Najcudowniejsza i najradośniejsza nowina dnia!!!!

(...)


„Przysięgam, że nigdy w życiu, ale to nigdy, aż do końca pierdolonego świata, przez wszystkie starości i młodości, przez wszystkie śmierci i narodziny, przez wszystkie gówno warte inicjacje i zakończenia, przysięgam na Veddera, Jezusa, Kapitana Planetę, Ojca, na wszystkie momenty, w których zrywał - budził mnie - zastanawiał, ten delikatny szept Czegoś Więcej, oddech Przeżycia, smak Przyszłego Wspomnienia, nieważne, czy było to podczas słuchania kaset, oglądania seriali, imprezowych agonii, obejmowania, ruchania, patrzenia, myślenia - przysięgam, że nigdy w życiu jej nie opuszczę.
Że ona nigdy nie opuści mnie.”


„Wiesz, to jest to coś w seksie, z czego zdaje sobie sprawę może jedna setna procenta osób - to jest tak, że chcę cię mieć, chcę, żebyś miała mnie i chcę, żebyśmy byli wspólnie święci - jakby ktoś zlutował nas w jeden stop. Coś, czego nigdy nie doświadczą układający rankingi faceciki, bezustannie buszujący w uczelniano-klubowych sklepach z laskami, układającymi takie same, tylko rzadziej obwieszczane światu listy przebojów. Ktoś, coś, ta potężna siła, która każe układać się cegłom w katedry i ludziom w korowody. Jedność. To o to chodzi.”


„(…) skurwysyny, kitajce, jak oni napisali ten algorytm kuszenia, idealnie, ten lekko wykrzywiony uśmiech, te wysyłane z oczu wilgotne płomienie, to nieznaczne drganie bioder.”


„- Słuchaj, kochanie, to nie tak, kocham cię, kocham cię każdą swoją żyłą, każdym swoim włosem, obojgiem uszu i oczu, dziurkami nosa, skoliozą, paranoją, próchnicą, mózgiem, stopami, jesteś dla mnie wszystkim, klejnocie, góro cukru, kocham cię, tylko nie teraz, proszę, wiem, że chciałaś się kochać, ja też, bardzo, ale nie teraz (…) mamy jakieś pieniądze, znajdźmy jakiś motel, kupmy odgrzewaną pizzę z mikrofali i frytki, a przede wszystkim dwie butelki wina, i wejdźmy do wanny, umyję cię, scałuję z ciebie wszystko, umyję cię, wytrę ręcznikiem, położę do łóżka, i zacznę całować, i mówić ci, opowiadać cały świat, całować cię w usta, szyję, nos, oczy, czoło, uszy, splot słoneczny, ręce, palce, paznokcie, łokcie, piersi, sutki, pępek, brzuch, kolana, stopy, knykcie, łydki, kostki, pachwiny, cipkę, duszę; obejmiesz mnie nogami i chuchniesz mi w twarz srebrem; zamienisz mnie w księcia; ja ciebie w kobietę; ty mnie w mężczyznę; zamienimy świat w lunapark; zło w mrożoną oranżadę; wojnę w popcorn; nienawiść w papierosa po obiedzie. Chodź, chodź, chodź, to nieprawda, ja jestem twoim chłopakiem, ja jestem twoim, i tu już wszystko się kończy, nie można obciąć więcej słów, bo gdy zabierzesz słowo twoim, zostaje ci jakaś niemożliwość, jak dwa plus dwa równa się pięć. Nie ma mnie bez ciebie.”


„Chodź, pocałuję cię tam, gdzie się kończysz i zaczynasz, chodź, pocałuję cię w trzecie oko, chodź, pocałuję cię w czoło, w głowę, w stopę, w pępek, w kolano, w knykieć, w sutki, w pępek, w duszę, chodź, pocałuję cię w twoje serce. Na dzień dobry. Na dobranoc. Na zawsze. Na nigdy. Na teraz. W samo serce.”


(...)

