdy nie widziało? Chyba tylko ja jestem taka dziwna.
~ W czwartek ktoś się nade mną zlitował i kończę o 18, super, bo będę miała czas na przygotowanie się na wyjazd piątkowy, mała walizeczka, torebka i jestem gotowa. Pasuje tylko w końcu dowiedzieć się o pociąg i nie spać w nim przez osiem godzin. I jeszcze rozważam kupno gazu pieprzowego. Pewnie się nie przyda i panikuję, ale wolę chociaż w małej cząstce czuć się bezpieczniejsza.
~ Zapomniałam ubrać okulary do komputera, ale już się poprawiam. I chcę powiedzieć, że naprawdę dobrze działają na moje oczy, wyraźniej widać, zwłaszcza to, co jest dalej i widać to naprawdę ostro. Teraz dopiero widzę, że moje oczy już tego potrzebowały. I teraz widzę, że coś, co dla mnie było normalnym, ostrym obrazem było czymś, co było nieostre i mało wyraźne, w porównaniu z tym, co jest teraz.
~ Ostatnio narzekałam na brak zdjęć, teraz mam ich aż za dużo :))) i brakuje mi czasu na napisanie notek, żeby je pododawać.
~ Już 11, muszę się powoli brać do jakiegoś życia....
poniedziałek, 18 lipca 2011
"Rozstanie boli tak bardzo dlatego, że nasze dusze stanowią jedno. Może zawsze tak było i może na zawsze tak pozostanie. Może przed tym wcieleniem żyliśmy po tysiąc razy i w każdym życiu siebie odnajdywaliśmy. I może za każdym razem z tego samego powodu nas rozdzielano. Co oznaczałoby, że dzisiejsze pożegnanie równa się pożegnaniu sprzed dziesięciu tysięcy lat i stanowi preludium przyszłego pożegnania. Patrząc na Ciebie, widzę Twe piękno i czar, i wiem, że w każdym Twoim wcieleniu stają się one coraz wyraźniejsze. I wiem, że każde moje poprzednie wcielenie poszukiwało Ciebie. Nie kogoś takiego jak Ty, lecz Ciebie, nasze dusze bowiem zawsze muszą się połączyć. A potem, z powodów, których żadne z nas nie pojmuje, zmusza się nas do rozstania. Jakżebym pragnął móc powiedzieć, że wszystko się dobrze skończy. Mogę Cię tylko zapewnić, że zrobię co w mojej mocy, by tak się stało. Gdybyśmy się jednak już nigdy nie spotkali i dzisiaj rozstali na zawsze, wiem, że ponownie się zobaczymy w przyszłym życiu. Znów się odnajdziemy i może gwiazdy się odmienią, tak, że w kolejnym wcieleniu nie tylko będziemy się kochać, ale zostaniemy nagrodzeni za wszystkie nasze wcześniejsze cierpienia."
sobota, 16 lipca 2011
Mój dzisiejszy 'poprawiacz humoru' :)) zamówione na Allegro - smak dzieciństwa ;)))
~ W ciągu dnia miałam tylko kilka ciężkich chwil, takich, w których tęskniłam, czułam, że nie dam rady i, że nie wytrzymam. Zwłaszcza na rowerze, kiedy pojechałam na zdjęcia i byłam w miejscach, które obojgu nam się tak podobały. Chyba nie dam rady o tym pisać. Za świeże.
~ Tata dziś wymyślał rymowanki:
"Darciu mój, perełko ma, czemu jesteś kupa wielka" a druga "Słonko świeci, ptaszek buja, czemu Darcio zrobił mnie w ...... zbója" :D padałam, bo te jego miny przy wypowiadaniu tych wierszyków i ta intonacja były takie, że aż piszczeliśmy ze śmiechu.
~ Pół dnia przegadałam dziś z Rafałem, dobrze, bo skupiam się na myśleniu o nim i o tym, co do mnie pisze. O niczym innym (staram się).
