W cieniu nieprzyjemnych myśli, smutnych wiadomości, głębokich przemyśleń i dołujących wniosków przyszła piękna, przedwiosenna niedziela. Bezchmurne niebo i piękne słońce, wciskające się do pokoju na siłę i zostawiające ciepło na czarnych, 'podomowych' legginsach, w których stoję przy oknie z błogą miną, bo tak ciepło mi w uda.

Wczoraj, korzystając z przypływu słonecznej energii zebrałam się nawet do dokładnego wyczyszczenia sekretarzyka, wytrzepania futrzaka z podłogi, solidnego wytarcia kurzy, przemycia parkietu a nawet.. umycia w pokoju okna, dość zapuszczonego po zimie. W pokoju zapanował porządek, jakiego dawno tu nie widziano. I zastanawia mnie tylko, skąd się dziś rano wziął ten potężny bałagan!

Sobotni wieczór spędziłam z Karoliną, zapakowałam pod pachę ciastka, jakieś inne przekąski i Perłę Miodową i przegadałyśmy wieczór analizując, zastanawiając się, dyskutując i wspominając, bo jeszcze niedawno za licealnych czasów paliłyśmy we trójkę, z Martą, na tym balkonie na Olszy skręty, czy imprezując z nowo poznanymi facetami, a dziś już ja jestem na ostatnim roku studiów, Karolina zaraz przeprowadza się do Wrocławia, Marta odcięła się, poświęcając swój czas dzieciakom z Siemachy i Pawłowi. Jeszcze niedawno we trójkę żegnałyśmy na tym balkonie lato, korzystając z jego ostatnich, ciepłych chwil, Marta miała na sobie tą piękną pomarańczową marynarkę z różowym podszyciem. Tęsknię za tymi czasami i ta tęsknota sprawia, że zastanawiam się, czy tak naprawdę życie, które teraz planuję uwzględnia takie piękne chwile, czy też jest już ułożone tylko na stabilizację, pracę i jego towarzystwo.

W oczach zaszkliło się wczoraj, kiedy Karolina przedstawiając tak proste wnioski, mówiąc tak prawdziwe słowa, pokazała mi, że wie wszystko, jakby siedziała w głębi mnie i widziała wszystko od mojej strony. I wiem, że to co mówiła było takie prawdziwe i stuprocentowe, a mimo wszystko, nawet ta wiedza nie pozwala mi podjąć jakichkolwiek decyzji i zastanowić się głębiej, czy to w czym obecnie jestem, to to, czego oczekuję od swojego życia.

Dość chyba tych przemyśleń, w taki piękny dzień nie można się smucić i skazywać się na życiowe rozterki. Muszę pomyśleć, gdzie mogę wybrać się z Darkiem na popołudniowy spacer, chyba przetestujemy wreszcie Cupcake Corner Bakery na Szewskiej, wchłoniemy przy tym trochę Starego Miasta krakowskiego i pobędziemy we dwójkę.

Tymczasem mój zygokaktus, kwiatek, który w chwili kupienia go przeze mnie był malutki i nie dawałam mu po przekwitnięciu niemal żadnych dalszych szans, miałam go nawet wyrzucić, bo nawet po przesadzeniu do większej doniczki nie wykazywał woli życia, tymczasem wystarczyło mu trochę ciepła i słońca, by zachwycał mnie teraz przepięknymi kwiatami w moim ukochanym kolorze!

"woń, z nutami morza, karmelu i herbatników"


"zapach ziemi, woń sosen i róż"






"świat, wszystkie rzeczy na nim tworzą jedność (...). Siła miłości pozwala poczuć tę jedność i na tym właśnie polega sens życia"

Jestem absolutnie zachwycona!!


Czyż takie prezenty nie są miłe?!


Dziękuję, Jędrek ;)

Bo kocham Cię tak bardzo, że choćby przyszło mi stracić wszystko i tak wybrałabym Ciebie.

PIH!

Hula hop i Yelawolf.


Chciałabym zasnąć dziś w spokoju.