Z racji słonecznego popołudnia wybrałam się dzisiaj na rowerze w kierunku Ojcowa. Miałam dojechać do centrum, posiedzieć chwilkę i wrócić, ale wybrałam się zdecydowanie za późno i bałam się, że będę musiała wracać przez las po zmroku, czego bym w życiu nie zrobiła, bo mniej więcej w 1/10 drogi dostałabym zawału. Wybrałam się jednak kawałek wgłąb lasu, bo słońce ciągle świeciło, a mnie kusiła wizja słonecznych promieni prześwitujących przez korony drzew, oświetlających pożółkłe liście i zapach lasu jesienną porą. Wjechałam już kawałek i oczywiście musiałam przypomnieć sobie o wiedźmie Blair :) tak, to była na to zdecydowanie najlepsza pora, zwłaszcza, że las przecież żyje i wydaje różne odgłosy. Bezpiecznie poczułam się dopiero mijając pierwsze domu w drodze powrotnej. Odczułam jednak niedosyt, bo mimo, że zdjęć w lesie zrobiłam dużo to i tak miałam nadzieję na więcej - zdecydowałam się na przejażdżkę w jeszcze jedno miejsce. Droga prowadziła dość stromo w dół, do ładnego kawałka polany, gdzie postałam chwilę patrząc na zachód słońca. Przy okazji uciekł mi bażant, który uciekł będąc jakieś 5 metrów ode mnie, a ja zanim się zorientowałam, żeby zrobić mu zdjęcie, był już daleko. Za to widziałam sarny :) W drodze powrotnej zobaczyłam samochód wjeżdżający w pola samochód. Pierwsza myśl była taka, że przyjechał tu wyrzucać śmieci i klęłam na niego w głowie, zwłaszcza, że kiedy podjechałam bliżej szybko uciekł. Po chwili widząc jakiego typu opakowania leżą dookoła mnie odkryłam, że to chyba miejsce schadzek młodych Smardzowiczan :))) więc odjechałam :)


Po powrocie do domu okazało się, że zdjęcia wyszły tragicznie. Została tylko garstka:

piję piwo, tak jestem trochę wstawiona, trudno, aha, jeszcze jedno, wcale nie chcę tomka, nie chcę

~ Znowu piszę z nerwem, że muszę to robić, ale jeszcze większy nerw jest wtedy, jak wiem, że nie piszę tu nic i później są luki.


~ Leci kolejny tydzień, kolejne wydarzenia i kolejne sprawy. Przypominałam sobie dziś o czym chciałabym napisać i oczywiście pozapominałam połowę, przynajmniej ta część, którą zapisałam sobie w notatniku mi nie umknęła. Powinnam w sumie zacząć już od zeszłego piątku, bo od tamtej pory mam zaległości, ale ten piątek był tak beznadziejny, że nie chce mi się do niego wracać pamięcią, zatem w skrócie: poszłam z Darkiem na obiad, było dość miło, chociaż trochę chłodno (nie chodzi mi o warunki atmosferyczne), on znowu zachowywał się jak nie ten Darek, znowu przechwalanki i życie imprezowicza, znowu jak mu to dobrze nie jest samemu itp., a później w parku padły słowa, które skreśliły go już na zawsze i słowa, których mu nigdy nie zapomnę, ale w sumie dobrze, że padły - wiem, na czym stoję i wiem, że nie mam już co myśleć o Darku. Powiedziałam mu, że nie traktuję go już jak mojego najlepszego przyjaciela, bo czuję już między nami za duży dystans, na co on się obraził, stwierdził, że "on się stara", a ja wypalam z czymś takim no i od słowa do słowa zaczęła się kłótnia (a to nowość), podczas której mój były narzeczony stwierdził, że 'decyzja o rozejściu się ze mną, była jego najlepszą decyzją jaką podjął czy też podjęliśmy od bardzo dawna, powtórzył to jeszcze raz tonem w stylu "ja pierdolę", na co ja powiedziałam, że nie pozwolę sobie na takie traktowanie mnie, wstałam z ławki i odeszłam, a na odchodne usłyszałam od tego palanta, że mam do niego nie dzwonić i takie żenujące 'dzięki', co za frajerskie zachowanie, jakbym to ja dzwoniła codziennie o 15 w drodze z pracy do domu. Przemilczę to. Ja pierdolę. I tyle o Darku, tyle, bo nie ma co o nim myśleć, najważniejsze, że w mojej głowie są już tylko zimne myśli o nim i nerwy, a to tylko ułatwia mi zapominanie. Zapominanie idzie nad wyraz dobrze, bo wszystkie moje myśli kierowane są w kierunku T., który zawraca mi w głowie. Dosłownie. Wszystko w nim mi się podoba, wszystko. (A zwłaszcza ciało :D)


