zgubiona + znaleziona w drodze powrotnej lampka!
milion ślimaków przyczepionych do stóp i łydek
tonięcie w zbożu, kałużach i błocie
bukiet łubinów!

Dolińska, 25!

Ostatnie godziny, kiedy w rubryczce wiek wpisuję: 24!

Like the legend of the Phoenix

All ends with beginnings

What keeps the planets spinning

The force from the beginning

We've come too far

To give up who we are

So let's raise the bar

And our cups to the stars

She's up all night 'til the sun

I'm up all night to get some

She's up all night for good fun

I'm up all night to get lucky

We're up all night 'til the sun

We're up all night to get some

We're up all night for good fun

We're up all night to get lucky

rower dziś, koniecznie

Rano na rowerze prawie wyzionęłam ducha, jechało mi się niesamowicie ciężko, każdy tir prawie mnie wywracał, miałam wrażenie, że pedałuję w miejscu. Na szczęście dziś celem było tylko dojechanie do Januszowic, a później przesiadka z dwóch kółek na cztery (a w zasadzie... 12? Ile kół ma bezprzegubowy autobus? ;))

A po przyjeździe zabrałam się za casserole z kurczakiem, ziemniakami i czerwoną fasolą. Wczoraj to danie przyrządził Tomaszewski na obiad, podczas którego gościliśmy jego rodziców. Miód w gębie!

Poza tym zrobiłam popołudniowy obchód ogrodowo-królikowy. Puszka nie jest już na mnie obrażona po kąpieli, którą jej zrobiłam, za to jest piękna i czyściutka. A w ogródku? Niesamowite, ale pojawiają się już pierwsze owoce!

Kadr z Hipnotyzera, dla mnie rewelacyjny, choć film mocno średni.

zapach świeżo skoszonej trawy i burzy

W chwili, kiedy dopisuję te słowa jest już 23:21 i ponieważ dzisiejszej nocy krótko spałam, zamierzam niedługo się położyć. Nie znoszę spać sama, a zwłaszcza ostatnio. Wspólne mieszkanie jest najcudowniejszą rzeczą na świecie, zwłaszcza wieczorami, kiedy wspólnie leży się w wannie, a potem on przytula przed snem. I chociaż fajnie zrobić rodzicom kolację, pogadać z nimi i pobyć w swoich czterech ścianach, tęsknię już do jego ciepłych pleców.

trochę już nudzi to blogowanie

but first, coffee

~ powtarzanie hiszpańskiego dalej w fazie zerowej,
~ w piwnicy mamy źródełko, nie żartuję, ze ściany bije woda zalewając wszystkie pomieszczenia, zamieniam się co jakiś czas w strażaka usiłującego powalczyć trochę z żywiołem, ale nie idzie mi zbyt dobrze,
~ zaraz zabieram się do sprzątania, och żeby chciało mi się tak, jak mi się nie chce.

Niedziela

Do południa nic nie jest w stanie wygonić nas z łóżka, oglądamy kolejne odcinki "Pacific" i planujemy dzisiejszy dzień. Plan jest prosty: Muzeum Narodowe, kawa na mieście, Kino Mikro, popołudniowy obiad i relaks.

Zgodnie z ostatnią tradycją fotografowania niemal każdego wspólnego posiłku robię zdjęcie również dzisiejszego śniadania. Parówki od jakiegoś czasu robią furorę w naszym menu, nie chcę myśleć, z czego są zrobione - cieszę się ich smakiem. Do tego jadamy dużo, dużo pomidorów i sałaty (to już bardziej ja).

Pogoda, w przeciwieństwie do tego, co pokazywała niemal cały zeszły tydzień, jest piękna. Jest 19 stopni, słońce i tylko gdzieniegdzie niebo przesłaniają chmury. Pędzimy do Muzeum Narodowego, w którym swoją wystawę ma właśnie Edward Dwurnik. Wreszcie mam okazję zrobić zdjęcia niesamowitej instalacji sprzed Muzeum, która dla mnie jest bardzo wakacyjna, radosna, błoga, przywołująca piękne wspomnienia, kojarząca się z wsią, którą  pamiętam ze Szczodrkowic, gdzie w trakcie wakacji na wietrze suszyła się pościel. Stąd chyba te kilka drzew wywołuje u mnie tak tęskne wspomnienia. No i ma kolor słońca!