Mój spokoju i harmonio, kocham Cię.

kocham Cię, kiedy jesteś poważny i dorosły i kiedy wygłupiasz się ze mną, pozwalając mi ćwiczyć na sobie chwyty aikido, od których później bolą nas nadgarstki,

kocham Cię, kiedy pozwalasz mi wykrzyczeć co mnie drażni, mimo, że krzyczę na Ciebie i do Ciebie i mam do Ciebie pretensje, a Ty w pewnym momencie stanowczo, ale spokojnie mówisz 'dość',

kocham Cię, kiedy oglądasz film, na którym się kochamy i patrzysz na mnie tak, że czuję jak pożądanie gęsto wypełnia pokój i kiedy powtarzasz mi, że po raz pierwszy jakaś kobieta sprawia, że czujesz się nakręcony od rana do wieczora i od wieczora do rana, kiedy tylko na mnie patrzysz,

kocham Cię, kiedy śpiewasz refren jakiejś piosenki, przekręcają słowa tak, że padam ze śmiechu i kiedy robisz głupie miny, żeby poprawić mi zły humor,

wreszcie kocham Cię, kiedy powtarzasz mi, że jestem piękna, pomimo, że usta mam tak wysuszone, jakby nigdy nie piły, w kącikach mam zajady, a na górnej wardze zimno.

kocham Cię, bo jesteś słońcem, czasem, dodatnią temperaturą, kawą, przynosisz ukojenie

bo pachniesz sobą, jesteś dla mnie wzorem i ideałem męskości

kocham kiedy coś ze mną planujesz i powtarzasz, że kochasz mnie coraz mocniej

Obracamy się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, przeczymy grawitacji, przecinamy równoleżniki z południkami, płyniemy pod prąd, wychodzimy naprzeciw tornadu

jesteś mój.

Hi.

Cześć, jestem zdjęciem do CV. Mogę być?


 

Po wspaniałym piątkowym wieczorze i słonecznej sobocie przyszła jakże cudowna niedziela. Pobudka kilka minut przed 10, laptop do łóżka, poranne plotki, leniwe zebranie się do pionu i oczekiwanie na Darka, który pojawił się kilka minut po 11 i od razu wskoczył do łóżka, żeby się rozgrzać. Zapowiadał się leniwy dzień, nie mieliśmy nic do zrobienia, mogliśmy wykorzystać kilkanaście jego godzin na co tylko chcieliśmy. Stwierdziliśmy, że ściągniemy sobie jakiś film, poleżymy, poprzytulamy się i nie będziemy robić nic, co wymagałoby jakiegokolwiek wysiłku. Przeleżeliśmy czas do obiadu, po którym postanowiliśmy pójść na spacer. Było mroźno, ale bardzo słonecznie, nos niemal natychmiast stał się czerwony, policzki zarumienione, pod butami skrzypiał śnieg, obejmowała mnie Jego ręka i śmialiśmy się, dyskutowaliśmy i planowaliśmy. Doszliśmy do lasu ojcowskiego, ale nie chcieliśmy zapuszczać się dalej, bo było na to za zimno, wracając uznaliśmy, że mamy ochotę na deser i zajrzeliśmy również do sklepu po ciastka. Po powrocie do domu poszliśmy już tylko do łóżka, film już się ściągnął, smakołyki rozłożyły się koło nas i wtuleni zaczęliśmy oglądać "Super 8" Spielberga. Film co rusz pauzowaliśmy, żeby się chłonąć, przytulać i mówić słodkie słówka i w trakcie jednej z takich przerw do pokoju wpadł Tata, błyskawicznie odsunęliśmy się od siebie, ja głowa w drugą stronę i udaję, że śpię, a Darek głowa do pionu i do Taty: "oglądamy film", Wojtek oczywiście musiał zauważyć nasze nerwowe ruchy i to, że żaden film akurat nie leci, ale spytał tylko, czy mam rozmienić pieniądze i tu... dzięki Bogu miałam! Bo gdybym ja nie miała, z łóżka musiałby wstać Darek, który był tylko w badejkach i Wojtek lekko by się zdziwił ;) (Mój Tata jest mało wyrozumiały jeżeli chodzi o pożycie miłosne jego najmłodszej córeczki i słynie z tego, że jest dość nerwowy i ostry). Kiedy tylko wyszedł wybuchnęliśmy śmiechem, bo zaliczyliśmy małą wtopę, ale szczęście w nieszczęściu, że byliśmy w siebie tylko wpleceni, a nie kochaliśmy się, bo tu reakcja Taty mogłaby być już inna ;)