~ W piątek, jakby wyczuwając zakończenie wszystkiego związanego z Darkiem padł mi też telefon, który dostałam od niego na urodziny. Ekran nie reagował zupełnie na dotyk. Muszę teraz szukać serwisu Samsunga w Krakowie i go tam dostarczyć. Całe szczęście jest jeszcze na gwarancji.


~ W sobotę po uczelni umówiłam się z Martą, Karoliną, Sylwią, Gośką, Kubą i Sebastianem na piwo, a później na imprezę, po zwiedzeniu miliona lokali i wystawieniu się przez Sebastiana ostatecznie wylądowaliśmy na Wielopolu, co zakończyło się powrotem do domu nad ranem i nie wstaniem na pierwsze zajęcia w niedzielę, plus umówieniem się na domówkę u Kuby w następną sobotę (a w niedzielę koncert O.S.T.R!!!).


~ W niedzielę połaziłam z Dominiką po M1, która chciała kupić sobie zimową kurtkę, oczywiście widziałam 10 000 rzeczy, które chciałabym sobie kupić. Centra handlowe są okropne. No i zaraziłam Dominikę miłością do miodowo-musztardowego mcwrap z McDonald`s. Popołudnie spędziłam z Kluskami, którzy tak mi działali na nerwy jak nigdy. Małe dzieci to trening cierpliwości i wytrzymałości. Jak nie wybuchnąć, kiedy dzieciaki doprowadzają Cię do szału?


~ W weekend odezwał się do mnie też Bartek Bałaban, który zaprosił mnie na sesję, którą chciał zrobić w temacie lat 80`, na co się nie zgodziłam lub fashion, co też jest niewypałem, bo z fashion nie mam nic wspólnego. Jutro się umówiliśmy, zobaczymy, co z tego wyniknie.


~ W piątek jestem umówiona z Panem Markiem na jazdy, wracam do robienia prawka! Sęk w tym, że zapomniałam już jak prowadzi się samochód.


~ Czy mogłaby być już 22:30 - 23, tak, żeby Tomek był już w domu? :))))





Poproszę znów jesień, która zachęca do życia, a nie taką, która sprawia, że nie ma się nawet ochoty ruszyć z łóżka. Dziękuję uprzejmie, panie październiku.








"Kobieta jest twoja, kiedy nie wstydzi się przy tobie rozebrać. Mężczyzna jest twój wtedy, gdy nie wstydzi się przy tobie płakać."

nikt nie potrafi tak dopierdolić, jak osoba, która kiedyś Cię kochała i, którą kiedyś kochało się najmocniej

Świat bombarduje mnie inspiracjami. Gdziekolwiek nie spojrzę widzę coś, co chcę przenieść tu, co chcę zrobić sama. Przybieram kilkadziesiąt form, jestem swoim cieniem, kładę się na plecach i wywracam oczami.

~ Niesystematyczne pisanie skutkuje zapominaniem 3/4 faktów, które chce się tu zapisać.