Do Muzeum wchodzimy przekabacając panią z kasy, której Tomek pokazuje nieważną legitymację studencką, a ja przyznaję się, że jej nie noszę (bo i po co ją nosić, skoro jest nieaktualna już rok?) i na jej pytanie na jakiej podstawie ma nam sprzedać studenckie bilety odpowiadam, że za uśmiech, ale udaje się! Zaoszczędziliśmy na kawę ;)

Wystawa zupełnie nie przypada mi do gustu, prezentuje inny typ malarstwa niż ten, który lubię, jest dużo przemocy, tortur, cierpienia. Większość dzieł nawiązuje do sytuacji w Polsce lat 70. i 80. XX wieku, dużo polityki, robotników, PRL-u. Obraz, na którym przedstawione są tortury czarownic, z dedykacją dla wszystkich gejów świata zastanawia i przeraża, "Konstytucja 3 maja" z obozem koncentracyjnym w tle zadziwia, "Raz!!" "Dwa!!" sprawia, że zamykam oczy z kwaśną miną, a obrazy o Chrystusie sprawiają, że mam ochotę szybko wyjść.

Na szczęście jest też "Socjalizm" i jedyny obraz, który wywołał we mnie jakieś ciepłe uczucie: "Klęska urodzaju" (swoją drogą - uważam, że jest piękny!).

Na piwo (które wygrało jednak z kawą) idziemy na Planty, Bunkier Sztuki z otwartą przestrzenią i widokiem na spacerujących ludzi wydaje się doskonałym miejscem na zimny napój i odpoczynek. Zajadamy się preclami z dipem pietruszkowym (!!), Tomek dzwoni do kolegi, który jest lekarzem i pyta o dobrego neurologa dla mnie, opowiadamy sobie o Wojaczku, śmiejemy się, komentujemy, wspominamy i zastanawiamy się, kiedy kapryśna pogoda pozwoli nam na wyjazd w góry.

Jest cudownie.

Po piwie zbieramy się jeszcze na spacer, bo wybraliśmy seans w kinie Mikro o 15. Kupujemy kolejne piwa (do kina być muszą!) w tym ja ulegam nowemu Lechowi Shandy o smaku pomarańczy.

Mamy do 15 jeszcze chwilę, więc siadamy w Parku Krakowskim, gdzie na moment przeistaczam się w prawdziwego fotografa ptaków.

Dochodzi pora seansu, więc idziemy do kina, gdzie spotykamy plakat filmu Julii Kolberger i ja uważam ten plakat za arcyciekawy, pomysłowy i jak najbardziej w moim guście!

Wybraliśmy się na "U niej w domu" i... muszę przyznać, że po raz pierwszy prawie zasnęłam w kinie!! Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło i pewnie źle to zabrzmi i wyjdę na ignorantkę, ale wynudziłam się i nie do końca zrozumiałam przekaz filmu (ktoś był, powie o co biega?). Nie powinnam pewnie tego pisać, ale może coś przeoczyłam, może nie oglądnęłam dokładnie, a może po prostu nie rozumiem powiązań tego filmu?

Po seansie wracamy do domu, gdzie zajadamy się pysznym obiadem. Na stół wjeżdża jego wysokość łosoś w curry, młode ziemniaczki z masełkiem, szpinak z czosnkiem i patisony. Niebo w gębie.

Po obiedzie - chwila przerwy dla trawienia i... czas na sport! Tomek kieruje się na siłownię, ja na Błonia, które objeżdżam na rolkach trzykrotnie. 12, 5 km to spory wysiłek przy moich rolkach, w których nie kręcą się już wszystkie kółka. Ale jest pięknie, zachodzi słońce, mam w uszach rap i pokonuję kolejne kilometry aż do bólu nóg..

Wieczór to standardowo: Budweiser w łóżku, odcinek serialu, dużo czułości od Tomka i ciepłe skarpetki na stopach!