Film oglądaliśmy bardzo na raty, bo z całym szacunkiem do filmowych dzieł Pana Spielberga - zrobił w przypadku tego filmy szmirę dla dzieciaków, którą ciężko było oglądnąć, stąd też ucięliśmy sobie przeszło półtora godzinną drzemkę i w efekcie oglądanie 90-minutowego filmu przeciągnęło się na całe popołudnie.

Niestety, przyszedł wieczór, a niedzielny wieczór jest już zwykle podporządkowany przygotowaniom do poniedziałkowych obowiązków; weekend się zakończył, ale muszę przyznać, że był to jeden z przyjemniejszych weekendów jakie ostatnio miałam, najpierw wspaniały koncert, później relaksująca sobota i niedziela, leniwa i pełna chilloutu. Posiadanie  Darka i Jego czasu tylko dla siebie jest tym, co Julia zdecydowanie lubi najbardziej i tym, co sprawia jej mnóstwo radości. Gdyby tylko takich chwil mogło być więcej...!

Pierwszy kawałek wiosny w pokoju: żonkile, które dostałam dziś od Darka.

Po tym najwspanialszym hucznym piątku przyszła leniwa, słoneczna sobota. Pierwsza pobudka była już około siódmej rano, co było stanowczo za wczesną godziną, zważywszy, że poszliśmy spać około 3, ale przytuliłam się do ciepłego Darka i zasnęłam dalej. Śniła mi się Chorwacja, błękitna woda, palmy i drzewo o pięknie zwisających gałęziach i pięknych, głęboko zielonych liściach. Kolejna pobudka przyszła kilka minut po ósmej i, choć mieliśmy spać jeszcze przeszło półtorej godziny, nie zmrużyłam już oka przez hałas, który dochodził z pokoju obok, gdzie Gabrysia oglądała bajki. Bajki były puszczone tak cholernie głośno, że ja, przyzwyczajona do zasypiania i budzenia się w ciszy (chyba, że sama zmącam ją muzyką) wiedziałam już, że z dalszego snu nici. Na domiar złego Tadeusz i Gabrysia, chcąc ze sobą rozmawiać, mówili głośnymi tonami, przekrzykując niecichą już bajkę. Moje ciśnienie skoczyło. W moim domu panuje absolutna cisza kiedy nawet jeden z domowników ucina sobie choćby kilkuminutową drzemkę, stuprocentowy szacunek do jego wypoczynku, snu i ciszy, której potrzebuje. Nie zdarza się, żeby budził mnie hałas moich domowników, żadnego głośnego rozmawiania, kręcenia się. Cisza i spokój, respekt dla snu drugiej osoby. U Darka natomiast nie ma nic takiego, zwłaszcza ze strony Jego Taty. Radio o 6:30? Jasne. W sobotę? A co to za przeszkoda? Tak więc mój sen stał się już czynnością  zakończoną, co - przyznaję, wprawiło mnie od razu w zły humor. Próbowałam znaleźć drzemkę w przytuleniu się do Darka, żeby poczuć jego ciepło, które niemal zawsze wywołuje we mnie poczucie senności i sprawia, że łagodnie przechodzę w stan snu, choćbym wypiła wcześniej 8 kaw. Do 9:45, kiedy zadzwonił Jego budzik nie zasnęłam już na tyle, by wypocząć i byłam