~ W sobotę po zajęciach widziałam się z Darkiem, pojechaliśmy do Maciejówki na pyszny obiad (jak jestem głodna zawsze widzę najpierw frytki a później obiad w Maciejówce). Znów przegadaliśmy mnóstwo czasu, znów zero wniosków, znów się kochaliśmy i znów próbowaliśmy o czymś rozmawiać, ale wszystko sprowadzało się do tematu naszego związku. Dziś, kiedy o tym piszę, czuję, że z dnia na dzień coraz więcej moich myśli idzie w kierunku kogoś, z kim nie przesypiam nocy, gadając na skype i na kamerce, podziwiając jego uśmiech i słodki dołek na lewym policzku, z kimś, do kogo czuję jakiś niesamowity fizyczny pociąg i sama nie umiem powiedzieć, skąd u mnie takie doznanie, jak by nie było do obcej osoby i coraz więcej czasu zajmuje mi myślenie o nim, przepatrywanie archiwum na GG, żeby znaleźć jeden komplement, który nieświadomie mi napisał, drukuję go i czytam. To chore, tak, wiem ;) wiem i w sumie wiem też, że przecież nic z tego nie będzie, nic się nie uda, nie z tym człowiekiem, którego znam miesiąc, który wciąż jest dla mnie wielką zagadką i, który jest tak skrajnie inny niż ja i wiem, że myślenie o czymkolwiek jest bez sensu, bo nic nigdy się nie zdarzy. A jednak. Myślę. I tym myśleniem zabijam cząstki Darka w mojej głowie, które wyskakują w najmniej oczekiwanych momentach, w drodze do wanny, na widok zaparowanego lustra, na myśl o jakiejś wycieczce i na myśl o najbliższej gali KSW, której nie oglądniemy razem, jak to było zawsze. W związku z tym – nawet jeśli moje myśli kradnie ktoś inny i robi to bezcelowo, tylko przez te kilkadziesiąt dni – dobrze, niech robi. Przynajmniej wyprze z niej kogoś innego.

W niedzielę również się spotkaliśmy. Mieliśmy iść do kina, ale najpierw postanowiliśmy coś zjeść. Wczoraj jednak jedliśmy poza domem więc postanowiliśmy oszczędzić i zjeść obiad u Darka. Oczywiście nie zgodziłabym się na to gdyby ktoś u niego w domu był, bo jednak nie chcę widzieć się z jego rodzicami, to byłaby głupia sytuacja i niezręczna. No ale tata w pracy, mama miała z Gabrysią jechać na Złocień, a co za tym idzie – w mieszkaniu nie miało być nikogo. Przeczekaliśmy w parku 40 minut aż mama z Gabrysią pójdą na tramwaj i kiedy w końcu ruszyliśmy w kierunku Zbożowej zobaczyliśmy je w oddali, dopiero szły. Natychmiastowy w tył zwrot, gdybyśmy poszli tam dwie minuty wcześniej spotkałybyśmy się w cztery oczy. One poszły na przystanek – my do Darkowego domu. No i zdejmując buty w domu usłyszeliśmy klucz w zamku – mama wróciła, bo zapomniała kluczy do domu na Złocień. No i jednak, spotkałyśmy się. Byłam wściekła, bo odczułam, że moja obecność chyba nie do końca ją zadowoliła, ja z resztą też nie ucieszyłam się z tego spotkania. Suma sumarum godzina czekania w parku była niepotrzebna, bo i tak się zobaczyłyśmy. Ona w końcu wyszła, my zjedliśmy obiad i poszliśmy chwilkę poleżeć, bo kino mieliśmy dopiero o 17, a była chwilka po 16. Jak się skończyło - wiadomo. Mam wrażenie, że po naszym rozejściu się namiętność między nami jest jeszcze większa niż np. na początku związku. Cóż z tego :) Do kina finalnie nie poszliśmy, bo było już za późno, ja chciałam wracać niedługo do domu, wybraliśmy się tylko do Michalskich na coś słodkiego (swoją drogą – po co robić tak wielką bezę, skoro nikt jej nie zje całej, bo nie da rady? ;)). Cudem zdążyliśmy na autobus, cieszyłam się (choć on chciał mnie odwieźć „bo chce jeszcze chwilę czasu spędzić ze mną”), bo generalnie mój nastrój przy przebywaniu z Darkiem jest cudowny – cieszę się, że mam go koło siebie, a jednocześnie zaraz robi mi się przykro, że już nie będzie nigdy mój. Sama jestem zdziwiona burzą myśli i odczuć, które mam w stosunku do tego mężczyzny.