~ Za tydzień.... POZNAŃ!!!! :)))))))) Muszę tylko dogadać się z Kasią i Marcinem, żebym mogła jak najwcześniej wyjść z pracy i znaleźć jakiś normalny dojazd, bo pociąg jedzie od 7,5 do 8,5 godziny i to w nocy, co nie dość, że mnie przeraża, bo już mam wizje, jak mnie w tym pociągu okradają z aparatu, laptopa i kasy to jeszcze mnie z niego wyrzucają, ale co ważniejsze - w Poznaniu byłabym najwcześniej około 2-3 w nocy, co jest nieludzką godziną, musiałabym czekać do 11 na Dworcu aż Majtusia wstanie i mnie odbierze ;D
~ Wczoraj, kiedy wracałam z pracy zadzwoniłam do domu, zapytać mamy, czy czegoś nie potrzebuje ze sklepu, a ona do mnie, że Darek jest i zabiera samochód. Tchórz pieprzony, auto stało trzy tygodnie, w ogóle się z nim nie spieszył, a teraz wybrał sobie czas, kiedy wiedział, że jestem w pracy, żeby mnie nie widzieć, uniknąć, czy tak się zachowuje dorosły mężczyzna? Bo dojrzały o nim nie można napisać w ogóle. Tchórz, tchórz, tchórz!!! A co jeszcze lepsze - po auto przyjechał z Bujakiem, tym, który zawsze nam tak źle życzył i, który zawsze wyciągał Darka na miasto. Mam nadzieję, że kurewsko dobrze bawili się na imprezie, w dzień po czteroletnim rozejściu się. Zdaję sobie sprawę, że Darek może robić już co chce i może nawet już dziś przespać się z jakąś laską, ale nie ukrywam, że to mnie trochę zabolało, że w ogóle nie jest mu przykro, że nam się nie udało, że się rozeszliśmy, choć planowaliśmy wspólne życie, że poszedł sobie szaleć. Czuję się, jakbym nic dla niego nie znaczyła.
~ Jutro jedziemy z rodzicami po meble do Ikea!! :))) mam tylko nadzieję, że mi się spodobają na żywo, że nie będzie jak z tym łóżkiem - na zdjęciu wyglądało pięknie, a na żywo jak prycza więzienna.
~ Dalej garściami wypadają mi włosy, co się dzieje?
~ Pisałam już, że ważę 53,8kg? Hurraaaa!! Ważyłam się po caaaałym dniu, po kolacji, w ubraniu!! Wróciłam do wagi, która mnie interesowała :))) Da się? Da :))))))
~ Rafał wyszedł na piwo, a ja wykorzystam czas, kiedy nie chce mi się spać i uzupełnię przynajmniej zaległości na fotologu ;))
piątek, 15 lipca 2011
Mówi się, że najlepszym sprawdzianem dla pary, która chce się pobrać jest wspólne zamieszkanie przed ślubem. Sprawdza się. Wystarczy tydzień wspólnego mieszkania w jego domu, żeby czteroletni związek posypał się w drobny mak, by przyznać się przed sobą, że już od dłuższego czasu sztucznie się utrzymuje to bycie razem i, że już od dłuższego czasu nie chce się być z tą drugą osobą, ale ze względu chyba na przyzwyczajenie, ciężko odejść. Może to strach przed samotnością, której teraz najbardziej się boję, może brak odwagi. Ciężko było już od jakiegoś czasu, ale ostatnio życie z Darkiem stało się nie do zniesienia, jego krzyki, przeklinanie i machanie rękami w odpowiedzi na każde pytanie było już ponad mnie, jego denerwowało to, że ja jestem zakręcona i musi mi powtarzać coś 10 razy, ja widząc jakim jest bałaganiarzem, że posprzątanie po sobie jest dla niego niemożliwą rzeczą, ultrawysiłkiem, że nie będę mogła liczyć na jakąkolwiek pomoc przy obowiązkach domowych w przyszłości pękałam, pękałam i pękłam. Cała moja gorycz wylała się wczoraj wieczorem, jego też i przyniosło nam to tylko rozstanie. Nie wiem, co będzie dalej i nie chcę o tym myśleć, wiem, że nie będzie łatwo i nie chcę przewidywać, czy jeszcze się zejdziemy, czy nie, bo prawda jest taka i trzeba ją przyznać, że nie będziemy ze sobą do końca życia. Nie pobierzemy się i nie będziemy szczęśliwą rodzinką. On szuka służącej, ja chyba księcia z bajki, a dwa kłótliwe charaktery nie mają szansy na wspólną przyszłość. Może więc lepiej zakończyć to tym razem, niż cierpieć kolejne miesiące, tylko jak znaleźć na to siłę i wytrwałość?<br>