niedospana, zmęczona i zła z powodu hałasu z sąsiedniego pokoju. Bałam się, że cały dzień będzie pod znakiem tego złego nastroju, zwłaszcza, że zupełnie nie mogłam przejść ze stanu: "za wczesna pobudka" do stanu "ok, nie wyspałaś się, ale teraz już czas na normalne funkcjonowanie". W dodatku przede mną była perspektywa czekania na Darka od 10:30 do 14 i zupełnie mi się to nie uśmiechało, pomimo, że zadzwoniłam do Dominiki i powiedziałam Jej, że przyjadę i przeczekam u nich. Ubieraliśmy już kurtki, żeby wyjść i do Darka zadzwonił ktoś z uczelni, żeby być na 12:30, prosto na egzamin, bo wpisów o 10:30 jednak nie ma. Aż coś we mnie podskoczyło z radości, że jednak zostajemy w domu i nie muszę się nigdzie tłuc autobusami na ten mróz. Zadzwoniłam do Mazurków, że jednak zostaję na Zbożowej i z ulgą poszłam jeszcze poleżeć na łóżku. Niestety, wielkimi krokami zbliżała się godzina 12, która oznaczała, że musimy się powoli udać na Politechnikę, ażeby mój ukochany mógł napisać egzamin. Na szczęście mój humor pozwalał już na względnie normalną egzystencję, ale w pamięci dalej miałam donośne: "Chcę oglądnąć teraz Piotrusia Pana!", na plus działała jednak pogoda - piękne słońce i bezchmurne niebo. Spacerkiem poszliśmy na Jego uczelnię i od godziny 12:20 zostałam już sama, bo Daruch poszedł zaskakiwać profesora swoją wiedzą. Kampus Politechniki jest piękny, duży, o ciekawej architekturze, sporej ilości drzew, krzewów, pełnym ładnego oświetlenia, pełnym słońca i ma jeszcze jeden duży plus: jest tam barek "Łupinka", w którym serwowane są bardzo dobre kanapki i kawa. Na takie drugie śniadanie postanowiłam sobie pójść, żeby umilić sobie czas bez Darka i żeby nie siedzieć w środku budynku Wydziału Inżynierii Elektrycznej i Komputerowej, gdzie jarzeniówki na korytarzu brzęczą w sposób, który może doprowadzić do szału nawet hinduskiego jogina. A w 'Łupince' cieplutko, jasno i pięknie pachnie kawą. Zamówiłam ciepłą ciabattę z kurczakiem i warzywami a do tego duuuużą latte aroma z syropem waniliowym. Zasiadłam przy pełnym słońca oknie, przy ciepłym kaloryferze, wyciągnęłam "Cesarza/Szachinszach" Kapuścińskiego i jadłam ciepłą bułkę, zapijając ją aromatyczną, słodką kawą. O Boże, to była chwila, której każdy potrzebuje. Każdy. I to jest taka chwila, taka mała rzecz, która sprawia, że człowiek jest szczęśliwy, że jego dzień posiada pozytywny aspekt, że przez tą krótką chwilę, kiedy nie istnieje dla niego nic poza literacką rzeczywistością, ciepłą bułką, pachnącą kawą i słońcem, kiedy ma dookoła siebie innych ludzi, którzy również delektują się pogodą, dyskutują ze znajomymi,  pracują nad prezentacją na laptopie, liczą coś w