~ Zaczynając od początku nowego tygodnia - w poniedziałek pojechałam do Dominiki, bo Paweł gorączkował i nie chciała, żeby poszedł do przedszkola. Miałam być u niej najpóźniej o 10, żeby spokojnie mogła dojechać na 11 do pracy. W niedzielę wieczorem tata powiedział mi, że mnie podrzuci, bo sam ma o 10 jakieś szkolenie w Krakowie i wpadnie do mnie o 8:45 i pojedziemy razem. O 9:10 zadzwoniłam do niego, że chyba miał już być i finalnie z domu wyjechaliśmy o 9:20. Dobra, nie było źle, bo w końcu miał mnie podrzucić. W Krakowie okazało się, że on ma szkolenie na Kleparzu i to o 10 więc musiałam do Huty dojechać sama autobusem. Czyli, że byłam w dupie z czasem. O 10 stałam na przystanku i czekałam aż pojedzie coś w kierunku Mistrzejowic, dzwoniłam do Dominiki, że się spóźnię i dzwoniłam do Mamy do szkoły, że Dominika się spóźni. Gadałam przez tą komórkę i usłyszałam za mną jakiegoś faceta. Obróciłam się i rzeczywiście, jakiś dziad tam stał, obok niego stała jakaś babka, a on coś gadał, głośno i szybko przy tym oddychał i pocierał rękami w kieszeni, jakby było mu zimno. Obróciłam się z powrotem i dalej gadałam przez telefon. Po chwili skończyłam, ale ten facet dalej sapał więc ponownie się do niego obróciłam, on nie widział, gdzie patrzę, bo miałam okulary, ale ja patrzyłam na niego i usłyszałam: „ale jesteś ładna, zaraz się spuszczę”. Ja pierdolę. Dokładnie to sobie pomyślałam, a zaraz po tym, że muszę zwiewać od tego zboczonego zjeba!! Gość się masturbował na środku przystanku, na Nowym Kleparzu, wśród ludzi, których było w cholerę i gapił się na mnie!!!! Zrobiłam minę w stylu ‘spierdalaj obleśny zboczuchu!’ i uciekłam na drugi koniec przystanku. On patrzył za mną, stał jeszcze krótką chwilkę i poszedł, a ja nie mogłam się opanować i zaczęłam się trząść, to było ultra obrzydliwe, jak tacy ludzie mogą chodzić po ziemi!!! Postawić pod ścianą i rozstrzelać!!!! Zadzwoniłam do Darka i dopiero jak się uspokoiłam gadając z nim to stwierdziłam, że mogłam na niego zacząć wrzeszczeć, zamiast uciekać, żeby bucowi zrobić przypał, drzeć się i zwrócić na niego uwagę każdego. Może by się zastanowił, zanim ponownie przyszło mu do głowy takie zachowanie. Chociaż taki gość musi być chory, nic mu chyba nie pomoże!!

O b r z y d l i s t w o!

~ Tego samego wieczora wracając od Domki, do autobusu weszła grupka gości, młodzi, w kapturach naciągniętych na głowę, ale generalnie wszędzie jest takich pełno więc nie zwracali uwagi. Stanęli na środku autobusu i przejechali przystanek. Coś do siebie głośno gadali, ale miałam słuchawki w uszach więc zupełnie nie słyszałam, co mówili i o czym tak żywo dyskutowali. I pomiędzy kolejnym przystankiem jeden z nich wyciągnął telefon i… zaczęli tańczyć na środku tego autobusu!! Podskakiwanie i ‘tańczenie’ w stylu Energy2000 i jakieś dzikie pokrzyki, dopiero wtedy zwróciłam uwagę, że mają ponaciągane szaliki na twarz, kaptury prawie na oczy. Połowa ludzi w autobusie podśmiechiwała pod nosem, bo niecodziennie spotyka się gości, którzy skaczą jak małpy w środku autobusu i to dość dużą grupkę, bo około 10 osób. Wysiedli na najbliższym przystanku, również skacząc i ‘tańcząc’. Ocb? :)))))