środa, 13 lipca 2011
~ Nie do wiary, że kiedy mogę pospać do 11 i o tej godzinie właśnie nastawiam budzik, budzę się sama już kilka minut po 9 i za nic w świecie nie mogę zasnąć dalej, mimo, że poprzedniego wieczora poszliśmy z Darkiem spać po 1 w nocy. I nawet Darek zamknął mi w nad ranem okno żeby mnie nie budziły pociągi i tramwaje, a i tak nie było mowy z dospania, nawet do 9:45. I w sumie okazało się, że ta wczesna pobudka wyszła mi na dobre, bo przypomniałam sobie, że w grafiku mam do 21:30 od 13:30, ale przecież doszła jeszcze jedna grupa, która kończy zajęcia o 22, a w tym wypadku ja nie wyjdę wcześniej niż około 22:15 więc mogę do pracy iść na 14. No i wtedy pomyślałam, że mogę przecież jechać do domu, zobaczyć się z rodzicami, bo nie widziałam ich już od poniedziałku. I okazało się, że autobus z pętli mam za 30 minut, a ja jeszcze jestem w tshircie Darka, rozczochrana i bez śniadania. Ale co tam, autobus ważniejszy, szybko wskoczyłam w spodenki, bluzkę, nałożyłam okulary i wychodziłam z domu. Na pętli kupiłam sobie jeszcze słodką babeczkę w awiteksie, z małym gratisem, w postaci nieżywego robaczka, który przyczepił się do kremu, dobrze, że w porę go zauważyłam, a nie wpakowałam sobie do buzi. Niemniej jednak straciłam ochotę na dojedzenie ciastka. Po 40 minutach w końcu dojechaliśmy do Smardzowic, a chwilę później byłam już w domu. Moim domu, gdzie teraz jest tak chłodno, pięknie, dookoła zielono, a za domem rozłożony jest leżak, na którym można się wyłożyć, wystawić twarz do słońca i chłonąć tlen w każdą swoją komórkę, czuć zapach dojrzałych malin i rozkoszować się ciszą. Niestety, czas leci niesamowicie szybko i czas powrotu do pracy nadszedł bardzo szybko. Szkoda mi czasu, który poświęcam na pracę i to nie tych ośmiu godzin (chociaż oczywiście ich też), ale czasu na dojazdy, stanie w korku, przeczekiwanie, czekanie na autobus. Wszystko to sprawia, że w domu często pojawiam się po 11 godzinach, a słońce widzę tylko z okna autobusu. A tego słońca niesamowicie mi brakuje.
~ Jechałam ostatnio do pracy i byłam czymś strasznie zamyślona, nie pamiętam sama nawet czym, ale w pewnym momencie jakoś odwróciłam głowę i zobaczyłam jakieś wzniesienie porośnięte lasem i miałam taki dziwny odruch, serce mi aż podskoczyło,że są tu góry, koło mnie. Wiem, że to śmiesznie brzmi, ale w tym jednym momencie, przez te setne sekundy byłam taka ucieszona, że mam je tak blisko, chyba mój mózg zobaczył to wzniesienie, czuł jazdę autobusem i może skojarzył, że jadę w góry, zanim wrócił do normalnego toku myślenia, że jadę, ale... do pracy. Za górami niesamowicie tęsknię.
~ Przyszła bluzka ze Stradivariusa, rozmiar S, za duża.
~ Czas, kiedy siedzę 11,5 godzin w pracy jest po prostu przeokropny.
Zdjęcie zrobione z autobusu; w drodze do pracy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)