dokumentach, ta mała chwila dała mi tyle odprężenia, że nabrałam pozytywnego nastawienia na resztę dnia. W końcu zbliżała się godzina 13 i stwierdziłam, że dość tej błogości i czas iść pod Darka salę egzaminacyjną; 20 minut później nieco pożałowałam tej decyzji, bo spodziewałam się, że pilni studenci zaraz wyjdą, a tu nic, na szczęście wciąż miałam ze sobą kawę i Kapuścińskiego. W końcu o godzinie 14 zadzwonił Darek, że skończyli pisać. Doszliśmy do wniosku, że należy zjeść jakiś obiad, ale najpierw wpadniemy jeszcze na Zbożową, żeby zestresowany student się zrelaksował. Niestety, po 16 głód nie dawał już za wygraną i musieliśmy iść coś zjeść. Na początku była opcja, żeby iść do Herbewa do tej włoskiej restauracji, nie byliśmy tam jeszcze, a mogłoby nam tam posmakować i mielibyśmy dobre obiady i to tak blisko! Drugą opcją był kebab, o którym wspomniał Darek, gdzieś w pobliżu Bagateli, ale "nie ten zaraz obok". W trakcie drogi wyklarowała się trzecia opcja, którą wybraliśmy - Chińczyk. Po zapełnieniu żołądków wyjątkowo dobrym kurczakiem po wietnamsku, który jest naszym ulubionym daniem i, który dziś był wyjątkowo dobry powróciliśmy do jaskini ciepła i relaksu - na Zbożową, gdzie położyliśmy się do łóżka i przeleżeliśmy już cały czas, aż do czasu, w którym musiałam zebrać się na autobus. Oczywiście podróż mogła skończyć się tragedią, a to wszystko dlatego, że uciekły mi nowe 5 i 51, a przyjechała stara 3. Postanowiłam zastosować swoją starą metodę, czyli bardzo długie, trwające dwa przystanki wygrzebywanie drobnych z portfela, płacenie kierowcy, długie pakowanie portfela do torebki, aż do dojechania na pętlę, gdzie już biletu nie musiałabym kasować. A tu wchodzę do tej starej trójki i... kanary!!! Myślę sobie: "no świetnie, przecież nie mam drobnych, dokładnie wyliczonych 1,80", zaglądam do portfela a tam...wśród kilkunastu innych monet, idealne złoty osiemdziesiąt, przy czym 1,70 jeszcze normalne, a już ostatnie 10groszy złożone z 5gr., 2gr. i trzech jednogroszówek.... Chwała, chwała i jeszcze raz chwała Bogu, że akurat, jak nigdy do tej pory - te drobniaki mi się przydały. Idealnie przed nosem pana kontrolera skasowałam bilet i z mojego serca spadł ogromny kamień, ważący tyle, o ile lżejszy jest portfel pozbawiony kary 120-złotowej za jazdę na gapę. Tymczasem teraz siedzę już w ciepłym domku, zaraz idę pod prysznic, a później wprost do mojego łóżka, żeby obudzić się jutro i poczekać, aż przyjedzie do mnie Daruś, który w ciągu tego weekendu dał mi tak olbrzymią porcję czułości i okazywania uczuć, że tęsknię już za nim, choć widziałam go przez całe 24 godziny i będę go mieć za niecałe 10 u siebie z powrotem.

