Julia

czwartek, 5 stycznia 2012

~ Nie lubię zdjęć b&w, ale wyjątkowo naszła mnie dziś na takie ochota, może z racji deszczowego dnia, zupełnego przeciwieństwa przedwczorajszej pogody, która mnie tak zachwycała.

~ Po całym miłym wczorajszym dniu, kiedy śmialiśmy się do siebie i rozmawialiśmy normalnie, Darek wyskoczył wieczorem z awanturą, bo uwaga... nie byłam dla Edyty miła w Sylwestra, kiedy o 5 rano wracaliśmy taksówką podobno jej coś odpyskowałam. Ja pierdolę. I zaczęła się awantura, którą skwitowałam tym, że nie mam ochoty rozmawiać, bo przecież ileż można wałkować ten sam temat? Dla mnie to jakaś porażka, chore zachowanie, że mężczyzna, który podobno bardzo mnie kocha wiecznie staje przeciwko mnie i zawsze wybiera swoją przypierdoloną bratową. Stąd dziś, tu, przed całym jebanym światem składam sobie obietnicę, że jeżeli jeszcze raz mnie tak potraktuje, jak traktował w Sylwestra, czyli wiecznie wybierając dobro kogoś innego niż moje to powiem mu, że się rozstajemy, bo ja nie będę żyła w trójkącie i wiecznie robiła to, co chce Marcinek i Edytka. Ja mam w dupie takie życie i już naprawdę, mam dość Darka zachowywania się.

~ W nocy zasnęłam jakoś koło 3, obudziłam się o 11:22, miałam teraz poważny kryzys, który prawie mnie położył do łóżka, ale udało się i nie zasnęłam, w związku z czym mam nadzieję, że dziś uda mi się zasnąć o normalniejszej porze (do 1, prooooszę). Pobudka wpół do południa jest straszna. Psuje i skraca dzień, a człowiek jest zamulony jakby przespał 3 doby.

~ Obudziłam się i od razu poczułam, że nie zjem dziś nic, co trzeba byłoby gryźć, chrupać i przeżuwać, bo moje dziąsło było tak spuchnięte, że aż nie mogłam zamknąć normalnie ust. W związku z czym na śniadanie jadłam miksowany mus marchewkowo - brzoskwiniowy, którym zajadam się również teraz.

~ Nie zrobiłam dziś jeszcze nic, co przybliżyłoby mnie do zdania jakiegokolwiek najbliższego egzaminu, ale planuję zaraz nad tym usiąść i ogarnąć choćby trochę polityki, choć pasowałoby raczej dietetykę, którą mam pisać w najbliższą niedzielę, a ja oczywiście nawet nie wiem, czy mam jakieś dobre notatki.

~ Przy okazji - może dziś wreszcie trochę poćwiczę brzuch?

~ Mam wrażenie, że kondycja moich włosów trochę się poprawiła, mam taką nadzieję, w końcu ostatnio naprawdę o nie dbam maseczkami (w tym moją ukochaną mleczną - Crema al Latte - Serical, którą dostałam pod choinkę) i robiłam im domową maseczkę z jajkami i oliwą z oliwek. Muszę się jeszcze teraz tylko wybrać do Sułowskiej, żeby dała mi receptę na witaminę E w płynie, ale znając siebie - jeszcze długo tego nie zrobię. A co dopiero Michalski czy dermatolożka. Ech, Julia, Julia.

~ Nie pouczyłam się wciąż NIC. Mamy 5 stycznia, do egzaminu zostały dwa dni, a ja nie wiem, nie umiem, nie ogarniam i w sumie nie mogę do tego przysiąść, bo dietetyka naprawdę mało mnie interesuje.

~ Idę zrobić sobie kawę, ogarnę pokój, nagrzeję sobie w domu i muszę w końcu zabrać się do jakiegoś życia. Przyszła by już wiosna, rolki, rower, można byłoby pobiegać, iść na spacer, w ogóle wyjść z domu, a teraz mam ochotę zaszyć się w łóżku i oglądać miliard filmów, czytać książki i nie wychylać spod kołdry nosa do maja. Oczywiście nie narzekam, bo w sumie i tak zima jest łagodna, a mój brak chęci spowodowany jest zamuleniem wynikającym z późnego wstania.

~ Dobra, do roboty, panno Dolińska, do roboty!

+ 15:12 - właśnie usłyszałam w RMF, że jednak NIE ZMIENIAJĄ w lutym przepisów dotyczących prawa jazdy. Co za chory kraj, ta Polska. BYĆ MOŻE dopiero od przyszłego roku je wprowadzą, w tym roku wszystko zostaje po staremu. Ale co się ORD-y nałapały pieniędzy to już ich ;)

"Nie pozwól, żeby jakiś bydlak sobie pomyślał, że jesteś jego własnością. Każdemu z nich się wydaje, że jak pójdą z Tobą do łóżka, to już może cię potem nazywać idiotycznym zdrobnieniem zamiast imienia, klepać po boku jak krowę i przestać przepuszczać w drzwiach. Nic bardziej mylnego moja droga. ”

(Żulczyk)

Bit idealny na dziś:

środa, 4 stycznia 2012

Śniadanko.

~ Mam wrażenie, że tradycyjnie nie dodam nic o Sylwestrze, ale naprawdę - nie chce mi się... Sylwestrowe zdjęcia z poprzednich lat leżą i czekają grzecznie w folderach na dodanie - zgodnie z moim noworocznym postanowieniem utrzymywania wszystkiego na blogu chronologicznie, na bieżąco i bez zaległości, gdzieś, kiedyś, jakoś się tu jeszcze pojawią. Może.