~ Wtorek również był dniem pod znakiem Pawełka. Bawił się moim telefonem i słuchał muzyki, przełączał piosenki. W pewnym momencie przełączył sobie na „Bad thing” Jace`a Evereste`a czyli męski głos i pyta: „A to śpiewa Darek?” :) nie wiem skąd mu to przyszło do głowy :) generalnie moja rodzina ostatnio dużo o nim wspomina, ostatnio Babcia tak samo: pytała, czy Darek mnie odwiózł do domu, bo zimno i wieczór, to nie powinnam sama chodzić. Ta „nieświadoma” część rodziny, niepoinformowana po cichu przez Mamę, że tematu Darka się teraz nie porusza, często o nim mówi, pyta, co słychać, jak u Darka w szkole, co robi; chłopcy pytają, kiedy przyjedzie. Dziwnie się czuję, wszyscy się do niego (i nas) już przyzwyczaili, traktowali go już jak członka rodziny. Jezu, tego mi najbardziej żal, że wszyscy już się tak znaliśmy, wiedzieliśmy jakie mamy nawyki, jakie przyzwyczajenia, co robić, jak się zachowywać, Darek znał całą moją rodzinę, cała moja rodzina znała Darka, wszystko teraz będę przechodziła od nowa. Czy mogłabym poprosić, by mój następny partner od razu wszystko wiedział? :)

~ Wciąż nie wybrałam się do Ikea, wciąż nie przepisałam notatek (choć wczoraj już zaczęłam), wciąż nie ogarnęłam pokoju jak należy, wciąż nie kupiłam kozaków i wciąż nie napisałam nic na AWF (prezentacja o baby SPA, kolejny fragment pracy magisterskiej). Niby mam mnóstwo czasu, a zero chęci. Wczoraj już skrajnie – nie miałam ochoty na nic. NIC. Nienawidzę takiego nastroju, chcę coś robić, ale nie mam siły ruszyć ręką, nie chce mi się spać i nie chce mi się nawet myśleć. Jesień.

~ Za oknem już szaro, słońce postanowiło się dziś nie wychylać zza chmur, nad dachami unoszą się dymy z komina, których zapach przywołuje do mnie zapach zimy. A zima znaczy u mnie tyle, co dużo śniegu z ładnym słońcem, mróz, zapach mandarynek, święta, kiermasz świąteczny na Rynku w Krakowie i grzane wino. Wszystko to może być tylko przez dwa tygodnie. Później zima niech wypierdala ;)

Malina - banan.

Paweł: "Lujcia, mi się chce siku tu na dole!" - jakby nie można było przyjść do łazienki na górę, ale skubaniec nie będzie sobie przerywał zabawy i to ja mam do niego przyjść.

Wychodząc po schodach w piwnicy: "Te schody są strome, ale ja już idę sam, bo ja jestem dzielny chłopak, bo jestem już duży."

Tata poszedł do piwnicy, a ponieważ nie chciał, żeby Paweł szedł za nim, zgasił sobie światło na schodach i zamknął za sobą drzwi. A mały mądrala wziął sobie latarkę i poszedł :)

Mój mały pomocnik przy sprzątaniu szuflad!

Jasna plamka w prostej linii pod Księżycem - Mars.

Plamka obok jasnej plamy - księżyc Jowisza.

Zdjęcia sprzed chwili, kiedy wybraliśmy się z Tatą i Przemkiem na obserwacje Jowisza i jego księżyców, które przez lornetkę Taty było widać po prostu obłędnie!!! Nawet próbowaliśmy przez lornetkę zrobić zdjęcia Sony, ale ten dziad nie umie złapać ostrości, chociaż chłopaki dzielnie stali na mrozie i trzymali lornetkę, żeby było jak najmniej drgań i żebym mogła trafić obiektywem w soczewkę lornetki. My to mamy pomysły :))


Bardzo kiepsko widać, ale.. widać! Widać jeden z księżyców Jowisza.


A na tym zdjęciu piękny widok: Księżyc, a ta czerwona plamka - Mars!!


W jednym dniu widzieć tak pięknie i wyraźnie: Księżyc, Jowisza z jego dwoma księżycami i Marsa - wspaniała sprawa!

