W nocy śni mi się Tomek, mimo, że śpi obok. Ze snu o nim wyrywa mnie jego przyciągnięcie do siebie, czuję ciepło jego ciała i wielkie ramiona, które mnie przytulają.Włączamy Borgiów i oglądamy kolejny odcinek trzeciego sezonu. Wstajemy przed 11 i idziemy do sklepu, żeby kupić jajka, bo zachciało nam się ich na miękko, krążymy chwilę po Kleparzu, bo nie jest łatwo znaleźć coś czynnego w Boże Ciało, ale Żabka okazuje się niezawodna. Po chwili na stół wjeżdża śniadanie mistrzów: serek do kanapek, szynka szwarcwaldzka i ementaler, a do tego jajka, świeże ogórki i pomidorki koktajlowe.

W pokoju pachnie kawą, a my przy śniadaniu omawiamy plany na cały dzień. Decydujemy, że przespacerujemy się do Małopolskiego Ogrodu Sztuki, a stamtąd na piwko do któregoś z krakowskich ogródków. W Ogrodzie trwa właśnie filmowy festiwal, co nie przeszkadza nam w plądrowaniu jego zakamarków.

Na piwo postanawiamy wybrać się do Dyni, gdzie dla rozgrzania zamawiam grzane piwo, a Tomek nie może wyjść z podziwu, bo jest ciepło, niemal początek czerwca, a ja biorę grzańca. Po opróżnieniu połowy kufla czuję jak ze mnie paruje gorąc. Ponieważ siedzimy w ogródku, a Dynia ma bardzo specyficzny ogródek, mamy widok na balkony i okna mieszkańców kamienicy, w której znajduje się ten lunch bar. W pewnym momencie Tomek mówi: zobacz, jak tam kobieta patrzy z okna. Rzeczywiście, z otwartych na oścież okiennic, z trzeciego piętra, spogląda na nas charakterystyczna ludzka głowa. Intryguje nas, po chwili jeszcze bardziej, bo.. nie porusza się. Mam przy sobie obiektyw 55-200 i zarządzam, że niepostrzeżenie zrobimy zbliżenie głowy. Po zrobieniu zdjęcia zamieramy.. Głowa jest... bardzo, bardzo dziwna...

Zaciekawieni pytamy kelnerki, co to jest. Okazuje się, że.. w pomieszczeniu jest jakaś graciarnia i ktoś tą głowę po prostu wystawia i kładzie na parapecie. Efekt niesamowity!!

Po chwili dołącza do naszego towarzystwa piękny, zielony owad.

W Dyni zaskakuje nas ogromna ulewa, wracamy więc do domu... 



skacząc w kałuże :D

Zaczynamy długi weekend.

U Daczka w szkole króluje Wiedźmin. Dzieciaki gadają o nim godzinami, więc ja postanowiłam Daczkowi przekazać wiadomości o Wiedźminie z samego źródła - książki Sapkowskiego.

Czytam ją oczywiście "po swojemu", pomijając zabijanie dzieci, opisy morderstw, a także zamieniając słowa, z którymi Daczki mogą mieć problem, no bo jak przetłumaczyć dziecku co to jest "grododzierżca" :D

I jakież było moje przyjemne zdziwienie, gdy w przerwie czytania zobaczyłam na Kindlu...

nikt nie przytula tak jak Mama ♥

Poranek.

Pierwsza reguła zakupów: to, że coś wygląda ładnie nie oznacza, że będzie ładnie pachnieć.

Druga reguła zakupów: tani balsam nie jest fajny.

żegnaj opalenizno!

Postanawiam pojechać do biblioteki na rolkach, biorę balerinki na przebranie do torebki, pakuję najcięższe (jak mi się wydawało) książki świata. Chwilę później wypożyczam zdecydowanie cięższe. Czego jednak nie robi się dla Mamy.

Droga do biblioteki pokonywana na ośmiu kółkach to droga przez mękę, piszę smsy do Tomka, że ktoś, kto wymyślił kostkę brukową, kocie łby i nierówne chodniki powinien płonąć w wiecznym ogniu piekielnym. Poruszam się z prędkością ślimaka, ale jestem zadowolona z siebie - łączę przyjemne z pożytecznym, sport wypełnia mi nawet konieczną trasę na Rajską.

W połowie drogi powrotnej dzwoni Mama, jest na Kleparzu, zaprasza mnie na zakupy spożywcze. Kupuje nam świeże zioła, paprykę, sałaty, jabłka, cytrynę i szczypiorek. Zioła wypełnią idealnie stare puszki na sól i pieprz, będą wyglądać pięknie, a do obiadu, który zamierzam ugotować tego dnia Tomaszewskiemu, pasują idealnie.

W bonusie kupuję sobie jakieś alko w Carrefourze, smakuje dobrze, nie kopie.

Co macie w swoich torebkach? 

(Z tymi torebkami to strasznie dziwna sprawa, ponieważ na bieżąco używam trzech torebek, przepakowuję się co wieczór, teoretycznie więc nie powinno być tam miejsca na bałagan. O dziwo, popołudniu w mojej torebce znajduje sie 2o ooo niepotrzebnych gadżetów, bibelotów i papierków, które tworzą bałagan porównywalny do przejścia tornada.)

Zawartość mojej prezentuje się następująco:

Wszystkie te kosmetyki noszę zwykle na zmianę, przy sobie mam zawsze perfumy (mój najukochańszy zapach, Davidoff Echo, ten egzemplarz dostałam od Tomaszewskiego), mgiełka arbuzowa ląduję w torbie, kiedy nie zapomnę o jej istnieniu, bo fajnie się odświeżyć w ciągu dnia. Woda termalna ostatnio doskonale się sprawdza, bo folguję z makijażem i nakładam jego minimalne ilości, a w ostatnie, upalne dni, dodatkowe schłodzenie przydawało się jak nigdy. Carmex jest zawsze. To miłość i już. Balsamu z Avonu używam jako krem do rąk, choć ani się nie sprawdza (gdzież mu tam np. do Neutrogeny) ani nie pachnie szczególnie ładnie. W zupełności nie sprawdza się na ciele, więc zużywam go do dłoni. Bronzer do twarzy daje ładny połysk, a błyszczyk, kiedy nie zaaplikuje się go w nadmiernej ilości daje fajny, naturalny efekt. Oprócz tego noszę ze sobą codziennie High Beam, ale opakowanie mi się rozwaliło, zalało, więc trzymam go szczelnie ukryty w woreczku.

Kindle jest ze mną zawsze i wszędzie, umila oczekiwanie na autobus, przejazd w busie, stanie na przystanku i leżenie z Tomkiem, kiedy on też coś czyta. Aktualnie zaczytuję się "Opętanymi" Gombrowicza, a to dlatego, że chcę przeczytać Kronos i doszłam do wniosku, że muszę mieć podkładkę do czytania o kimś, a najlepszą wiedzą o autorze i jego stylu będą jego dzieła.

W przegródce torebki zawsze jest miejsce na notatnik, ten złożony jest z trzech osobnych zeszytów, każdy przeznaczony do innych treści. W notatniku zapisuję aktualne wydarzenia, tworzę listy rzeczy do zrealizowania, kupienia, załatwienia etc.

Jeśli notatnik to i długopisy. W tym najważniejszy  - od rodziców Tomka.

Mózgi mojej torebki: portfel i telefon.

I jeszcze.... Midianę noszę w portfelu, dzięki temu wiem, że mam je zawsze ze sobą.

Trochę się rozpadało...

Milenka.