~ Dziś był po prostu piękny wiosenny dzień. Ot taki na początku stycznia. Centymetry śniegu, które leżały jeszcze 01 i 02 stycznia zniknęły, ba! Miałam wrażenie, że oto mamy początek kwietnia, no, może późny marzec. Słońce, małe chmurki na niebie, czyste powietrze. To był cudowny, cudowny, cudowny pod względem pogody dzień. Poproszę więcej takich. Po tak pięknym dniu nie mogło obyć się bez pięknego zachodu słońca, aż mi serce podskoczyło z wrażenie, widząc rozświetloną Nowohucką i tonący w zachodzącym słońcu Kopiec, coś pięknego. Później widok Wisły, widok świątecznej Starowiślnej. Kraków jest przepiękny, najpiękniejszy.

~ Popołudnie spędziłam z Daruchem, życie z nim doprowadza mnie do obłędu, w Sylwestra go nienawidzę, w Nowy Rok kocham, 02 stycznia za nim tęsknię, 03 za nim szaleję. Tradycyjnie przeleżeliśmy w łóżku całe popołudnie, moja pupa i plecy zostały porządnie dopieszczone mizianiem, drapaniem i głaskaniem (gdybym żyła np. w Starożytnym Egipcie miałabym swojego niewolnika tylko do miziania, naprawdę). Mieliśmy wyskoczyć coś zjeść, ale lepszą alternatywą stało się jedzenie, które samo przyjeżdża na miejsce, czyli pizza. Z pełnymi brzuchami leży się milion razy lepiej, proszę mi wierzyć. Swoją drogą, podziwiam siebie, ponieważ wplotłam się dziś w Darka i okręciłam go na miliard sposobów, po czym on... zasnął, a ja, nie chcąc go budzić wytrzymywałam w tej niewygodnej pozycji do jego obudzenia się, chociaż - jak wiadomo - im bardziej myśli się o tym, jak jest niewygodnie, tym bardziej niewygodna staje się nasza pozycja i tym większe poczucie, że "muszę się ruszyć, natychmiast!". Wytrzymałam jednak i nie się nie poruszyłam, co uważam za sukces, bo ja nie umiem się nie ruszać przez 5 sekund. W nagrodę Daruch znosił cierpliwie wszelkie moje dokuczania, które uwielbiam i przy których aż piszczę z radości i zadowolenia, gryzienie, drapanie, szczypanie, tarmoszenie, ciągnięcie, przemieszczanie, wskakiwanie na niego, zamęczanie i tym podobne to moje ulubione zajęcie, zwłaszcza, że słyszę wtedy ten błagalny ton: "Juuuulcia, przestań w tej chwili!", a moja radość staje się wtedy jeszcze większa!

~ O Jezu, przed chwilą z jakiegoś dziwnego rozpędzenia i zaćmienia chciałam napisać "rzyła". Wstyd mi.

~ Daruś mi dziś powiedział, że zmienił mi się brzuszek i jest ładniejszy, taki ładnie już zbudowany! I dodał przy okazji, że jestem już chudzielcem i mam już nie chudnąć. A mój plan jest jednak trochę inny. Tylko jak schudnąć bez żadnej diety, żadnego ruchu, jedząc o 01:31 w nocy i pijąc przy tym Pepsi?

~ Jadąc dziś w autobusie, w okolicy Powstańców Wielkopolskich widziałam dwóch Cyganów i 2 małe Cyganki, nic dziwnego, bo w tamtych rejonach jest ich pełno, ale jacyś tacy dziwni mi się wydali i generalnie: godzina 16, trochę już chłodno, bo to styczeń, a jeden w spodniach dresowych, podciągniętych na wysokość 3/4, drugi z jedną nogawką podniesioną do góry, idą sobie i jeden z nich wdycha coś z torebki, pomyślałam najpierw, że się bawi, za chwilę, że może jest jakiś chory czy coś, ale za chwilę zobaczyłam, że jego kolega też trzyma siatkę przy ustach i sobie z niej wdycha, machając przy tym drugą ręką, jakby właśnie szło jakieś techno i już wiedziałam, że oni... po prostu sztachają się klejem. Spoko. Idąc sobie po ulicy, zajebiście ruchliwej, ćpają sobie jakieś świństwo, przy milionach samochodów i ludzi. ! Wiem już, dlaczego tak nie lubię i boję się Cyganów.

~ Ciekawe jak dziś uda mi się zasnąć, w chwili pisania tej notki jest już 01:51, ja jeszcze nie czuję się ani trochę senna, dziś w nocy udało mi się wreszcie zasnąć o 4 (!!!), jak dziś też będę się tak męczyć to zwariuję.

~ Mam straszną ochotę na patisony...

~ Miałam dziś zacząć uczyć się dietetyki, a oczywiście nie zaczęłam, dlatego zacznę jutro. Już na pewno!

Dzisiejszy, wyżej wspomniany zachód słońca na Nowohuckiej: oczywiście było mi głupio stać na przystanku i robić zdjęcia ulicy więc zdjęcie nawet w 1/10000000 nie oddaje tamtejszego uroku, bo jest za ciemne i w ogóle brzydkie, ale przynajmniej pozwoli mi wspominać tamtą chwilę.

"Klaps w gołą pupę - postrach małych dziewczynek, staje się przyjemnością gdy dorosną."

Mój towarzysz wieczoru, w głośnikach od kilku godzin.

wtorek, 3 stycznia 2012

Nauczmy się rozmawiać, nie tylko wymieniać informacje.

czwartek, 29 grudnia 2011

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie ssie

moje życie jest do dupy

moje życie

23,5 raza

płakałam dziś już z 6 razy, ciągle jeszcze nie wypłakałam wszystkich łez przeznaczonych na dzisiejszy dzień

18:34 peeling cukrowo - kawowy nie pomógł, gładka skóra nie poprawiła humoru, nie wiem, co pomoże

środa, 28 grudnia 2011

....możesz to robić 24 godziny na dobę.

bez-sen-ność

piątek, 23 grudnia 2011

Wesołych Świąt!

czwartek, 22 grudnia 2011

(Kto poleci coś lepszego niż photobucket, który strasznie niszczy jakość zdjęć?)