~ Miało być dziś ambitnie, ale nie będzie. Chyba mam natłok spraw cisnących się do głowy, w głowie szumi mi koniak i piwo i ciężko mi jakoś zebrać myśli.


Kocham Go (cholera, niestety). Kochanie się z Nim jest najlepszą rzeczą nie tylko dla mojego ciała, ale dla umysłu i dla ducha, chociaż później przychodzą gorzkie refleksje. Nie żałuję i wiem, że cząstka tego człowieka już zawsze będzie we mnie.


~ Olewam zajęcia w piątek, olewam dziś rano, w ogóle mam ochotę olać wszystko i spać. A z drugiej strony śmieję się, umawiam na imprezy, próbuję dograć termin grzanego wina z przyjaciółkami i chce mi się robić miliony rzeczy, byle do wiosny, bo ta jesienna aura współgrając z moimi hormonami tworzy mi z głowy siano.


~ Wracając jeszcze do tematu wstecz: byliśmy na kolacji w Maciejówce, zjedliśmy nasze ukochane danie, które popiłam piwem i, które z kolei zrobiło mi ogromną ochotę na reset, który dziś nie był możliwy, bo są u nas Ania i Przemek więc nie wypadało mi nie wrócić na noc do domu i nachlać się jak świnia, ale nadrobię to. Szybko. Dziś dwa piwa a ja chcę więcej, dużo więcej. Reset się zbliża.


~ Spotkałam dziś na uczelni Kubę Lendę, z którym jesteśmy wstępnie umówieni na imprezę za tydzień, tylko, że Karolina znów kombinuje z wyjazdem, bo chce jechać do Wrocławia już w tym tygodniu i prawdopodobnie za tydzień jej nie będzie. Też sobie wymyśliła, akurat jak wreszcie udało się zgadać z Kubą.


~ Napisałyśmy dziś z dziewczynami na uczelni petycję do Rektora o ogrzewanie uczelni, teraz tylko trzeba zebrać jak najwięcej podpisów nie tylko od ludzi z naszego roku, ale w ogóle od jak największej ilości studentów zaocznych. Może zaczną w końcu grzać nam w salach wykładowych.


~ W temacie olewania dzisiejszych zajęć - nie pojechałam rano na ćwiczenia z nowoczesnych form rekreacji, z których jak się później okazało - nie było wykładu. Mogłam więc spokojnie pojechać na uczelnię na 13 a nie na 10:30, chociaż i tak ze Zdrowej zgarnął mnie dziś Przemek Surdej i dojazd na uczelnię miałam za darmo, bo kierowca autobusu też nie miał biletów żeby mi sprzedać.


~ Strasznie chaotycznie dziś piszę, wiem, ale pasuje mi iść już spać, bo jest już 23:43 (w chwili kończenia tej notki), a ja wstaję przed 6, ba, dziś też nie spałam długo, a dodatkowo jakoś ciężko mi myśleć normalnie, jestem zaaferowana widokiem tego Jowisza i jego księżyców, kochaniem się z Darkiem i w ogóle nie umiem się skupić, żeby myśleć nad logicznym tokiem zdań.





W temacie kosmosu:








"Plejady to gwiazdozbiór już październikowy.
Po szafirowym niebie płynie jak baranki,
Ponad drzew skrytych nocą oniemiałe głowy,
Ponad brzóz skamieniałych pozłociste pianki.
Powracam do milczenia i słodyczy nieba,
Które płaszczem jesiennym pełnym gwiazd połyska.
Pełne stodoły złota, stoły pełne chleba
I skrzypi na zawiasach gwiaździsta kołyska.
Za chwilę i na ziemi wszędzie będzie biało.
Lekki chłód noc cienistą jak igłą przenika.
I śni mi się już tylko jakieś jasne ciało
Przykryte złotą tkanką planet października."




J. Iwaszkiewicz 'Plejady'










"Zawsze trochę będę Cię kochał."




Baaaaaaaaaaardzo głośno, z bardzo dużymi basami: jak tylko pozwolą głośniki.