~ W kubku pokrzywa, obok bratek. Oczyszczam organizm przedwiosennie, ze wszystkich toksyn, wzmacniam go i nie daję się zimie i mrozom.

~ Spędziliśmy ze sobą miłą niedzielę i poniedziałek. Usłyszałam coś o siłowni i wytupałam przyjazd do mnie w tygodniu, więc przyjeżdża w czwartek. W niedzielę popołudniu wybraliśmy się na 'Rzeź' do kina, nie polecam, film zrobiony jakby musiał być, w dodatku można było go streścić do 25 minut. Na szczęście pośmialiśmy się trochę i poprzytulaliśmy w kinowych ciemnościach, więc popołudnie ogólnie na plus. Wieczorem pojechaliśmy do Jokerów, gdzie świętowaliśmy zdanie mojego prawka i jego egzaminów, aż do tego stopnia, że nocny popcorn nie posiedział w moim żołądku zbyt długo, jak również piwo i Bacardi. Rano obudziłam się i nie chciałam się nawet podnieść z łóżka do pionu, bo wiedziałam, że jak tylko wstanę, zacznie się okropne falowanie w głowie i cały dzień będę zdychać z powodu kaca. Jednak potrzeba siusiania była silniejsza i zmusiła mnie do wstania, które oczywiście zakończyło się szalonym tańcem mózgu i równowagi. Przeklinając siebie i swoje nieumiarkowanie we wczorajszym piciu próbowałam zmusić się do wydalenia z siebie resztek alkoholu, ale mój żołądek stwierdził, że zwróci tylko żółć, w związku z tym przeokropnym uczuciem poszłam do łóżka i poszłam ponownie spać, wtulając się w Darka, który był cieplutki i dał mi schronienie przed całym złym światem, który atakował mnie poprzez moją głowę kacem. Pobudek było kilka, jednak żadna następna nie skończyła się nawet próbą wstania, za to jedna zakończyła się bójką z Darkiem, który przypominał mi, jakie to rubaszno - erotyczne teksty sypałam mu wczorajszego wieczoru, proponując seks, którego do tej pory nie uprawialiśmy, mówiąc mu, co też może ze mną zrobić i w jaki to sposób. Darka oczywiście to śmieszyło, ja czułam zażenowanie roku, ale śmiałam się, bo moje seksualne obietnice skończyły się tym, że po wypiciu ostatniego łyka Bacardi i powrocie spod prysznica, położyłam się w pozycji embrionalnej na złożonej kanapie, a rano obudziłam się na rozłożonym łóżku, przykryta ciepłą kołderką. Nie wiem kiedy i jak on zdołał mnie położyć na łóżko, nie czułam nic, mógłby mnie stawiać do pionu, bić, łaskotać - nie otworzyłaby mi się nawet powieka. I tyle właśnie było z całego seksu i erotycznego nastroju, jednak dalej kiedy przypomnę sobie, co mu mówiłam, rumienię się jak czerwone jabłko, a Darek nabija się ze mnie i powtarza ciągle te teksty do ucha, mimo wyraźnego zakazu i szarpania go za ucho, kiedy tylko zacznie je wspominać. Aha - i w związku z moim niekontrolowaniem słów dostałam zakaz wychodzenia na imprezy z koleżankami, jakby przypadkiem przyszło mi do głowy gadać coś takiego do obcych gości. Ta, jasne. Kolejna pobudka była zaserwowana przez Edytę, która zrobiła nam jajecznicę na śniadanie i tu, o dziwo, odczułam, że mój kac jest nie aż tak okropny, bo mogłam patrzeć na jedzenie! A drugą oznaką, że może jeszcze nie zdechnę z powodu zatrucia alkoholowego było to, że mogłam patrzeć na otaczające nas puszki piwa, co nigdy nie wychodzi mi na dobre, kiedy mam ogromnego kaca. Pomimo obaw stwierdziłam, że jednak zjem tą jajecznicę i... Boże, była dobra! Poza jajecznicą byłam zmuszona do wypicia jakiegoś soku, bo suszyło mnie jakbym zjadła kilogram soli. Ponieważ jednak wciąż bałam się o mój żołądek piłam malutkimi łyczkami, malusieńkimi, choć miałam ochotę wlać sobie do buzi od razu litr soku. Po tym niezwykłym wyczynie jakim było zjedzenie jajecznicy poszłam dalej spać i w końcu - gdzieś około godziny 13 uznaliśmy z Darkiem, że wstajemy i bierzemy się do życia. Kac - minął. Dzięki Ci, Panie, żeś się tak łagodnie ze mną obszedł! I pomimo moich gorących zapewnień, że za tydzień, na koncercie będę piła tylko wodę, czuję, że znów skończę jak mały żul. Życie. Młodość ma swoje prawa!

~ Jutro mam zapełniony cały dzień, rano jadę po wpis do Bożenki Makowskiej z promocji zdrowia, później idę z Karoliną do Multikina na "Różę", a około 17 jestem umówiona z Sylwią na jakieś piwko. Gdzieś pomiędzy to muszę wcisnąć jeszcze kupno biletów na Beggarsów i wizytę u Darucha. Przynajmniej nie będzie mi się nudziło.

~ Napisałam o tej jajecznicy i zachciało mi się następnej. O Jezu, no!

   20 minut później: jajeczniczka zjedzona, ach, od razu mi lepiej!

~ Przed chwilą Mama podcinała mi końcówki, myślałam, że dostanę zawału, że zetnie za dużo, ale dzięki Bogu zrozumiała moje paniczne błagania, że tylko milimetry, bo już mam takie długie włosy i każdy nanometr  mniej jest dla mnie powodem do rozpaczy. Swoją drogą, uwielbiam swoje włosy po potraktowaniu je mleczną odżywką, są takie miłe i gładkie w dotyku...