~ To co działo się w grudniu pozostanie chyba przeze mnie nieopisane, w zasadzie nic wielkiego się nie wydarzyło, ale nie mam już siły/serca patrzeć wstecz i wytężać umysłu do przypominania sobie, co też miałam tu zapisać, a tego nie zrobiłam. Zacznę chyba czystą kartkę, z tymi tylko kilkoma, nielicznymi strzępkami myśli, które plątają się po moich półkulach i, o których pamiętam, że miały miejsce. Bez chronologii, niepoukładanie, chaotycznie. Ale coś o tym ostatnim miesiącu roku będzie.

~ Pojutrze Wigilia, wciąż trudno mi w to uwierzyć i wciąż nie obudziłam w sobie fajerwerków, które biłyby po moim ciele, że to już ten magiczny, kolorowy okres. Z przykrością muszę stwierdzić, że niestety chyba magia świąt umarła we mnie na zawsze, wewnętrzne dziecko, które na myśl o świętach widziało oczami wyobraźni lampki, kolorową choinkę i polukrowane ciastka zostało zastąpione widokiem odkurzacza, szmatki do kurzu, zmęczonymi widokiem kuchennego zegara wybijającego 3 w nocy oczami. Święta straciły swą bajkową moc na rzecz realistycznych porządków i przygotowywania miliona (zbędnych) potraw. Co nie oznacza jednak, że Boże Narodzenie jest już dla mnie tylko szarym widokiem sprzątania, ale radość z kolorów ginie pod zmęczeniem przygotowaniami. Nie znoszę tego gotowania i sprzątania na siłę, tego, że ciągle coś jest jeszcze przede mną i mam coś do zrobienia. Lubię już porę spokoju, zapachu waniliowych świeczek, choinki i kolęd w uszach. Lubię wigilijne czytanie fragmentu Biblii, lubię atmosferę Pasterki i lubię to, że całą rodzinę mam blisko siebie. W tym roku po raz pierwszy będę mieć jeszcze Anię i Krysię. Bardzo mnie to cieszy, to jest już ta magia, ale na myśl o najbliższych godzinach chcę wymazać święta z kalendarza. I karpie też chcę ze świąt wymazać.

Miałam się przygotowywać inaczej, miały być świąteczne kiermasze, gorący grzaniec galicyjski i kolędowanie na Rynku z Krakusami, miał być smaczny barszczyk i świąteczna kawa w jakiejś miłej kawiarni. Zachwycanie się udekorowanym miastem i słuchaniem parkowej, grającej fontanny. Może uda się jednak za rok? A może za dwa?

Jedno wiem na pewno. Święta, które ja będę przygotowywać będą skrajnie inne. Owszem, będzie bardzo rodzinnie i ciepło, będziemy jedli i pili grzane wino, śpiewali i moje dzieciaki nie będą mogły doczekać się pierwszej gwiazdki. Ale ja nie dam się zwariować przygotowaniom, nie będę zamęczać się w kuchni – są restauracje, w których można zamówić barszcz z uszkami czy kutię, karpia oczywiście nie będzie (dzięki Bogu Darek też nie lubi), a ja spędzę w kuchni tylko tyle czasu ile będzie konieczne. Na moim stole nie będzie miliona potraw, będzie kilka tych najbardziej świątecznych, część z nich przygotuję sama, część zamówimy, część przygotuje ktoś z rodziny. W kuchni będzie pachniało świętami: skórką pomarańcza, czerwonym barszczem, cynamonem, masą makową, miodem i imbirem. W piekarniku będą piekły się krokiety, na stole obok będzie się studził lukier do polania ciasteczek, a z kieliszków będzie unosić się zapach wina z korzenną nutką. Mam wrażenie, że z roku na rok ludzie zaczynają traktować ten wyjątkowy okres roku jako czas, kiedy najważniejsze jest jedzenie i prezenty. Nie wiem, skąd w nas takie konsumpcyjne podejście do życia. Ja podczas Świąt będę starała się chłonąć wolny czas z moją rodziną, niesamowitą atmosferę i będę korzystać z wolnego czasu. Nie potrzeba nam 12 ogromnych potraw, 10 000 pierników, makowców i babeczek i 300 godzin spędzonych na przygotowaniach do Świąt. Chodzi o to, by oczy i dusza jadły, żeby nasze ciało nasiąkało radością, a każda chwila spędzana była z bliskimi. Dlatego uwielbiam już sam moment zasiadania do Wigilii, Boże Narodzenie i drugi dzień Świąt - kiedy już wszystko jest gotowe, nie ma nerwowego krzątania i siedzimy sobie po prostu wszyscy razem. To są prawdziwe Święta.

~ Prezenty choinkowe kupione, jutro muszę jeszcze jechać odebrać zdjęcia i kupić ostatnie kilka rzeczy, których nie zdążyłyśmy z mamą nabyć wczoraj. Wczoraj był w ogóle dzień pod znakiem zakupów i prezentów, chodzenie po galeriach, wyszukiwanie, odstawanie swojego w korkach i przeciskanie się przez tłumy ludzi. W samym korku z Ikea stałyśmy dobre pół godziny, żeby w końcu zrezygnowane stwierdzić, że czego nie udało się kupić dziś, ja kupię w piątek. Najważniejsze (i najcięższe) rzeczy są już w domu.

~ Święta jednak nie będą bez śniegu – nasypało, niewiele, ale jest biało i to na tyle, że ledwie wczoraj wróciłyśmy do domu. Najpierw nie pojechał nam bus, później pięć minut przed planowanym odjazdem naszego autobusu wpadłyśmy jeszcze do tramwaju, żeby zdążyć na pętlę. Biegłyśmy po tym lodzie na złamanie karku, po czym okazało się, że autobus jeszcze nie odjechał, ba w ogóle nie ma go na pętli i nie wiadomo, czy będzie, bo drogi zasypane. Na szczęście jednak przyjechał z piętnastominutowym opóźnieniem i dotarłyśmy do domu. Przy czym prawie wytarzałam się wczoraj w śniegu na chodniku, bo sypało dość mocno, a Mama w ogóle nie znosi zimy i śniegu, wprost nienawidzi, tymczasem musiałyśmy iść jeszcze do Kauflandu, bo ja chciałam kupić czekolady i bitą śmietanę, żeby tam dojść musiałyśmy przejść przez ulicę, gdzie jechały samochody i było dość głośno, ja coś mówiłam do Niej, ale zero reakcji, powtórzyłam i nic, w końcu pytam: „Masz w uszach śnieg?”, na co Mama wściekłym tonem: „W dupie mam śnieg!”. Dobrze, że nie rozwaliłam siatek z zakupami, bo prawie wywaliłam się ze śmiechu.

~ Miałam jazdy w poniedziałek i byłam załamana, po 2 tygodniach przerwy prawie zapomniałam co i jak na drodze, w ogóle nie zwracałam uwagi na światła i przepisy. Niby kilka dni bez auta a już takie złe odzwyczajenie. Do egzaminu muszę przygotować się jeszcze dokładniej. Dostałam już swoje papiery, dzięki którym mogę zapisać się na egzamin i po Świętach pojadę to załatwić. Ciekawe, na kiedy będą terminy egzaminów. Byle zdać teorię przed lutym.

~ Dziś uświadomiłam sobie, że jest już 22 grudnia i chyba jest już najwyższa pora żeby zacząć ogarniać jakieś notatki na uczelnię, bo jakoś na początku stycznia mam już egzaminy i wypadałoby coś na nie wiedzieć. Tak więc po świętach muszę się wybrać ponownie do biblioteki, zrobić zdjęcia książce pana Wiesia Alejziaka i ogarnąć, o co mu chodzi. I jeszcze promocja zdrowia, dietetyka, nowoczesne formy rekreacji, odnowa biologiczna i inne usługi Spa. No, fajnie! A swoją drogą, ile można czekać na wyniki pisanych egzaminów? Bo chyba już dość dawno pisałam, a wyników nie ma, co robią Ci durni wykładowcy tyle czasu?

~ Coraz częściej i coraz chętniej przesiaduję ostatnio w kuchni i pomiędzy półkami supermarketów w poszukiwaniu niecodziennych produktów do niecodziennych potraw. Odkryłam stronę z cudownymi przepisami, swoją drogą, mogłam wpaść na to żeby wpisać adres tej strony wcześniej, bo jest najbanalniejszy na świecie: www.food.com. Miliony wspaniałych przepisów na pyszne potrawy, kombinuję, szukam i denerwuję się tylko, że muszę szukać substytutów połowy produktów, ponieważ nie są dostępne w Polsce albo są na przykład w jednym miejscu w Krakowie. A Darcioch się cieszy, że zrobiła się ze mnie taka kura domowa i, że mam ochotę na gotowanie. Zaznaczę oczywiście, że gotuję tylko wtedy kiedy nie mam do tego przymusu i kiedy mam czas i ochotę, żeby pichcić inspirowana przepisami z food.com.

~ Byliśmy we wtorek w Maciejówce, gdzie zaprosiłam Darka na urodzinową kolację, gdzie serwują najpyszniejszy stek wieprzowy z grilla ze smażonym boczkiem i frytkami i przyszedł do nas jakiś kotek, widocznie właścicieli lokalu, ja oczywiście zaraz się nim zajęłam, a ten skurczybyk ode mnie uciekł i poszedł się łasić do Darka (!), który jak wiadomo nie znosi zwierząt, uważa, że wszystkie zwierzęta z Krakowa powinny zniknąć i nie cierpi czegokolwiek, co ma sierść. W każdym bądź razie ten kotek podszedł do niego i oparł się o jego udo przednimi łapkami i miauknął a Darek z taką obojętną miną do niego: ‘wypierdalaj’ i wrócił do jedzenia. Prawie spadłam ze śmiechu pod stół, bo oczywiście ja wiem, że tak się nie robi i Darek wie, że ja jestem strasznie cięta na te jego komentarze w stosunku do zwierząt, ale powiedział to w taki sposób do tego małego kota, który chciał mu się przypodobać, że nie mogłam się opanować.

~ Zamiast świątecznych piosenek w głośnikach leci u mnie radio dubstep, mało świątecznie, ale od tego „wub, wub, wub, wub” jestem już uzależniona.

~ Prawdopodobnie zabiorę się dziś za czytanie „Imienia róży” Eco, ściągnęłam sobie ebooka, bo skończyłam czytać właśnie „Kolekcjonera dzieci” Sabine Thiesler (taka se) i już czuję głód jakiejś dobrej lektury, a co wybrać, jeśli nie nieczytany dotąd klasyk?

~ W domu ciepło, przytulnie, siedzę koło cieplutkiego kaloryfera, piję gorącą czekoladę, pokój pachnie waniliową i pomarańczową świeczką, za oknem biało, łóżko kusi złotymi lampkami, Święty Spokoju, zostań tu ze mną już zawsze!

Przepis na gorącą czekoladę pitną:

Skład (2 porcje):

500 mleka 3,2 %
100 g czekolady mlecznej
2 laski cynamonu
80 ml bitej śmietany
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki mielonych goździków.

A oto jak to zrobić:
1. Mleko przelewamy do garnka i dodajemy przyprawy. Czekoladę łamiemy na kawałki, dorzucamy do mleka i podgrzewamy na małym ogniu, aż mleko się zagotuje. Pamiętajmy o mieszaniu, żeby się nie przypaliło. Bitą śmietaną ubijamy na gładką i puszystą masę. Laskę cynamonu umieszczamy w kubku i nalewamy gorącego mleka czekoladowego. Na wierzch nakładamy bitą śmietaną. Możemy posypać czekoladą. Podajemy natychmiast!