~ Dlaczego na dokument prawa jazdy trzeba czekać aż od dwóch do trzech tygodni? Bo ja chcę mieć go JUŻ, chociaż i tak nie mam przecież jeszcze samochodu, a Darek, oczywiście nie pozwoli mi siąść za kierownicę swojego, a poza tym wcale nie chcę! O! A najlepsze jest to, że przecież niedługo i tak będę musiała go wymieniać, bo przecież trzeba się w końcu przemeldować i wymienić dowód osobisty, paszport i to prawo jazdy. Generalnie, wymiana wszystkich dokumentów, zmiany danych w banku, bibliotekach, wszelkich miejscach, w których adres jest niezbędny, aż mnie to przeraża, kiedy o tym pomyślę.

~ Mam ochotę na syrop klonowy i sok z aloesu, o Boże, jaką mam na nie ochotę!!

~ Właśnie ustaliłam z Mamą, że w czwartek jadę do Zembrzyc, bo dzieje się tam coś niedobrego....

~ Mam nadzieję, że jutro będzie piękne słońce, które zmotywuje mnie do robienia zdjęć, bo w folderach pustki i są tylko zaległości, których naturalnie - nie chce mi się uzupełniać.

~ Zapomniałam napisać, że jestem już całkowicie po sesji, na szczęście obyło się bez bolesnych poprawek (poza promocją zdrowia, ale to żadna tam poprawka) i tym samym przeszłam na IV semestr w V roku SUM. Teraz tylko pozostaje pytanie, co dalej? Studia od nowa czy podyplomówka? I jakie? I czy droga, którą sobie wyznaczam jest dobra i jest dla mnie? A może wcale się nie nadaję? Póki co wzbogacę moje CV prawem jazdy kat. B, nowym językiem i być może kursem który wypatrzyłam na stronach unijnych, ciekawe tylko, czy uda mi się spełnić ich kryteria i czy kurs nie będzie mi kolidował w czasie z pracą (jeśli takową do tej pory znajdę, a bardzo chcę ją już mieć). Nieposiadanie pracy jest skrajnie do dupy, nie ma się swoich pieniędzy, wystawy sklepowe ogląda się tylko z cichym westchnięciem a Zipfera (którego ostatnio pokochałam) zamienia Tyskaczem. Tylko jak tu cokolwiek robić, jak pracować, skoro wszelkie oferty kończą się zdaniem: Płaca - 800zł. Nie jestem wymagająca, ale na litość boską, stracić niemal 1/3 na przejazdy? I pracować cały miesiąc za 650 zł?....

~ Jeżeli potrzeba komuś relaksu, to polecam dobrą książkę, ciepłe łóżko, ciepłą herbatkę z miodem i cytryną i muzykę: UGK i Gramatik (przez jedno 'm', bynajmniej nie chodzi mi o ten hip hopowy skład, choć bardzo go cenię). Nie znam lepszych bitów dla moich uszu, które aż tak by mnie relaksowały. Oczywiście można do tego wszystkiego dodać jeszcze jakikolwiek jazz, ale na szczęście oba przeze mnie wymienione składy chętnie go samplują w swoich kawałkach.

~ Dobra, czas wziąć się do jakiejś roboty, zacznę chyba od napisania czegoś do magisterki, a później siądę do hiszpańskiego (a tak naprawdę, znając mnie, to znowu znajdę jakieś głupie zajęcia i będę je przeplatać facebookiem).

Stay tuned.




Weekendowa inteligentna konserwacja: ja oraz mój nadzwyczajnie rymujący partner:


J (jedząca kanapkę z majonezem "Kieleckim"): - Ej Darcioch, no nie ma na świecie nic lepszego od majonezu kieleckiego.
D: - Jest.
J: - Co?
D: - Lepszy niż kielecki, jest lód od Juleczki.


nieokrzesany.




Z serii ekstremalne przeżycia Julii: pobudka w pokoju, w którym panuje temperatura 12stopni Celsjusza.

The smell of just - shampoo'd hair.




M.I.A. rozjebała system, klip wymiata i dupka sama się kręci przy tych bitach!