(przepis z makelifeeasier.com)

Wokalna życiówka Katy:

środa, 21 grudnia 2011

Foreign Beggars w klubie Fabryka - trasa 2012

Agencja Broken Music we współpracy ze Spot Management oraz z Klubem Fabryka - Klub Roku 2010 (Aktivist) i Miejsce Roku 2010 (Gazeta Wyborcza) przygotowują na 2012 rok trasy koncertowe gwiazd muzyki elektronicznej światowego formatu. Pierwszą z nich jest Foreign Beggars, brytyjska grupa grająca mieszankę hip-hopu z grimem i dubstepem - grupa, która porywa publiczność na całym świecie grając około 100 koncertów rocznie. W Polsce fani mieli szansę usłyszeć ich tylko raz - podczas styczniowego koncertu w krakowskich Krzysztoforach. W lutym 2012 przygotowaliśmy dla wszystkich klubowiczów trasę koncertową w czterech polskich miastach: Wrocław, Kraków, Warszawa oraz Gdańsk.

Sukces Foreign Beggars tkwi we współczesnym pojmowaniu muzyki hip-hopowej, która w wydaniu angielskim bezpośrednio odnosi się do kultury sound systemu oraz brzmienia linii basu. Taka mikstura, zwana grime (przez niektórych nazywany „brudnym hip-hopem”) w połączeniu z dubstepem, drum`n`bassem oraz scenicznym mega showcasem nazywa się właśnie Foreign Beggars.

Światowe media oraz Broken Music, plasując tę ekipę w czołówce performerów współczesnych brzmień hip-hopowych oraz szeroko pojmowanej elektroniki, zgodnie twierdzą: warto dać się wgnieść w ziemię!!

Zapraszamy!! Więcej info na www.brokenmusic.pl

35 PLN (pula ograniczona!)/ 45 PLN do 08 lutego/ w dniu koncertu 55 PLN (Wrocław 60 PLN)

sobota, 17 grudnia 2011

wtorek, 13 grudnia 2011

Napisałabym coś, ale jestem zajęta graniem w angry birds i słuchaniem na okrągło:

niedziela, 11 grudnia 2011

Floriańska, 08 XII 2012

~ Mam półroczny wódkowstręt i ogólny alkowstręt na najbliższe dni. W czwartek po wielkich zawirowaniach jednak wybraliśmy się na imprezę (pominę fakt - 11 rano, Darek dzwoni i się wydziera, 17:50 - Darek dzwoni, jak gdyby nigdy nic pyta: umawiamy się dziś? bez komentarza. Impreza 4osobowa - Sylwia, Darek, Bujak (kulawy) i ja. Miejsce: Diva. Po wejściu do klubu okazało się, że jest tam właśnie impreza mikołajkowa AWF w związku z czym jako studentka mam zniżki. I tak: piwo 7, tacka szotów (12) 15 zł. Początkowo siedzieliśmy w tej Divie tylko z Darkiem i po dwóch tackach byliśmy już wkurzeni, że wciąż jesteśmy trzeźwi więc dobiliśmy piwem. Najpierw wpadł Bujak i czekaliśmy już tylko na Sylwię, która przyszła i zamówiliśmy sobie wszyscy piwa. Dodam, że Bujak oo kulach, przyjechał samochodem pod sam klub (ścisła strefa parkowania, wjazd bez zezwolenia niemożliwy), dodatkowo nie ma prawa jazdy, które mu kilka dni temu zabrali i jeszcze popijał z nami piwa. Ciągle było mało więc zamawialiśmy kolejne tacki, żeby później wyruszyć na parkiet. Po godzinie Piotrek powiedział, że się zbiera, ale najpierw pójdziemy coś zjeść, a później zaproponował nam, żebyśmy poszli na Wielopole, gdzie rzekomo miał się odbywać pogrzeb zamkniętego Kitschu, w którym jakiś czas temu zawaliły się schody. Pojechaliśmy jednak najpierw coś zjeść, padło na kebab pod Bagatelą. Kebab jadło się już dość ciężko - byliśmy pijani. Piotrek pojechał, a my stwierdziliśmy, że idziemy na to Wielopole, ale najpierw wypijemy jeszcze flaszeczkę. Z Sylwią byłysmy już nieźle zrobione, zwłaszcza, że jej zachciało się siku i poszła w krzaki pod teatrem Słowackiego, gdzie jest kamera na kamerze i, gdzie krzaki są tak niskie i mało gęste, że wszystko widać. A ja kretynka poszłam za nią. Dobrze, że nie posikał się jeszcze Darek - ze śmiechu. Po wyczerpującej podróży i skończonej flaszce byliśmy już ostro porobieni, a okazało się, że na Wielopolu są... pustki. Nie pamiętam już jak to się stało, ale weszliśmy na temat palenia skręta i.. Darek powiedział, że spoko, że jak sobie załatwimy to mogę sobie zapalić. Po CZTERECH latach bycia razem pozwolił mi zajarać jointa!! Niestety, było już ok. 1 i Sylwia nic nie załatwiła a wtedy... zaczął dzwonić Darek. I niestety, też nikt nie mógł już załatwić, a Bujak się wystraszył jak mała dziewczynka i powiedział, że dziś już nic z tego nie będzie. Ale byłam w szoku - Darek zaproponował mi, żebym sobie zajarała. Taka okazja się już chyba nie powtórzy :)) znudzeni poszliśmy jeszcze na rynek i wstąpiliśmy do Fausta, gdzie.. nastąpił mój koniec i zwróciłam w toalecie połowę zawartości żołądka, po czym padłam na stole i prawie zasnęłam, ale obudził nas ochroniarz, że za 15 minut zamykają, a w dodatku zaraz zaczęła się awanturować sprzątaczka, że zarzygałam kibel, co to ma znaczyć i w ogóle, sodoma i gomora. Sorry, wstyd mi, ale gdzieś musiałam zwymiotować, a ona od tego jest, żeby sprzątać. Wyszliśmy stamtąd i stwierdziliśmy, że idziemy do domu. Idziemy to złe słowo, bo ja już ledwie trzymałam się na nogach, przysiadłam więc na ławeczce i... zwracałam kolejne porcje zjedzonych tego dnia posiłków, niefartem - na swojego buta. Porażka x 2 - rzyganie na Rynku, jak najgorszy żul. Jakimś cudem doszliśmy na Zbożową, bo o jechaniu do Domki w tym stanie nie było mowy, wiedziałam, że nie dam rady, a u Darka mieliśmy wstać z samego rana i nie budzić jego, jeszcze śpiących, rodziców. Przyszliśmy do tego domu, już prawie się kładliśmy i.. Julia dała popis po raz trzeci. Tym razem przez okno. Na zewnętrzny parapet, na sznur od bielizny sąsiadki, na parapet sąsiadki z dołu, na chodnik. Ja pierdolę. Wstyd mi, wstyd. Ale trudno. Darek dał mi woreczek, bo przecież nie mogę mu zrobić obciachu i wymiotować za okno, bo wszyscy zaraz będą wiedzieć, z którego to okna. Woreczek bardzo mi się przydał, niemal natychmiast zaraz. Padłam w końcu do łóżka, było jakoś po drugiej, o 6:05 mieliśmy mieć pobudkę, a ja czułam się jak gówno i byłam ultra porobiona. Rano obudził nas budzik, ale nie byliśmy w stanie wstać od razu. Czułam się względnie ok, wiadomo, że szumiało mi w głowie, ale nie miałam zawrotów. Darek poinformował mnie, że za 11 minut wychodzimy z domu, a ja nie wiedziałam nawet co się dookoła mnie dzieje i jak mam się ubrać i ogarnąć tak, żeby wyjść za te 11 minut. W końcu jakoś się ubrałam, porwałam z szafy Darka koszulkę, którą włożyłam sobie w matki, żeby mi było ciepło w plecy, zmyłam rozmazany makijaż, który i tak był jeszcze na rzęsach i ubrałam kurtkę, a w międzyczasie wpadł Darek, że JUŻ wychodzimy!! Przy samochodzie, z którego on miał wziąć jakieś swoje narzędzia stałam jeszcze w dobrym stanie, zastanawiając się, jak wytrwam w autobusie i bojąc się, żeby nie zwymiotować na stojących obok pasażerów, pora była dość wczesna, ale przed 7, czyli wszyscy jadą do pracy. Okazało się, że Darek miał jakiś sok, który mi dał. Zimny jak cholera, ale był pyszny. Ten tymbark chyba uratował mi życie, a w każdym bądź razie moją podróż 159. Na przystanku miałam wrażenie, że wszyscy na mnie patrzą z odrazą. Nic dziwnego, musiałam jeszcze pachnieć tą wódką, buty miałam tak brudne, że wstyd było mi w nich w ogóle stać, a dodatkowo makijaż, a w zasadzie jego resztki, dawał wiele do życzenia. W końcu nadjechał autobus... prawie pusty. Całe szczęście, bo czułam się okropnie i wciąż nie miałam pewności jak zniosę tą podróż. Zimny Tymbark trzymał mnie jakoś w kupie, czułam się znośnie i nie kręciło mi się w głowie ani nie chciało wymiotować. Teraz już wiem, że byłam po prostu jeszcze pijana. Dotarłam na osiedle i do mieszkania Mazurków i padłam do łóżka z nadzieją, że po obudzeniu się będę czuła się ok. Moja nadzieja niemal zgasła, bo... nie mogłam zasnąć, mimo najgorszego w świecie samopoczucia, że dzień będzie bardzo ciężki. Zadzwonił jeszcze Darek, który był już w pracy, a mnie zrobiło się go niewyobrażalnie żal, bo ja nigdzie nie wysiedziałabym 8 godzin tego dnia, choćby mnie rozrywali. W końcu zasnęłam i budziłam się jeszcze kilkukrotnie, ale na szczęście zawsze szybko udawało mi się zasypiać. W pewnym momencie obudził mnie telefon od Dominiki, która poszła zaprowadzić Daczka do przedszkola, co miałam zrobić ja. Przeprosiłam ją i powiedziałam, że po prostu nie byłabym w stanie i poprosiłam, żeby kupiła mi alka seltzer. Krzyknęłam do Pawełka, co robi, poszłam zobaczyć, a moje misiątko siedziało sobie grzecznie i oglądało książki. Kocham tego dzieciaczka :) Szybko jednak musiałam porzucić błogi widok Pawełka na widok zlewu, bo zaczęło mną szarpać. A rano tak dobrze się czułam, byłam szczęśliwa, że nie mam zawrotów głowy, że nie chce mi się wymiotować i daję radę. Teraz wiedziałam, że jak tylko wstanę i będę chwilę w pionie źle będzie się to dla mnie kończyło. I tak kończyło kilkukrotnie. Kółeczko się zamykało - spanie - wymiotowanie - spanie - wymiotowanie. Dominika śmiała się ze mnie, dała mi 2KC, alka prim i cierpliwie znosiła moje wymiotowanie. 2KC zwróciłam po następnej pobudce i to było chyba najgorsze wymiotowanie rano: rozpuszczona, spieniona tabletka o drażniącym smaku i wymiotowanie tak, że dusiłam się tą pianą i brakiem powietrza. Ostatni raz jadłam to gówno. W końcu po dłuugim spaniu musiałam wstać i coś zjeść, bo minęła już kilkunasta godzina bez jedzenia. Nie wiedziałam nawet co zjeść więc na pierwszy rzut poszedł banan. Bałam się, że to będzie tragiczny wybór, ale na nic innego nie mogłam patrzeć. Alka prim zaczął widocznie działać, bo mimo zawrotów głowy nie wymiotowałam już. Po jakimś czasie, który minął od zjedzenia banana przyszedł czas na pączka. Wiem, że pączek jest niesamowicie ciężkostrawny, że to kiepski wybór i rzeczywiście - skubnęłam go tylko kilkukrotnie, ale zawsze miałam coś w żołądku, co było miłą odmianą po wymiotowaniu zaraz po wypiciu nawet łyka wody. Dzień jakoś zleciał na próbie powrotu do żywych, co wyjątkowo mi się nie udawało, ale koło 15:30 postanowiłam się już zbierać, bo miałam busa o 16:35 z Kleparza, a wiedziałam, że będą korki. W autobusie też nie byłam w stanie jeszcze założyć słuchawek na uszy, mimo, że towarzyszą mi one zawsze i, że bez muzyki nie wyobrażam sobie przejścia nawet 10 metrów. Teraz nie mogłam nawet złożyć swoich myśli do kupy, nie mówiąc o dostarczaniu mojemu mózgowi jakichkolwiek bodźców niż te zewnętrzne, konieczne. Wiedziałam, że będą korki, spodziewałam się ich, ale.. nie wiedziałam, że AŻ takie. W autobusie umierałam już z głodu, co potęgowało moje i tak już najgorsze samopoczucie, z braku jedzenia znów zaczęło kręcić mi się w głowie i nie mogłam już wytrzymać, zaczęła boleć mnie głowa i zaczęłam reagować na każde, nawet najmniejsze drganie autobusu. A pech chciał, że 169 akurat jechało stare. Na Kleparzu byłam parę minut przed 17 więc już dawno po 16:35 i dawno po odjeździe busa, kolejnego miałam o 17:35 więc postanowiłam kupić coś tylko szybko do jedzenia, kupić Pepsi, żeby dać mojemu żołądkowi ukojenie nią i zadzwonić do taty, żeby po mnie wyjechał. Po przemyśleniu wszystkiego, co mogłam wtedy zjeść wybór padł na jabłko. W chwili kiedy usiadłam na przystanku i zaczęłam jeść to jabłko świat zwariował. Czułam jakbym jadła życie, jabłko miało jego smak i zapach, każdy mój kubek smakowy, obojętny do tej pory wariował, a ja nagle stałam się na powrót, na krótką chwilę panią mojego ciała, które wreszcie mnie posłuchało i zaczęło swoje normalne funkcjonowanie. Boże, to jabłko było cudowne! Zwykłe jabłko, smak, jakich jadłam miliony do tej pory, ale było tak pyszne, że jadłam, jakby to był mój pierwszy posiłek po ostrej głodówce. Błogie uczucie trwało tylko chwilę, mój organizm zaraz przypomniał mi, że mam potężnego kaca. W dodatku było mi potwornie zimno, a była dopiero 17:05. Na domiar złego, przy każdej próbie połączenia z domem, jakaś miła pani z telefonu informowała mnie swoim wkurwiającym głosikiem, że połączenie nie może być zrealizowane z przyczyn niezależnych od operatora. Tak więc nie pozostało mi nic innego jak tylko cierpliwie czekać na tym zimnie, kiedy przyjedzie bus i zawiezie mnie do domu. Magiczna chwila nadeszła. Tylko pół godziny dzieliło mnie od bycia w domu, od mojego łóżka i zupy Mamy. Dotarłam i okazało się, że jest... rosół! Najlepsza zupa, jaką mogłam sobie w tym dniu wymarzyć. Prysznic też był cudowny, gorąca woda spływała po moim ciele, od momentu zjedzenia jabłka na Kleparzu czułam się już całkiem nie najgorzej, a prysznic sprawił, że brud nocy, który czułam na sobie zniknął. Później nie myślałam o niczym, nie robiłam nic. Poszłam prosto do łóżka. Dzień zbliżał się ku końcowi, a ja byłam szczęśliwa, że jakoś go przeżyłam, z nadzieją, że jutro wstanę i znów będę jak nowa. Żal mi było Darka, który tego dnia miał jeszcze fuchę, a jeszcze później zadzwonił do niego Bujak i wyciągnął go na kolejną, tak, że on zakończył swój dzień grubo po północy. W końcu, po całym dniu, zmęczona próbą przeżycia tego dnia, trzymaniem się jakoś pionowo, zmęczona moim organizmem i wymiotowaniem, niedospana zasnęłam, z nadzieją, że sobota będzie znośna. Na szczęście była. I tylko piłam jak szalona Colę, ciągle chciało mi się pić :))

~ Mamy zajebistą zimę - jeździłam dziś na rolkach przez godzinę, w sypiącym śniegu i zasypanej drodze. Takiego grudnia nie było jeszcze nigdy, ciepło jak wczesną wiosną, śniegu nie ma i warunki są takie, że można jeździć na rolkach, rowerze, motorze etc.

~ Sobota w domu jest do dupy, zwłaszcza, kiedy Darek jest 18 km ode mnie.

~ Powoli zbieram się do spania, bo jestem jeszcze zmęczona, ale muszę przyznać, że te wieczorne rolki dobrze mi zrobiły. Następnym razem muszę ubrać tylko czapkę, bo kaptur mi przeszkadzał, a teraz czuję, że głowa mi przemarzła. Brawo, Juleczko.

~ Piiiić mi się chce!!

sobota, 10 grudnia 2011

Dzień bez kaca jest piękny.

czwartek, 8 grudnia 2011

Musze stąd spieprzać, bo inaczej ten facet doprowadzi mnie do obłędu.
Przepłakałam pół dnia.

Dziś mamy 8. grudnia, nasza rocznica. 4 rok ze sobą.
Kolejny 8. grudnia, który on spieprzył swoją awanturą. Dlaczego już od 11 rano na mnie wrzeszczysz? I czemu dziś?

wysiadam,

środa, 7 grudnia 2011

Ej Kobietko, proszę, nie bądź taka smutna,

Obiecuje zapomnisz o mnie do jutra,

To co piękne już minęło,

to co złe się zakończyło,

Życie zabiło tą miłość,

Noc łka po cichu, tak jest tu,

Miejsce w łóżku puste, ale ciepłe od Twojego snu,

Milczenie, które tak dużo mówiło,

Nic już nam nie powie, ja i Ty - Spóźnieni Kochankowie

Na Twojej buzi łzy, jak na niebie krople gwiazd,

Nie zatrzymasz tego, zły wiatr wieje nam w twarz,

Wilgotnych oczu blask tego nie zmienia,

Pocałunkami nie zmusisz mnie do milczenia,

Daj mi spokój, zostaw, puść mnie,

Nie potrafię odpowiadać uśmiechem na uśmiech,

Wiem ta melodia zabija serca,

zobaczysz zapomnisz, czas to morderca

mój obraz w Twoich oczach powoli bleknie,

ból słabnie, krew krzepnie,

nie pasuję do Twoje świata, nie mogę być już tu,

deszcz mży wilgocią, żalem, smutkiem,

każdy z nas z niepewnym jutrem,

ulice dziś bezludne wypełnia szept słów,

Księżyc rzuca mi Twój cień do stóp,

wszystko skończone jest między nami,

nie wymuszaj miłości, nie szantażuj łzami,

zapomnij o mnie, nie ma mnie od teraz,

to rzeczywistość ten przymus wywiera,

wykasuj mój telefon to proste jest widzisz?

Ile razy to słyszysz, życie - samotność w ciszy,

to czego sam się boje, ja i Ty - Spóźnieni Kochankowie.

Kiedy słowa nic nie znaczą, kiedy anioły płaczą,

Wpół otwarte oczy między snem a czuwaniem,

Pozory - Nic już nie jest tym czym się wydaje.

Strasznie mi z tym wszystkim ciężko.

wtorek, 6 grudnia 2011

Śniadanko.

~ Dawno nie było tak źle z robionymi przeze mnie zdjęciami, a w zasadzie nie robionymi, na dysku mam milion zdjęć, które powinny znaleźć się na fotologu, ale wszystkie z konkretnych wydarzeń, dat. Na chwilę obecną nie mam nawet pół zdjęcia, które robione byłoby ot tak, dla przyjemności. Zabieram ze sobą małe torebeczki, nie chce mi się dźwigać lustrzanki, a później marudzę sama do siebie, bo tu jest coś warte uwiecznienia, a tu, a tu. Może jutro....

~ Jutro muszę jechać z Tatą do Starostwa Powiatowego w Węgrzcach żeby przesłali mi dokumenty do MORDu, bo dobrze byłoby w końcu zapisać się na egzamin na prawo, na samą chociaż teorię. ~ Na czwartek zapisałam się do Michalskiego, muszę mu powiedzieć, żeby przepisał mi tabletki i zlecił jakieś badania, bo w końcu nie ogarniałam się w tych kwestiach już chyba od przeszło roku.

~ Spędziliśmy dziś z Darkiem razem popołudnie, Boże, czy wszystko mogłoby wrócić już do poprzedniego stanu? Wciąż nie umiemy nazwać tego, co jest między nami, ja noszę pierścionek, ale nie czuję się narzeczoną, z resztą, nie było o tym nawet mowy i nie chcę, żeby była, w czwartek nasza 4 rocznica, o której przypomniał On. Teraz kombinujemy, jak powinniśmy znowu 'wprowadzać' się do naszych domów, ja byłam u niego ostatnio, na szczęście był tylko tata, nie wiem czemu, ale spotkania z Darka mamą sobie nie wyobrażam.

~ Spadł dziś śnieg!

~ W domu standardowo nie wytrzymaliśmy do 6 grudnia i włożyliśmy sobie pod poduszki już prezenty. Dziękuję, Mikołaju ;)

~ Ostatnio pisałam, że musiałoby mnie pojebać, żebym poszła do Fashion Time na Sylwestra. No to fajnie, idę.... Nie będę stawała przeciwko 5 osobom, które chcą tam iść.

~ W nocy śniło mi się, że jestem w ciąży, oczywiście na początku przerażenie, jaka będzie reakcja rodziców, później jak to powiedzieć Darkowi, w końcu między nami ciągle jest tak dziwnie. Wiem, że byłam przerażona i bałam się, co będzie dalej, a z drugiej strony trzymałam się za brzuch i myślałam, że jest tam życie, że jest tam teraz ktoś, kto przez najbliższe dziewięć miesięcy będzie zależny tylko ode mnie, ukształtuje swoje rączki i nóżki w moim ciele i będzie moim Skarbem już całe życie. I wiem, że później spotkałam jakieś dzieciątko, już trochę starsze, które śmiało się do mnie i wtedy zaczęłam się tą ciążą nawet cieszyć, ale ciągle bałam się jaka będzie reakcja Darka. I słusznie się bałam, bo zrobił minę w stylu: 'to moje'? I chciał zrobić testy na ojcostwo, a ja płakałam, bo nie tak wyobrażałam sobie swoją ciążę, bez ojca tego dzieciątka, który byłby przy mnie. Powiedziałam Darkowi o tym śnie, a on poklepał mnie w głowę, jak głupiutkie dziecko i stwierdził, że nigdy nie podejrzewał mnie nawet o zdradę i, że żadnych testów by nawet nie próbował robić. Poza tym dziś się aż rozczuliłam kiedy rozmawiał z Mateuszem (czyli już za 9 miesięcy Tatą!), że to, że będzie ojcem to jedyna rzecz, jakiej mu zazdrości, że podczas ich przyjaźni nigdy niczego mu nie zazdrościł, a tego tak. Boże, czy to mój Daruś? Mój, ten, który mówił, że dzieciątko duuużo póóóóóóźniej? :)

~ W czwartek umówiłam się z Sylwią na imprezę, biedna, jeszcze nie wie, że chcemy ją z Darkiem poznać z Bujakiem :))

~ Chyba pora lecieć spać, choć wcale mi się nie chce, ale w końcu jutro mam wstać o 9. Najpierw jadę do tego Starostwa, a później do Mazureczków odebrać Klusków, bo Piotrek wyjechał gdzieś na służbowy wyjazd od niedzieli do środy i posiedzę z Domką, która pewnie odchodzi od zmysłów. (Piotrek ma dość niebezpieczną pracę.)

~ Cel na jutro - dużo zdjęć!